Sukilove :: ”De dag dat we én hiphop én Elliott Smith én Can én Motorpsycho in één noot krijgen, st

"Als vechten met een krolse kater", zo omschreven we het recenseren van Sukiloves nieuwe Good Is In Your Bones. Pascal Deweze doet immers niets liever dan onder zijn schitterende liedjes laag na laag dwarse geluidjes te steken, en dan wordt het al eens moeilijk om vat te krijgen op de muziek. "We zoeken het punt waarop je gaat twijfelen", bevestigt het Suki-opperhoofd dan ook.

enola: Voor de opnames mochten jullie een jaar lang jullie intrek nemen in muziekcentrum Trix als artist in residence. Heeft dat zijn invloed gehad op de plaat?
Deweze: "Zeker. Normaal heb je maximaal tussen de tien en de twintig dagen om alles op te nemen. Dan ga je voor de basis en enkel als er wat tijd over is, kan je aan wat extra details werken. Wij hadden een jaar de tijd, dus als een detail ons niet aanstond, konden we er desnoods een dag, drie dagen of een week op focussen. Soms kon het ook snel gaan maar bij bepaalde nummers zijn we drie keer herbegonnen. We maakten verschillende versies, waarvan we stukken combineerden: de strofes van de ene met het bruggetje uit de andere…om zo tot de beste sfeer te komen. Dat kun je alleen maar doen als je een eigen plek hebt en geen studio waarvoor je organen moet verkopen om er een week extra te kunnen zitten."

enola: Good Is In Your Bones bevat dan ook zoveel lagen met zoveel details dat het soms lijkt alsof je bewust je "liedjes" wilt saboteren.
Deweze: "Ik saboteer helemaal niets. Maar het is wel interessant wat je zegt, dat je er geen grip op krijgt. Ik denk dat dat net ons punt is, mensen zich laten afvragen "wat vind ik hier nu van?" We zoeken niet het ongemakkelijke — dat zou sadistisch zijn — maar we zoeken wél dat punt waarop je even twijfelt. Het mag iets meer zijn dan Coldplay, dat ik héél goed gemaakt vind maar waar je geest na twee nummers is afgedwaald omdat er alleen maar pure schoonheid over je heen komt. We willen net een combinatie tussen de neiging een traditioneel liedje te maken en daar toch iets als tegengewicht aan te hangen. Dat brengt je lichaam uit evenwicht en dat is wat je bij onze muziek voelt, denk ik. Maar uiteindelijk maken wij toch nog altijd popmuziek, met af en toe refreinen die mensen kunnen aanspreken, al zitten er inderdaad zoveel dubbele bodems in dat het soms moeilijk wordt om van die eerste laag te genieten."
""Saboteren" klinkt echter alsof we een schoon nummer zouden maken dat we dan naar de knoppen proberen te helpen, en dat is het totaal niet. Neem nu "Come Home/No Way". Dat nummer ontstond uit een PJ Harvey-achtige riff en het begon te ontsporen toen onze bassist daar een ander fijn riffje onder zette. Toen hebben we de structuur van de song losgelaten en zijn we beginnen jammen. Ik knipte dat in stukken en ben er op een avond vrij associatief over beginnen te zingen in één take. Die versie hebben we vervolgens ingevuld. Gevolg: het oorspronkelijke idee is niet meer te horen. Jij vindt dat misschien sabotage, wij vinden eerder dat we iets fijns met die basis hebben gedaan."

enola: Door de groep er op los te laten, muteren de liedjes gewoon zo?
Deweze: "Simpel gesteld: ja. Al is de intentie ook anders: ik wil nog altijd popmuziek maken, maar ik merk wel dat ik van de traditionele arrangementen en structuren geen kick meer krijg. Terwijl dat bij ons debuut wel nog zo was. Met Metal Molly en Mitsoobishy Jackson hadden we ook wel een paar ’liedjes’, maar toch was het een nieuw pad voor mij om met een simpel akkoord en wat zang iets eenvoudigs te maken. Ook met Chitlin’ Fooks ontdekte ik die manier van muziek maken. Maar ik merkte ook al snel dat ik die weg niet lang kan bewandelen. Uiteindelijk hebben al veel mensen die richting gevolgd en je loopt er toch wat op dood: de regels liggen al heel lang vast en dat is in mijn geval dodelijk voor de creativiteit."
"Niet dat ik iemand als Elvis Costello niet geweldig vind, maar die heeft het traditionele pad mee gebaand, net als Dylan. Dylan IS de weg, zoals Jezus. Maar als je nu bezig bent met muziek, moet je iets nieuws toevoegen. Vergeet niet dat ook Costello en Dylan iets nieuws meebrachten toen ze begonnen: Costello voegde soul en pubrock toe aan wat Dylan deed, en die combineerde eerder rock-’n-roll met de oude Woody Guthrie en zijn eigen venijnigheid. Het probleem is alleen dat er nu geen zeven maar drieduizend muziekgenres zijn, dus ik denk dat het normaal is dat het soms wat onduidelijk wordt als je je vandaag een weg probeert te banen. Een mens hoort zoveel muziek die hij wil meenemen naar zijn eigen songs: hiphop! Elliott Smith! Maar hoe vat je dat samen op één plaat. Het zou fantastisch zijn als we hiphop én Elliott Smith én Can én Motorpsycho in één noot kunnen samenvatten. Als we daar geraken, stoppen we. Dat beloof ik." (lacht)

enola: Van de tweede incarnatie van Metal Molly tot na het debuut van Sukilove leek je op een countrytrip te zitten. Dat was noodzakelijk voor je evolutie?
Deweze: "Absoluut. Toen we met Metal Molly aan The Golden Country begonnen, was ik net de kracht aan het ontdekken van één man en zijn gitaar. Dat was nieuw voor mij. Ik kwam van Nirvana en The Lemonheads en plots ontdekte ik al die oude muziek die ik ergens veel krachtiger vond. Het was niet zo luid, maar het werd met zoveel vuur gebracht. Plots leerde ik dat je een klein akkoord ook groot kon maken door de intensiteit waarmee je het speelt, terwijl we bij Metal Molly gewoon een distortionpedaal indrukten."

enola: Op een bepaald moment leken er wel vijf Pascale Dewezes te bestaan: je leek in alle mogelijke projecten te spelen. Ook dat was een noodzakelijke fase?
Deweze: "Dat was niet zozeer nodig, het gebeurde gewoon. Ik had de tijd om dat te doen en die gelegenheidsgroepjes ontstonden. Ik volgde daar gewoon mijn instinct in. Het had inderdaad wel iets te maken met Pascal Deweze die van het kleine Tremelo plots in het grote Antwerpen kwam en opeens andere muzikanten tegenkwam die leuke ideeën hadden. Vanuit mijn dorp bekeken, leken er in Antwerpen immers allemaal vreemde dingen te gebeuren. Ik snapte die rare akkoorden van dEUS niet: ik vroeg me af of het niet eenvoudiger kon. Nu begrijp ik dat dat het resultaat was van net dezelfde zoektocht die Sukilove nu onderneemt: één naar minder duidelijkheid, naar een vorm van mysterie. Er is namelijk al genoeg gemakkelijke popmuziek. Ik was niet zo goed in ’neen’ zeggen en dus zat ik plots in al die groepjes en dat was tof. Nu heb ik dat echter niet meer nodig en heb ik sowieso minder tijd."

enola: Je lijkt je pad nu ook wel wat gevonden te hebben met Sukilove.
Deweze: "Ja. Het probleem is alleen dat van zodra ik denk dat ik een bepaalde weg heb gevonden, ik na begin te denken over hoe ik er weer van af kan geraken. Al is het natuurlijk een illusie dat dit iets helemaal anders is. Eigenlijk is het feit dat we iets lichtjes anders doen, meer van hetzelfde." (lacht)
enola: Je refereerde al op de vorige plaat aan het Belgische surrealisme. Dat blijft zo? Deweze: "Ja. Ik heb niet de pretentie om te denken dat we Belgisch klinken, maar misschien toch wel in die zin dat we dingen uit de droomwereld, het traditionele en het experimentele op een vrij natuurlijke manier samenbrengen. Voor sommige mensen is dat misschien te ingewikkeld maar in mijn ogen is het toch natuurlijk. Vroeger kwam dat vaak voor. Dan moet ik vaak aan Ensor denken: die leek de dingen echt te doen leven, maar dat was ook een LSD-trip avant la lettre. Volgens mij is dat Belgisch. De beste muziek van onze bodem heeft iets vreemds dat het gewone overstijgt. dEUS had dat, TC Matic, Evil Superstars, … Heel wat van de beste Belgische groepen geven je een gevoel van ’wat moet ik hiermee aan?’"

enola: Je liep bij een optreden van Metal Molly afgelopen lente een gehoorbeschadiging op. Dacht je even dat je carrière voorbij was?
Deweze: "Ik stond op het punt dat ik dacht dat ik er de brui aan mocht geven, of dat ik hoogstens nog puur akoestisch zou spelen, dat zou ik nog net aankunnen. Gelukkig bleek het niet meer dan een geluidstrauma en niets blijvends. Het was me al eerder overkomen dat ik thuiskwam na een optreden en dat mijn oren nog suisden maar nu bleef het duren. Een maand lang heb ik echt met een pieptoon in mijn oor rondgelopen Nu heb ik opnieuw wat ik al jaren heb: een beetje ruis ’s nachts. Maar zolang het duurde, was het de hel: de eerste dagen dat ik The Van Jets producete, hoorde ik met de koptelefoon op een pieptoon met drums eronder. Echt verschrikkelijk. Nu werk ik op het podium met oortjes in plaats van monitors en dat beschermt mijn gehoor toch een stukje beter."

enola: Steekt het dat je tot nu toe vooral lof krijgt van recensenten en collega’s maar verkoopsgewijs achterblijft? Tom Helsen roemde je als de beste Belgische songsmid, maar zei in één adem ook dat je slecht omringd werd.
Deweze: "Tom is een toffe kerel, maar ik geloof niet dat het iets met omringd zijn te maken heeft. Zijn weg is ook anders die van mij. Ik wil ook wel gouden platen, maar — hoe vies dat ook klinkt — mijn eerste betrachting is nog altijd mijn artistieke ontplooiing. En dat is niet de weg naar succes. Tom zei ook dat ze mij eens moesten koppelen aan een soundtrack, maar dat is al gebeurd: ik heb muziek gemaakt voor een VPRO-film van Patrice Toye. Die is echter geen wereldsucces geworden, dus weet niemand dat. Ik heb gewoon andere keuzes gemaakt. Gefrustreerd ben ik niet, want ik weet dat mijn positie het gevolg is van mijn eigen keuzes."
"Natuurlijk zou ik graag wat meer gedraaid worden op de radio, maar het probleem is dat de songs waarvan ik denk dat ze een single zouden kunnen zijn, dat nooit zijn in de echte wereld. Mijn management vraagt me dat soms: schrijf nu eens één radiohitje, ééntje. Dan vraag ik me af waarom, ik zou het jarenlang moeten spelen. Dan liever niet, ik volg wel gewoon mijn pad. Wie weet wil dat zeggen dat airplay niet voor ons is weggelegd, maar wat dan nog ik ga toch platen blijven maken, hoor."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + 17 =