Guillemots :: ”Als iets geen kans op falen heeft, vind ik het niet eens de moeite om eraan te begin

Vijf jaar geleden vlogen er vliegtuigen in torens en sindsdien lijkt de wereld een stuk minder gezellig. De muziek werd somberder en de agressie van de nu-metal maakte plaats voor de de artistiek zwarte berusting van de postpunk. Vrij onverwacht staat er dan opeens een groep als Guillemots je humeur flink de hoogte in te werken op een verloren Pukkelpop-moment. Met weidse muziek die je niet echt kan plaatsen, maar vol escapistisch genot en muzikale ontdekkingen.

Hun album heet Through The windowpane, de grootste muzikale invloed is het gezang van vogels en — hey, wat een toeval! — guillemots is een soort zeevogel. We vroegen aan zanger Fyfe Dangerfield en drummer Rican Caol (ook wel eens luisterend naar de naam Greig Stewart) of al dat escapistisch dromen van wegvliegen ook ergens goed voor is.

Fyfe Dangerfield (zang en keyboards): "Absoluut! Dat is de essentie van naar muziek luisteren: van de werkelijkheid wegvluchten. Het is leuk om op te gaan in een muzikaal universum en een andere wereld erbij te dromen."
Rican Caol (drums): "Liefst met een koptelefoon."

enola: Toen ik jullie album voor eerst beluisterde, moest ik aan The Arcade Fire denken. Niet zozeer omwille van muzikale gelijkenissen, maar omdat het allemaal zo euforisch klinkt. Er zit echter ook een hoop melancholie in. Vanwaar komt die euforische droefheid?
Dangerfield: "Zo zit het leven nu eenmaal in elkaar. Helaas is het leven niet altijd even leuk en je wordt er niet altijd vrolijk van, maar de melancholie mag toch niet de bovenhand halen. Ik denk dat we op het album een hele hoop verschillende stemmingen proberen op te roepen. Misschien wel meer de extremen dan de eerder alledaagse gevoelens."

enola: Soms lijkt het wel of jullie op de een of andere manier verlies vieren.
Dangerfield: "Wow, dat is misschien wat scherp gesteld. It’s a celebration of life. Verlies maakt nu eenmaal deel uit van het leven en het gaat ook over hoe je het leven net door dat verlies meer kan gaan appreciëren. Mja, verlies is wel een belangrijk onderdeel van het album. Maar het gaat er vooral over dat je door iets te verliezen net gaat waarderen wat je hebt."

enola: Het valt misschien wel het meest op in "Trains To Brazil".
Dangerfield: "Absoluut, dat nummer gaat over die twee dingen. "

enola: Ik las dat dat nummer deels over de aanslagen in Londen van vorig jaar gaat.
Caol: "Nee, dat nummer was al veel eerder geschreven."
Dangerfield: "Ja, "Trains To Brazil" is al vier jaar oud of zo. We schreven het voor een deel naar aanleiding van de aanslagen op de Twin Towers, maar ik vind het altijd gevaarlijk om te zeggen dat songs over dit of dat gaan. Voor je het weet geef je de song zo een definitieve betekenis, terwijl iemand anders er heel andere dingen uithaalt. Dat zou ik niemand willen afnemen want die song gaat over van alles. Het gaat bijvoorbeeld ook over terugdenken aan je dagen op school Hoe je je koude winterochtenden onderweg naar school jaren later nog kan herinneren. Het gaat over verlangen naar je kindertijd. Het gaat over iemand die hoort dat een geliefde in een idiote oorlog of aanslag omkomt. Er zit heel veel verbijstering in over wat er allemaal in de wereld aan het gebeuren is – aan beide kanten. Maar tussen al die waanzin ben ik dan ook blij dat ik tenminste nog leef en dat dat een geweldig iets is. Dus laten we er dan maar uithalen wat er uit te halen valt."

enola: Je bent niet zo vriendelijk voor depressieve mensen in dat nummer.
Dangerfield: "Bwah, een beetje; Ik bedoel: we hebben allemaal onze slechte dagen en iedereen is wel eens slecht gezind. Het is niet zo dat we iedereen die niet loopt te lachen gaan aanporren of zo. Maar er zijn mensen voor wie elke dag een opgave lijkt. Ik heb een tijd samengeleefd met zulke mensen die alles negatief zien en ik werd daar zo pissig van. Dan durf ik wel te denken dat zo iemand misschien beter in de een of andere aanslag zou omkomen dan iemand anders. Het lijkt tegenwoordig zoveel gemakkelijker om dood te gaan."
"Het gaat dan nog niet alleen over terrorisme zoals de aanslagen in New York en Londen, maar er heerst een hele cultuur van angst. Je weet ook niet meer wat je moet geloven. Die aanslagen die enkele weken geleden zogenaamd verijdeld zijn in Engeland, waren die ook echt gepland? Ergens vraag ik me dat wel af: was er een plan, of hebben ze dat gewoon verzonnen om de mensen bang te maken? De wereld is alleszins geen leuke plek momenteel, maar er zou altijd hoop moeten zijn.

enola: Je zingt ook "Those cold winter mornings that remind me of when we went to school, when nothing really mattered at all."Gaat dat dan over het verlies van onschuld?
Dangerfield: "Ja, als je jong bent…. (zoekt naar zijn woorden)… Wel, we schrijven songs over die dingen omdat we niet zo goed zijn in het praten erover (lacht). Ik ben ervan overtuigd dat we met zijn allen moeite doen om dat gevoel niet te verliezen of het op zijn minst terug te vinden. Het soort eenvoudige inzicht in de dingen dat je hebt als kind. Als kind zie je alles helemaal anders en als je dan opgroeit, verlies je die onschuld. Maar ik geloof ook wel dat je het kind in jezelf nooit helemaal mag verliezen. Je moet een soort volwassen kind zien te zijn. Doorgaans is dat ook de definitie van volwassen zijn: dat alles verliezen en je leven wijden aan het aan de praat krijgen van grote machines of zo. Maar daar haal je eigenlijk niets uit. Just trying to keep the dreams alive, you know. Dat is nu niet echt een nieuw idee, maar weten dat dromen waarheid kunnen worden, is toch iets wat we allemaal geloven."

enola: De wereld is momenteel niet zo’n geweldig leuke plek en toch maken jullie vrij vrolijke, dromerige muziek. Dat is vreemd, want de meeste muziek klinkt tegenwoordig vrij donker. Hoe voelen jullie dat aan?
Caol: "Ik denk niet dat we ooit een deel van een scene of zo geweest zijn. We hebben geen puntschoenen, coole jeans, een gek kapsel en spikey guitars. Daar gaat het ons niet om. Ik vond dat leuk in de jaren zeventig."
Dangerfield: "Ik was er toen al niet bij (lacht)"

enola: Het gekke is dat de meeste bands die iets over hun leven en de wereld van nu willen zeggen ervoor kiezen om dat in die stijl te doen,
Dangerfield:"Ik denk dat je veel kan zeggen over de wereld waarin je leeft zonder al te specifiek te worden; je kan veel zeggen door middel van suggestie."
Caol: "Het hangt er ook vanaf wat je verwacht."
Dangerfield: "Kijk naar Bob Dylan. Dat is de reden dat veel van zijn teksten zo lang relevant blijven. Zelfs als hij protestsongs schreef, konden ze naar verschillende zaken verwijzen. Veel van zijn tijdsgenoten schreven wèl erg concreet en schreven bij wijze van spreken geschiedenislesjes. Dylans teksten hadden altijd — zelfs voor ze helemaal surrealistisch werden — altijd een dromerig randje en net daarom blijven ze overeind. Niet dat we er allemaal zo hard over nagedacht hebben; we hebben gedaan waar we zin in hadden en ik ben altijd vertrokken van mijn eigen leven"
"Ik heb tot nu toe het geluk gehad te kunnen doen wat ik wilde: met muziek bezig zijn. We hebben allemaal wel andere jobs gedaan, maar altijd met dit doel voor ogen. We zouden kunnen zingen over werken in een café of supermarkt (lacht), maar dat zou belachelijk klinken. Het is niet dat we ons daar niets bij kunnen voorstellen dus, maar we moeten onszelf ook niet anders voordoen dan we zijn. Neem nu Arctic Monkeys. Wat zij doen is geweldig, want zij vertellen gewoon over hun eigen leven."

enola: Ik las in een Britse recensie een interessante vergelijking. De voorbije jaren heb je in Engeland altijd de grote succesvolle pubrock-groepen gehad, maar er was ook altijd een wat vreemdere, gekke dromerige groep die ook succes kende. Toen Oasis heel groot was, had je bijvoorbeeld Badly Drawn Boy. In dat artikel werden jullie genoemd als het tegengif voor de Arctic Monkeys en aanverwanten.
Caol: "Dat is een beetje een rare vergelijking vind ik. Er is plaats voor iedereen"
Dangerfield: "We zien onszelf niet als de band van het moment die wereld nu nodig heeft. We doen gewoon ons ding. We zitten een beetje in onze eigen bel. We letten niet echt op de muziek rond ons. We doen wat we doen en we hebben geluk dat het aanslaat, tussen al die postpunk. Misschien hebben we wat geluk dat de mensen dat soort muziek net wat beu aan het worden zijn en op zoek zijn naar iets anders."

enola: Maar jullie willen duidelijk een popgroep zijn en geen donkere muziek maken of een obscure indie-band zijn.
Dangerfield: "Ja, ik denk dat we een popgroep zijn. Ik vind het ook niet erg om populair te zijn, zolang het maar op onze voorwaarden kan. We hoeven niet zozeer de grootste groep ter wereld te zijn; maar we maken popmuziek en we zouden het leuk vinden als onze muziek ook binnen dertig jaar nog op de radio gedraaid wordt."

enola: Jullie hebben een vrij klassieke muzikale achtergrond.
Caol: "Ik zat vroeger in folkbands, Ierse en Schotse. Ik heb jaren dat soort muziek gespeeld maar was aan iets nieuws toe. Ik heb ook rock en jazz gespeeld. Een beetje van alles eigenlijk."

enola: Jullie zijn ook niet bang van vreemde ritmes en dissonanten.
Dangerfield: "We willen alles wel proberen eigenlijk. Als we aan een song beginnen, houden we graag open in welke richting ze kan evolueren. We weten ook nooit echt wanneer een song klaar is en dat is een best spannende manier om muziek te maken."

enola: Schrijven jullie je songs op die manier of toch wat gestructureerder?
Dangerfield: "Het songschrijven zelf misschien niet, maar de arrangementen zeker wel."
Caol: "Sao Paolo" is bijvoorbeeld grotendeels op die manier tot stand gekomen.We zaten te jammen tijdens een repetitie en daar kwam die song van tien minuten uit."
Dangerfield: "Ik denk dat onze meest interessante songstructuren op die manier ontstaan zijn."

enola: De arrangementen lijken me ook niet evident om live te brengen.
Dangerfield: "Dat proberen we ook niet. We willen live anders klinken dan op plaat. Het zijn ook twee totaal verschillende dingen. Live moet je iets doen dat er staat en dat een uniek moment is. Na het laatste nummer is een concert verdwenen; een album is voor de eeuwigheid."

enola: Dat is toch ook een beetje gevaarlijk. Ik ken groepen die ik live fantastisch vond, maar waar ik teleurgesteld over was als ik nadien het album hoorde omdat er niets van de energie overbleef.
Dangerfield: "Er zullen absoluut mensen zijn die ons liever live horen dan op plaat."
Caol: "Of omgekeerd."
Dangerfield: "Ik hoop alleszins dat er een hele hoop mensen zijn die het alle twee geweldig vinden; er zullen er zeker zijn die enthousiast zijn over een optreden en op ons album de energie, de punch missen. Anderen zullen zich live afvragen waar alle subtiliteit van het album naartoe is. Ik vind het zelf verschrikkelijk om naar een concert te gaan en te merken dat het exact klinkt zoals op plaat. Ik haat bands met backing-tracks. Als je afhankelijk bent van zo’n click-track lijkt wel of je jezelf elk risico dat er iets misloopt ontzegt. Als iets geen kans op falen heeft, vind ik het niet de moeite om eraan te beginnen."

Guillemots speelt op 12 december in de Botanique

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen − 1 =