Ral Partha Vogelbacher, achter deze eigenaardige naam gaat een
Amerikaanse groep schuil, opgericht door Chadwick Bidwell, die
steun kreeg van de leden van Thee More Shallows. Onder noemers als
psychedelische folk of barokke pop brengen ze kleine, gekke liedjes
waarin ze hun status als outsider graag in de verf willen zetten.
Met ‘Shrill Falcons’ is de groep aan hun derde langspeler toe en
deze is de meest obscure en persoonlijke geworden. De duistere
periode ten gevolge van het overlijden van Bidwells vader is daar
uiteraard niet vreemd aan. De toon wordt dus wat serieuzer en meer
volwassen, maar toch blijft er plaats voor een speels kantje.
De plaat begint niet echt beloftevol: de eerste nummers bieden
weinig originele happy indie, die wat aan Beauty Pill doet
denken. Pas bij de instrumental ‘Aeroflot’ komt hier verandering
in: de gitaarrif gaat steeds industriëler klinken door een
versterker die stilaan op hol slaat. Na een aanvankelijk veilig
spel is de tijd gekomen om wat meer risico’s te nemen en dat is
nooit een slecht plan. Het verdere verloop van de plaat heeft dan
ook songs met meer karakter te bieden: een combinatie van indie,
folk en rock, die interessant wordt gehouden door de nodige
tempowisselingen en een rijker palet aan instrumenten. Deze
experimenten leveren enkele aardige resultaten op: zo biedt het
cynisch getitelde ‘Party After the Wake’ een fijne afwisseling
tussen dreigende ingetogenheid en gitaarerupties. Ook op het vlak
van variatie kan niet geklaagd worden: naast korte, krachtige rock
als ‘CDB International Park’ en ‘Silver Mines’ (waarin een zweem
van Eels op te merken valt) is er ook plaats voor intiemer,
desolater materiaal zoals de tragische epiloog ‘Swimming with the
Sturgeon’. Badwick nam vrijwel alle lyrics en vocals voor zijn
rekening, waardoor de plaat een meer persoonlijk document geworden
is, maar soms gaat zijn stem iets te dun klinken. Zo had een
minimalistisch nummer als ‘New Happy Fawn’ een iets sterkere stem
kunnen gebruiken.
Hoewel er met de muziekpatronen gespeeld wordt, is enige
vernieuwing toch ver zoek op ‘Shrill Falcons’. Een memorabel album
is het dus niet geworden, maar ter compensatie krijgen we wel
oprechte songs die zorgvuldig afgewerkt zijn. Enkele
schoonheidsfoutjes, zoals de al te vlakke tracks waarmee het album
opent en de stemarrangementen die bij tijd en stond wat steviger
gemogen hadden, beletten dat deze plaat een onmisbare aanrader
wordt. Toch zullen de liefhebbers zich deze aankoop zeker niet
beklagen.
