Het heeft lang geduurd, heel lang, eer we onszelf in staat achtten
iets zinnigs te vertellen over ‘Vessel States’, de tweede
langspeler van de Amerikaanse band Wilderness. Wilderness –
toevallig of niet eveneens de titel van een Joy Division-song – debuteerde vorig
jaar nog maar pas met een door critici bejubelde titelloze cd, maar
in plaats van de wereld rond te toeren, verkoos het kwartet uit
Baltimore meteen weer de studio in te duiken voor een vervolg. De
mensen die de band na ‘Wilderness’ de hemel inprezen blijken nu een
beetje teleurgesteld te reageren, omdat ‘Vessel States’ volgens hen
niet meer is dan een herhalingsoefening en méér van hetzelfde, wie
nog nooit van Wilderness heeft gehoord raden we niettemin aan toch
maar eens kennis te maken met deze naar onze mening uitstekende
plaat. Wanneer het u bevalt en u vervolgens op zoek gaat naar de –
volgens insiders althans – stukken betere eerste plaat, kan u
onmogelijk bedrogen uitkomen.
Eerlijk is eerlijk: ik kende de groep niet vóór ik deze ‘Vessel
States’ in mijn pollen geduwd kreeg. Maar gelukkig kent onze
hoofdredacteur zijn pappenheimers en was hij een paar maand geleden
zo vriendelijk mijn aandacht te vestigen op deze band. De plaat
ligt dan ook al een hele tijd overuren te kloppen in onze
cd-speler, maar het heeft eveneens een hele poos geduurd eer we er
echt mee ‘weg’ waren.
Louter objectief gezien maakt Wilderness postpunk. Althans, dat
proberen de kenners en de critici die hun brood verdienen met het
indelen van groepen in genres en subgenres ons toch diets te maken.
Voor een groot stuk klopt dat wel. Je hoeft echt over geen
doorgedreven kennis van de muziekgeschiedenis te beschikken om te
horen dat de sound van Wilderness met beide voeten staat te pletsen
in de jaren ’80. Maar tegelijk staat het geluid van de groep
mijlenver van de sound van andere acts die tot de ’80s- en
postpunkrevival worden gerekend, zoals Editors of Interpol. In tegenstelling tot de meeste
bands die er vandaag perfect in slagen het geluid van vijfentwintig
jaar geleden te reproduceren (en er in het beste geval ook nog
knappe songs mee in elkaar weten te knutselen), zijn het bij
Wilderness eerder de drive, de sfeer en de spirit van dat tijdvak
die uit de muziek spreekt. Bovendien heeft de muziek iets dat
ongrijpbaar blijft, wat de aantrekkingskracht van de acht songs op
‘Vessel States’ voor ons alleen maar groter maakt. En nog: het is
niet al ‘doom’ wat hier de klok slaat, wanneer we even abstractie
maken van de nogal cryptische teksten van James Johnson horen we
ook duidelijk een zekere trots en grootsheid opborrelen in de
nummers, als een schuchter zonnetje dat tijdens een gure winterdag
plots door het grauwe wolkendek priemt.
Vergeet dus de referenties die u misschien al eerder en elders
tegenkwam, en ga dus geen streepjes zetten elke keer wanneer u
denkt een echo op te vangen van PiL, Echo & the Bunnymen, The
Fall, Joy Division of één van de
duizenden andere bands waarmee Wilderness al werd vergeleken. De
muziek van Wilderness laat zich niet vatten in cijfertjes. Laat de
anderen maar uitgaan van een zorgvuldig uitgedokterde formule om de
eighties weer tot leven te roepen, James Johnson, Brian Gossman,
Will Goode en Colin McCann laten zich leiden door hun buikgevoel.
We vermeldden het zonet al: Wilderness maakt objectief gezien
postpunk. Wij willen daar nog wat aan toevoegen: Wilderness maakt
postpunk-voor-kathedralen, of postpunk die zich soms waagt tot op
het randje van postrock.
