Ellroy :: Sun Circus

Vijf jaar, zo lang heeft Ellroy gewerkt aan het debuutalbum Sun Circus. Een lustrum vol groei en finetuning, maar het resultaat mag er zijn. Sun Circus is als een aangenaam flesje wijn, met muzikale ideeën die rustig gerijpt hebben in de kelders van het brein.

De groep ontstond al in 2000, toen de Leuvense muzikale duizendpoot Wim Janssens en drummer Gaetan Vandewoude zichzelf vereeuwigden op tal van tapes middels een viersporen recorder, later uitgebreid tot een volwaardige homestudio. Toen ze enkele jaren later tijd naar buiten kwamen, nam Janssens enkele muzikanten — onder wie Filip Casteels (ex-El Fish) — onder de arm om hun composities live te brengen. Een mens heeft per slot van rekening maar twee handen, nietwaar.

Hoewel het album Sun Circus heet, staat er een nachtelijk tafereel van een verlichte circustent op de hoes afgebeeld. Het album heeft inderdaad iets nachtelijks, leert het buikgevoel — en ook wel de teksten — ons. De opgejaagde en fantastische opener "Devotion" is daar een goed voorbeeld van: "Wake me up my God / I’m looking for my beat / There’s nothing that I want / But ground under my feet".

Een heel andere sfeer wordt dan weer opgewekt in het akoestische "New Morning". "So leave this place / And drive to your sun / Make that brand new morning come". Een boodschap van hoop temidden van het duister. "Well, Well, Well" is een schoolvoorbeeld van hoe je een nummer naar een climax opbouwt en leent er zich perfect toe om live een eigen leven te gaan leiden.

Het mag duidelijk zijn dat Wim Janssens geen nieuw genre uitvindt, maar eerder een best of van nauw aan het hart liggende stijlen door elkaar mengt. Het geheel telt maar tien nummers, maar die klinken allemaal even verzorgd. Ze dragen zweet en liefde in zich, hoe rauw de boodschap ook is: "There’s nothing left to steal / Just flesh and bones" (uit In "This World").

Deze plaat vroeg tijd van zijn muzikale ontwerper(s) en vraagt hetzelfde van haar luisteraars . Het is een album met vele zijstraatjes. Vergelijk het met een citytrip: de eerste keer in een stad bezoek je de trekpleisters, pas na enkele bezoeken leer je de verborgen en vaak mooiste kantjes kennen. Ook dit album moet je een aantal keer opleggen vooraleer je alle details ontdekt hebt en de muzikale complexiteit hebt doorgrond.

Sun Circus is zoveel: chaos, rust, troost en een bluesy melancholie wisselen elkaar af. Het heeft iets van een soundtrack waarbij je zelf de beelden mag bedenken. Die sfeervolle mix maakt het moeilijk om te gaan catalogeren. Daarom vinden wij het niet erg om dit album nog een tijdje op de bovenste plank te laten liggen. Prima debuut, dat doet reikhalzen naar meer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 + 20 =