AB Club, Brussel, 04/04/06
Wie nog nooit van Jane Siberry gehoord heeft, raad ik aan eens zijn
dvd-collectie te raadplegen: The Crow, Pay It Forward, Final Destination, Bis Ans
Ende Der Welt, The Hanging Garden, Hable
Con Ella, het zijn allemaal films waar de muziek van Siberry op
één of andere manier in voorkomt. Als dat niet helpt, misschien de
cd-collectie dan; Joe Jackson, Nigel Kennedy, Emmylou Harris, Jam
Nation, Hector Zazou, kd lang, Patty Larkin, Indigo Girls en nog
een reeks namen. Wie weet vindt u daar tussen de hoesnota’s haar
naam wel terug.
Siberry is een Canadese, die sinds 1981 muziek maakt, die blijkbaar
probleemloos aan andere artiesten kwijtraakt, maar buiten Canada
tot nu toe nooit een groot publiek heeft weten te bereiken.
Nochtans – of juist net daarom – is ze niet op één of ander genre
vast te pinnen.
Op dinsdag 4 april concerteerde Jane Siberry voor de vierde keer in
de AB. De laatste keer dateerde van 1999, toen ze moederziel alleen
en met instrumenten worstelend het aanwezige publiek alsnog
verbaasde met haar eigenzinnigheid en originaliteit. Deze keer was
ze opnieuw solo gekomen, maar diegenen die er ook de vorige keer
bij waren, kregen die dinsdag een ander concert
voorgeschoteld.
Terwijl de muziek die het aanwezige publiek moest entertainen
zolang het concert niet was begonnen, overging in een drijvende new
age-melodie (inclusief vogelgekwetter en watergekabbel), doofden de
lichten langzaam. Siberry stapte op het podium en trapte af met een
spoken word over reizen. Op de tonen van de reeds
vooropgenomen muziek zong ze zich een weg doorheen de plaatsen die
ze tijdens deze ‘Tootie’-toer had aangedaan – het was namelijk het
laatste concert in de reeks. Tot drie keer toe greep ze terug naar
stukjes spoken word, die telkens werden onderbroken voor een
refreintje dat slechts uit het woord “peddlin’” bestond.
Haar typische handbewegingen onderstreepten muziek en tekst en ook
al lag het verloop van de show vast, het viel duidelijk op te maken
dat Siberry voldoende ruimte liet voor improvisatie en interactie
met het publiek. Ze nam de gitaar erbij en startte ‘Anytime’, een
nummer dat ze opnam met de Amerikaanse groep Betty en dat een
prominente rol in de tv-serie ‘The L-Word’ kreeg. Nog voor het
einde van het nummer schakelde ze over op ‘Drunken Sailor’, wat ze
opnieuw vroegtijdig in de steek liet en ruilde voor ‘If I Ever See
Mark Benson’, een nieuw nummer dat al op de ‘Tootie’-sampler te
horen is. Hiermee zette Siberry meteen een punt achter ‘de
inleiding’ van het concert, dat één lange medley leek.
‘My Girlfriend’s Boyfriend’, een tweede nieuwe song, werd
aangekondigd als ‘een lied over hoe mijn vriendinnen over hun
mannen praten’ en bleek een erg down to earth gebracht
nummer met als weerkerende mantra het zeer aanstekelijke “You
had a good thing… and you blew it“. Even later zou ze
hetzelfde doen tijdens ‘Marry Me’, waarin duidelijk werd hoe
grappig Siberry’s soms kurkdroge Angelsaksische humor kan zijn. Ook
hier had de voortdurende herhaling van één zinsnede een haast
bezwerend effect. In dit geval: “I pick up the phone and I don’t
call you“, nog versterkt door haar levendige lichaamstaal. Het
komische hoogtepunt van de show werd bereikt met Siberry’s verhaal
over een zoon die zijn moeder in het ziekenhuis bezoekt, en haar
weet te vertellen dat haar hele leven een andere wending kreeg
omwille van een typfoutje. Of zoals Siberry het zelf zei: “It
should have been ‘clowning’ instead of ‘cleaning’…” Wanneer
de moeder het droevige nieuws verneemt, sterft ze, iets wat Siberry
via gerochel en doodsgekuch duidelijk maakte. Moraal van haar
verhaal: alles in het leven draait om semantiek en timing.
Ondertussen had ze de gitaar geruild voor haar piano en dwong ze de
zaal tot stilte via loepzuivere versies van ‘Love Is Everything’,
‘Begat Begat’ en ‘She’s Like The Swallow’. Ze bracht stukken uit
het 20 minuten durende ‘Oh My My’ en schakelde van oude songs (‘You
Don’t Need’) en electro-experimenten (‘Pilgrim’) over naar
eeuwenoude psalmen (‘I Know That My Redeemer Liveth’). Ze vroeg het
publiek om suggesties voor goeie pastarestaurants, want ze bleef
nog een weekje in Brussel, ze wilde drie woorden horen die je om
één of andere reden aanspreken en die moest je dan maar mailen, en
ze vroeg of het publiek zich amuseerde… “except the one with
the arms crossed, of course.”
Eindigen deed ze op dezelfde manier als ze begon: met fluitende
vogeltjes en zachte tonen., met daarover een tekst over the cup
of life en the river, the mother en birth, allemaal vaak
weerkerende thema’s in haar oeuvre. Nét voor de bisnummers vroeg ze
het publiek wat het nog wilde horen, sloeg ze vervolgens alle
suggesties vrolijk in de wind, en koos ze voor een integrale versie
van ‘Anytime’. Volgden nog: een fenomenaal ‘The Vigil’, een
ingetogen ‘The Lobby’ en een uit de hand lopende improvisatie op
‘Hockey’. Kort na haar welgemeend dankwoordje stond ze al in de
zaal, klaar om iedereen die een babbel wilde, van tekst en uitleg
te voorzien.
Siberry heeft met dit concert (deze toer?) een zoveelste stap gezet
in een carrière die geen vaste route kent. Net vanwege die
onvoorspelbaarheid lijkt het onwaarschijnlijk dat ze ooit in staat
zal zijn de grote zaal van de AB te vullen. Maar misschien is dat
ook niet nodig, in het geval van zowel fans als artieste zelfs niet
gewenst.
