Yeah Yeah Yeahs :: Show Your Bones

‘Bestiamorfisme, is dat een woord?’ Vraag ons niet naar wat we
gedronken hadden die avond, maar we vroegen het ons wel af tijdens
het beluisteren van Fever to
Tell
, het fraaie debuut van het garagerocktrio Yeah Yeah Yeahs.
Als dit plaatje dierlijke eigenschappen zou worden aangemeten, dan
waren het wel die van een nijdige zwerfkat. ‘Fever To Tell’ beet
van zich af, klauwde dat het een lieve lust was en begon al te
hissen nog voor het schijfje in de cd-speler verdween. De furieuze,
hysterische vocals van Karen O, de cirkelzaaggitaren van Nick
Zinner en het subtiele drumwerk van Brian Chase: ze lieten
bloederige schrammen achter op ons vel, maar de sprankelende ogen
van het beestje zetten onverbiddelijk aan tot meer luisterbeurten
en nagels die dieper in het vlees geboord werden. Agressie werd
namelijk gekoppeld aan vertedering. Na een woest gevecht kwam het
poesje zich namelijk al spinnend tegen je aanvlijen met prachtsongs
als ‘Maps’ en ‘Modern Romance’.
Er werd dan ook hard uitgekeken naar de tweede plaat van dit trio
uit The Big Apple, zeker nadat Yeah Yeah Yeahs besloten om al hun
geschreven materiaal in de vuilnisbak te dumpen en tabula rasa te
maken. De heilige drievuldigheid van de bijtende rock wilden
namelijk een verrassende plaat maken die afweek van het ‘Fever To
Tell’-patroon. Kortom: go where bands as The Strokes and Franz
Ferdinand haven’t gone before
. Het nadeel hieraan is dat de
verwachtingen onrealistisch hoog oplopen, maar het illustreert de
klasse van YYY’s dat ze er zonder noemenswaardige problemen mee
wegkomen. Het heeft even geduurd, maar na een paar intensieve
luisterbeurten heeft de pracht van ‘Show Your Bones’ zich volledig
aan ons geopenbaard.

Het katje lijkt ondertussen aangepast aan een huiselijke atmosfeer,
want de nijdige sound, die het auditieve equivalent was van een
flink pak slaag, heeft plaats moeten ruimen voor een iets
bedachtzamer en minder dynamisch geluid waarin de melodie meer
aandacht toebedeeld krijgt. Liefhebbers van ‘Fever To Tell’ hoeven
echter niet te wanhopen want de explosieve, allesvernietigende
uithalen zijn niet verdwenen, ze zitten gewoon iets beter verstopt.
‘Wizoektivint’, zouden ze bij Humo zeggen.

‘Gold Lion’ is een exemplarische aftrap voor een plaat die zijn
geheimen slechts met mondjesmaat prijsgeeft. Geen overstuurde
gitaar en vocale dreiging, maar een akoestische gitaar en een
simpele drumpartij die ei zo na voor een countryfeel zorgen,
ontvouwen zich tot een elektrische gitaar zich ermee bemoeit en de
joelende ooh ooh’s van Karen O als een opstekende storm wegblaast.
Het is geen directe stomp in je gezicht, maar luister er genoeg
naar en het zal blijken dat het nummer een sterk songschrijverschap
combineert met venijnige angels die beetje bij beetje meer pijn
doen. Dat geldt ook voor sterke songs als ‘Way Out’ en ‘Fancy’, met
hun ingehouden gitaarpartijen die à la ‘Maps’ toch hun uitbarsting
kennen. ‘It’s around me so tight‘, zingt O bezwerend in ‘Way
Out’, waaruit blijkt dat ze nog geen definitieve uitweg gevonden
heeft voor haar periodes van mentale gevangenschap. In ‘Fancy’
gromt ze dan weer als vanouds (iets meer op de achtergrond
weliswaar, maar toch grommen), terwijl Zinner tegen een achtergrond
van keyboards en studio-effecten een reminiscentie oproept aan zijn
overweldigende gitaarsound van ‘Fever To Tell’.
‘Phenomena’ is een kleine stap terug met het aan LL Cool J
ontleende refrein, maar de geile riff die de etherische ooh ooh’s
en zachte synths kordaat terechtwijst, maakt dan weer veel goed.
Het is veelzeggend voor de verleidingskracht van ‘Show Your Bones’
dat we deze song ondertussen al meer dan te pruimen vinden. Door de
grotere subtiliteit en de sluimerende agressie is dit plaatje als
een onweerstaanbare vrouw of man met een mysterieus randje (onze
gedachten gaan uit naar Scarlett Johansson, maar dit is uiteraard
vrij in te vullen).

Lovesongs zijn er met het vertederende ‘Cheated Hearts’ en de licht
weerbarstige lullaby ‘Dudley’: zing er uw kind mee in slaap
en dromen van Studio 100-gadgets zullen er niet aan te pas komen.
Tot nu toe heeft de sadomasochist geen schuimbekkende woede over
zich gekregen, maar de schade wordt gedeeltelijke goedgemaakt door
de noise-erupties en de schreeuwerige stem van O in ‘Mysteries’ en
het ironisch getitelde ‘The Sweets’ dat van een lieflijk
haardvuurliedje omgetoverd wordt in een elektrische bastaard met
lekkere weerhaakjes. De prachtige afsluiter ‘Turn Into’ bevestigt
met zijn mooie pianopartij en meeslepende finale enkel de kracht
van de nieuwe koers die YYY’s bevaren.

Met ‘Show Your Bones’ hebben Yeah Yeah Yeahs, na enkele lastige
cols te hebben overwonnen, als volleerde sjerpa’s hun vlaggen
neergeplant op een eenzame, hoge bergtop. Sommigen zullen
begrijpelijk jammeren om de minder vuile sound, maar het is een
beter idee om deze plaat de kans te geven die ze verdient. ‘Show
Your Bones’ bevat immers alles wat een album moet hebben: knappe
songs, een onvoorspelbaar geluid en een sfeer die schippert tussen
hartverwarmend en rusteloos. Het smerige zwerfkatje mag dan
volwassen geworden zijn, het heeft weinig van zijn dierlijke
instinct verloren. Kopen!!!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − twintig =