Archie Bronson Outfit :: Derdang Derdang

Hun debuut Fur ging bijna onopgemerkt voorbij in de maalstroom van de vele, al dan niet terecht opgemerkte, gehypte en aan de borst van iedere muziekliefhebber gedrukte releases die op hetzelfde label — Domino — verschenen. Wij blijven evenwel hopen dat hun tweede album niet eenzelfde weg opgaat.

Waar we hun debuut nog omschreven als een prachtige variant op de garage / bluesrock, nemen we deze term nu al met iets meer voorbehoud in de mond. Nu (jd) ons op tijd en stond in contact brengt met de schurftige onderbuik van de garagewereld, beseffen we ten volle dat Archie Bronsons Outfit allesbehalve gediend is met een dergelijke omschrijving, vooral nu Derdang Derdang zich aan de wereld opdringt.

De jonge twintigers van Archie Bronson Outfit injecteren hun songs nog steeds met een flinke dosis bluesrock, maar laten op de moeilijke tweede ook poppier melodieën en soulvolle zang toe. Op deze manier weet Derdang Derdang een groter publiek te bekoren zonder dat de groep daarbij aan de essentie zelf diende te raken.

"Cherry Lips" start onmiddellijk met een nukkig afgebeten gitaarrif terwijl de drum een pulserend ritme onder de song schuift: "It so fun to love someone, try try try to get over it". Ook in "Kink" mag er geswingd worden wanneer de gitaar een verkrachte melodie aanheft waarna een opgejaagde drum de song voortstuwt. De scherpe gitaren lijken wel met wol doorweven te zijn. Het is niet de ijzerdraad van het debuut die deze keer onze buis van Eustachius teistert, maar wel de opnieuw in liefde en bijhorende pijn gedrenkte teksten: "Let me be your every dream. I’ll even be the man you lost, you want me so much when I’m mean."

Nergens komt dit sterker tot uiting dan in het opzwepende "Dart For My Sweetheart" waar een opsomming de teneur bepaalt: "One: is a gun with a dart for my sweetheart (…) eight: lose your hate, is a game called love me it’s your faith (…) eleven: I know I’m not your favourite man, twelve: I’ll take you like only I can." De binnengesmokkelde vrouwenstemmen kunnen de uitgeschreeuwde wanhoop (of is dit liefde?) van Dorian niet verbergen. Met akoestische gitaarvariant "Harp For My Sweetheart" valt de pijn van de tekst nog meer op, hoe gelaten het ook gebracht wordt.

"Got To Get (Yor Eyes)" mag zich opnieuw opwinden: de drum is bepalender dan ooit, terwijl de gitaren door merg en been snijden. "Dead Funny" poogt een funky ritme naar voor te schuiven dankzij een loopse baslijn: "I am a lone horserider, you like to ride her too. I am a lone horserider, I’m going to ride on you". Het verbazingwekkend lichtvoetige nummer is een welkome afwisseling na het beukende geweld dat we ondergaan hebben. Maar de pret is van korte duur, het licht psychedelische "Modern Lovers" snijdt alle hoop aan flarden: "I suppose we’re modern lovers, meet and fuck and we don’t hear each other."

Muzikaal lijkt het album in deze tweede helft een zachtere weg in te slaan, want ook "Cuckoo" heeft niet dat dwingende van de eerste nummers. Zacht pulserend vloeit het nummer voorbij waardoor het verhoudingsgewijze hardere "Jab Jab" er opnieuw uitspringt. "How I Sang Dang" sluipt daarna voorbij terwijl het giftig zijn pijn rondstrooit: "Oh make me love, I beg of you", de gitaren kerven met een chirurgische precisie. Met "Rituals" wordt de pijn verheven tot een buitenlichamelijke ervaring: een alles dominerende baslijn brengt ons langzaam in trance.

Derdang Derdang tracht de slopende pijn van Fur te behouden maar smokkelt stiekem zachtere elementen in de songs binnen waardoor het geheel minder zwaar op de maag te liggen komt. De variatie is op dit nieuwe album duidelijker te horen waardoor Derdang Derdang gemakkelijker een weg hoort te vinden naar het publiek dat afhaakte op de te dwingende bluesrock van Fur. Een hype zullen ze evenwel nooit worden, maar dat heeft er ons nog nooit van weerhouden iets goed te vinden. En u?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie − 2 =