Devics :: Push The Heart

We laten ons niet graag voorstaan op een romantische natuur, integendeel zelfs. Toch durven we ons in de beslotenheid van de eigen kamer zo nu en dan eens ongebreideld te wentelen in door liefdesverdriet gedragen songs. Noem het gerust ons eigen kleine geheim.

Bij het weemoedige Devics halen we nu al enkele platen lang ons hart op wanneer de nood het hoogste is en onze ziel schaamteloos smeekt naar romantische dweperijen. We zijn er niet trots op, zeker niet nu we met Push The Heart een nieuwe shot voor onze zielenroerselen gekregen hebben. Verrassend anders smaakt het niet, maar daar malen we tijdens onze aanvallen niet om.

Devics bestaat nog steeds uit het duo Sara Lov en Dustin O’ Hallaran, waarbij O’ Hallaran de songs voor zijn rekening neemt terwijl chanteuse Lov voor weemoedige teksten zorgt. Lov, geboren in Hawaï, leefde samen met haar moeder in Los Angeles tot haar vader, volgens Lov "a very interesting, intellectual, creative, artistic person (…) but also a violent sociopath", haar op haar vierde levensjaar meenam naar Israël. Rond haar zestiende keerde ze met een oom terug naar Los Angeles.

Met Push The Heart brengt Devics zijn vierde album uit en opnieuw grossiert de groep in songs die zich ergens tussen melancholie en pop plaatsen. De dromerige stem van Lov wordt zoals altijd treffend ondersteund door O’Hallaran, die deze maal onder meer een zingende zaag en een accordeon naast een Wurlitzer, cello en piano aan bod laat komen om de feeërieke songs de nodige draagkracht te verlenen.

"Lie To Me" zet onmiddellijk de toon door haar smekende ondertoon, waarna de typmachine in "A Secret Message To You" de deur naar slaapkamergeheimen op een kier zet, waar een boot het ruime sop behoort te kiezen maar strandt op de zandbank van verlangens en dromen. De droefenis stroomt uit "Salty Seas": een piano wordt voorzichtig aangeslagen maar het is de cello die de tranen opdroogt. Bij het traag-vrolijke "Song For A Sleeping Girl" neemt O’Hallaran de zang op zich, zijn warme bromstem contrasteert wonderwel met de zachtere Lov. Ook "Distant Radio" neemt een vrolijkere wending.

Bij "Just One Breath" schemert een duisternis doorheen de song, zelfs al klinkt Lov nog steeds hoopvol terwijl de muziek zich goedgemutst uit de slag trekt. Maar elk geluk is hoe dan ook van korte duur, want niet veel later sleept het zachtmoedige "Moments" zich in de kijker. Zacht croonend gaat Lov haar demonen opnieuw te lijf: "Just forget all the scenes when you gave up control": weemoed sluipt ongemerkt het refrein binnen.

Het is dan ook O’ Hallaran die de honneurs waarneemt en in "If We Cannot See" het optimisme opnieuw het album binnenloodst: "If you can’t find me then you can’t find love" klinkt het hard, al zalft hij onmiddellijk met "If you close your eyes then you will finally see that you’re already here with me". Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan, want "City Lights" laat een stad bij nacht haar droefenis fluisteren vooraleer "Come Up" een laatste steek door het hart mag geven: "It’s so hard to love when you know how it goes".

Met Push The Heart zal Devics niet die zieltjes bijwinnen die op een vorig album afhaakten, noch gewonnen zieltjes onwillig afstoten, want het album tapt nog steeds uit hetzelfde vaatje van melancholie. Devics blijft ook nu handig balanceren op de dunne lijn waar pop en droefgeestig geweeklaag elkaar ontmoeten. De balans blijft mooi in evenwicht waardoor er voor elk wat wils is: avontuurlijk is het nog steeds niet, maar als occasioneel shot is het voor ons meer dan voldoende.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + vier =