The Most Serene Republic :: Underwater Cinematographer

The Most Serene Republic brengt met debuutplaat Underwater Cinematographer goed en slecht nieuws. Het goede is dat doorheen het album heel duidelijk de invloeden van grote broer Broken Social Scene te horen zijn. Het slechte nieuws is dat er daardoor nog amper plaats is voor een eigen geluid.

Het Canadese label Arts&Crafts groeit als een bloemkool op steroïden. Het moest wel volgen toen Broken Social Scene drie jaar geleden uit het niets naar ijle hoogtes in het indierockgebergte schoot. Daarop kwamen al snel een handvol andere bands bij Arts&Crafts aankloppen voor een plaatsje, groepjes die stuk voor stuk offspring waren van Broken Social Scene. Bands als Stars, Feist en Apostle Of Hustle hebben allemaal datzelfde bloed door de aderen stromen. Maar Canadezen zijn ruimdenkende mensen en met The Most Serene Republic werd het eerste, volledig Broken Social Scene-loze welpje geadopteerd.

De jongelui van The Most Serene Republic zijn dus zo’n beetje de outsiders van Arts&Crafts, en wat doen veel outsiders? Ze kijken naar hun omgeving en imiteren die om erbij te horen. Eigenheid komt dan op de tweede plaats. Dat is een beetje het probleem met deze band: ze passen afgrijselijk goed in het Canadese indierockplaatje. Ze hebben namen als Adrian, Adam en Emma, ze komen zowat allemaal uit hetzelfde pittoreske dorpje, en één van hen heeft een baard. Maar veel belangrijker nog dan dat: ook hun muziek is vaak niets meer dan een flauwe imitatie van hun indiehelden. Van alle Arts&Crafts bands is het net die groep die als enige helemaal los staat van Broken Social Scene, die er het meest op lijkt.

Helemaal verwerpelijk is dat natuurlijk niet. Een band vergelijken met Broken Social Scene is eigenlijk zelfs een compliment. Er staat dan ook geen enkel echt slecht nummer op Underwater Cinematographer, alleen is het allemaal veel te doorzichtig. Het zou ons bijna verbazen als zou blijken dat "Oh God" níet uit de prullenmand van Kevin Drew is gehaald. Ook "Where Cedar Nouns And Adverbs Walk" zou een b-kantje van You Forgot It In People kunnen zijn. Op "King Of No One" verspeelt frontman Adrian Jewett zijn laatste restjes enthousiasme en hij verpest daarmee een erg leuk gitaarlijntje. De waarheid gebiedt ons wel te zeggen dat het niet alleen bij Broken Social Scene is dat The Most Serene Republic en masse zijn mosterd ging halen. Ook The Postal Service en Death Cab For Cutie komen meer dan eens aan bod, op een al dan niet subtiele manier.

Gelukkig valt er ook nog wel wat leuks te vertellen over Underwater Cinematographer. Over de songtitels bijvoorbeeld. Een band die nummers titels geeft als "The Protagonist Suddenly Realizes What He Must Do in the Middle of Downtown Traffic" of "You’re a Loose Cannon McArthur…But You Get the Job Done" moet wel iets te bieden hebben. Ook muzikaal zit het een zeldzame keer echt goed. "Proposition 61" is het beste voorbeeld van wat The Most Serene Republic te bieden heeft. De song is prachtig in de eenvoud waarmee hij is opgebouwd. Subtiel geeft een akoestische gitaar richting aan klappende handen en knippende vingers. Adrian Jewett bewijst dat zijn zwakke, zeurende stemmetje ook een meerwaarde kan zijn en krijgt vocale steun van een beatboxer, naar het einde toe staan ook de andere bandleden hem bij. "She took a sad song and made it sadder," zingen ze. Voor de eerste keer zorgt de groep voor een heus kippenvelmoment. Jammer genoeg is dat meteen ook het laatste, en met één steengoede song red je natuurlijk geen album.

In een The Simpsons-aflevering waarin Bart naar Canada wil, haalt Homer z’n neus op en vraagt: "Why should we leave America to visit America Junior?" D´t is het probleem van The Most Serene Republic: hoewel ze het zeker in zich hebben, ontbeert het de band voorlopig nog aan sterke argumenten om hun plaat te kopen. Op "Where Cedar Nouns And Adverbs Walk" zingen ze "I think we all know the words." Ze zijn inderdaad pijnlijk herkenbaar.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + 3 =