Eindejaarslijstje 2005 van Jan Mettepenningen

Zullen we in 2060 nog geregeld, al was het maar uit pure nostalgie, een plaatje uit 2005 opzetten? Het valt ten zeerste te betwijfelen. Jammer genoeg geen enkele klassieker in wording opgemerkt dit jaar. Desalniettemin werden we toch maar weer getrakteerd op een heleboel waarlijk stràffe releases. Een selectie:

  1. Smog :: A River Ain’t Too Much To Love Bill Callahans sterkste werk in jaren. De muziek wordt herleid tot de naakte essentie: spaarzame instrumentatie, ’s mans inktzwarte, lijzige stem en heerlijk droeve, cynische en droogkomische teksten. Samen creëren ze een heel eigen wereldje waarin het fijn vertoeven is, maar je je toch nooit echt helemaal veilig voelt.
  2. Kraftwerk :: Minimum-Maximum Minimum-Maximum zou een liveplaat zijn. Buiten wat occasioneel applaus tussen de nummers door, is daar echter weinig van te merken. Bovenal is dit een verzameling van voor de gelegenheid fel opgeblonken ouwe parels, waarmee bewezen wordt dat deze stilaan de pensioengerechtigde leeftijd bereikende elektronicapioniers ook anno 2005 nog relevant zijn.
  3. M. Ward :: Transistor Radio Wat ons betreft mag M. Ward ons zijn boodschappenlijstje in alfabetische volgorde toezingen, wedden dat het ons zal raken tot in ons diepste wezen? Mensenlief, wat een stem! Maar daar blijft het gelukkig niet bij; M. Ward is immers een van ’s werelds meest onderschatte singer-songwriters. Transistor Radio is tijdloze klasse.
  4. Jamie Lidell :: Multiply Jamie Lidell leverde met Multiply een zodanig onweerstaanbare mengelmoes van soul, funk en elektronica af, dat zelfs ondergetekende, die niet meteen bekendstaat als Vlaanderens wildste party animal, een enkele hipshake niet kon onderdrukken.
  5. Emiliana Torrini :: Fisherman’s Woman Jà wij hebben een zwak voor lieftallige jongedames met een fluwelen stemgeluid en dito liedekens (zie ook nummer 10 van deze lijst), maar zelden hoorden we zulk een prachtige én pakkende eenvoud als op dit Fisherman’s Woman.
  6. Antony & The Johnsons :: I Am A Bird Now U weet er ongetwijfeld al alles over.
  7. Beck :: I Guero Met zijn eerste vijf platen, tot en met Midnite Vultures, had Beck dit lijstje – vingers, handen, armen in de neus – glorierijk aangevoerd. Guero mist de rauwheid, humor en nonchalance van die klassiekers, maar bevat toch genoeg lekkers om ons enigszins tevreden te stellen. Volgende keer weer op 1?
  8. Sufjan Stevens :: Illinoise Alleen al voor het bloedstollende “John Wayne Gacy, Jr.” verdient Illinoise een plekje in deze lijst. Dat de overige 70 minuten ook na ettelijke luisterbeurten nog geen seconde hebben verveeld, kan maar één ding betekenen: geniale plaat.
  9. Animal Collective :: Feels Naar aloude AC-gewoonte worden spectaculaire wereldsongs afgewisseld met doodsaai, minutenlang geneuzel. Deze keer zijn de songs echter voor het eerst in de meerderheid. Dankzij Feels neigt onze haat-liefdeverhouding met Animal Collective plots wat meer naar de kant van de liefde.
  10. Hanne Hukkelberg :: Little Things Hanne Hukkelberg kwam net op tijd. Haar zachte, zalvende stem en hartverwarmende liedjes over pratende ballonnen en vriendelijk gedag zeggende vissen, deden ons bijna tot stilstand gekomen bloed weer wat harder door de aderen stromen. Waarvoor dank.

Eveneens intens genoten van Cocorosie :: Noah’s Ark, Colleen :: The Golden Morning Breaks, Fiery Furnaces :: EP, Devendra Banhart :: Cripple Crow, Vashti Bunyan :: Lookaftering, Roisin Murphy :: Ruby Blue, Herman Düne :: Not On Top, Dijf Sanders :: To Be A Bob en Eels :: Blinking Lights And Other Revelations

Leukste singles: Fout Tet :: “Smile Around The face”, LCD Soundsystem :: “Daft Punk Is Playing At My House”, Jamie Lidell :: “Multiply” en Animal Collective :: “Did You See The Words”.

Twee concerten staken er dit jaar bovenuit: Herman Düne in Brussel (la Molière) en Beck in Keulen (Palladium).

En dat was het dan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − twee =