Bloc Party :: 10 november 2005, Hallen van Schaarbeek

Nog geen jaar heeft Bloc Party nodig gehad om uit te groeien tot een top-act die moeiteloos een zaal als de Hallen van Schaarbeek uitverkoopt. Dat is snel, misschien wel té snel, want de groep bewees er vooral dat het nog niet het materiaal heeft om een volledige set te boeien. Als het goed zat, zat het echter goed, en dat houdt beloftes in voor de toekomst.

"Heel die danspunk komt uiteindelijk gewoon voort uit jongeren die uit de danscultuur komen, maar toch graag een rockgroepje begonnen", zo verklaart bassist Gordon Moakes waarom zowat elk nieuw groepje tegenwoordig met een variant op de punkfunk uit de vroege jaren tachtig afkomt. Alsof ze dat nog eens even willen benadrukken, wordt het publiek voor het concert alvast goed opgezweept met wat euforische ravemuziek. Vanavond zal er niet stilgestaan worden, zo lijkt de impliciete boodschap te zijn: hierna wordt het nóg beter.

En toch is het eerste nummer dat Kele Okereke en de zijnen inzetten het rustige "So Here We Are". Je gaat er even van uit dat de groep blijkbaar naar een climax wil toewerken, maar dat blijkt bij nader inzien helemaal niet zo. Integendeel, na een explosieve eerste helft zakt het concert wat in. Nog niet zo bij "Banquet" echter, dat erg snel de lont in het kruitvat steekt. Het is gedurfd: je beste wijn eerst schenken, en maar hopen dat de gasten straks zat genoeg zijn om je minder brouwsel even gretig tot zich te nemen.

Dat goeie vocht gaat er wel lekker in. Met "Blue Light" wordt meteen wel even gas teruggenomen, maar dat is enkel om over genoeg adem te beschikken voor een allesverwoestend "Luno". Plastieken bekers worden aan splinters getrapt, een zee armen wijst in de richting van Okereke en uit één keel klinkt het "There will be no hesitation/there will be no confrontation!" Even later gaat het in dat bijna even opwindende "Like Eating Glass" meteen ook van "It’s so cold in this house!". Net als Arcade Fire (herinner u "yeah, I’ll dig a tunnel") heeft Bloc Party het in zich om van die zinnen te schrijven die net dat emotionele knopje indrukken dat niet meezingen geen optie meer is.

Geen betere graadmeter vanavond dan de publieksreactie: als het er op is, is er geen houden meer aan, getuige de reacties tijdens onder andere "Luno" en "Banquet", tijdens de mindere nummers is het publiek een stuk minder te porren. Enkel een hoekig "Helicopter" en een dreunend "She’s Hearing Voices" doen nog hun werk, de tweederangsdrank die daartussen wordt geschonken, kan het publiek niet bekoren. Dit volkje is kritisch.

Na vijftig minuten klokken de heren de set al af, maar voor de bisnummers is nog één en ander opgespaard, waaronder de briljante nieuwe single "Two More Years". Dit is Bloc Party op zijn meest dansbaar, maar conform de controverse over het nummer op het fanforum, zorgt het toch niet voor euforie. Misschien heeft de gemiddelde Bloc Partyfan gewoon een slechte conditie en is hij al een half uur uitgedanst? Heel even lijkt die hypothese een redelijke gedachte. Maar dan perst de groep er nog twee nummers mindere wijn uit en sta je zelf weer te gapen als die koe naar die trein.

Bloc Party bewijst twee weken na de passage van Franz Ferdinand in Leuven dat een tweede album toch echt een must is om een zaal van dit kaliber te vullen. Deze jongens hebben overduidelijk een geweldig concert in zich zitten, maar het heeft nog een paar straffe songs nodig om het er uit te laten komen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 − 3 =