Opeth :: Ghost Reveries

Weinig bands weten de enorme veelzijdigheid en algemene openheid die metal toestaat beter te benutten dan het Stockholmse Opeth. Sinds Orchid tien jaar geleden, hebben Mikael Akerfeldt en zijn makkers zowat alle genres overstegen en hebben ze zich ontpopt tot één van de meest gediversifieerde, spannende, en unieke bands ter wereld. Het nieuwe album Ghost Reveries brengt meer dan bevestiging, véél meer.

Wat Opeth met metal doet, zou in artistieke kringen postmodern genoemd worden. De diversiteit die oppermeester Akerfeldt in zijn composities weet te verwerken, is al even indrukwekkend als het eindresultaat groots is: jazz, folk, epische en progressieve rock, stonerrock, melancholische pop, black en death metal: het is allemaal één geheel en het is uniek Opeth. Natuurlijk niet altijd even snel verteerbaar, maar achter de ’dikte’ van het Opethgeluid schuilt klasse van een zeldzame puurheid.

Die klasse kwam tot nu toe dan ook het makkelijkste bovendrijven op het bejubelde semi-akoestische meesterwerk der melancholie Damnation (2003), dat tegelijkertijd met het zeker niet minder perfecte Deliverance (2002) geschreven werd, maar een zo radicaal ander album was dat de beide platen apart verschenen. Damnation bood echter enkel wat Opeth altijd biedt, gewoon op een iets toegankelijkere manier. Nu de band bij Roadrunner Records onder contract ligt en merkbaar betere promotie krijgt, zou de muziekliefhebber zonder oogkleppen wel eens makkelijker het doorspookte Opethpaadje kunnen betreden.

Onder de metalliefhebbers wordt er wel eens huiverig gedaan over deals met grotere maatschappijen. Niet zelden wordt er vanaf dat moment immers een overdreven gladde vernislaag over de muziek gekwakt. In het geval van Ghost Reveries zal het metalminnend hart zich echter helemaal niet verslikken in een te dikke laag plastiek: de nieuwe Opeth is veruit het meest heavy werkstuk dat tot dusver aan de vingers van Akerfeldt ontsproot, en ook qua intensiteit en dieptegang is Ghost Reveries nog een flinke stap vooruit in vergelijking met het vorige werk.

De meest opvallende vernieuwing op Ghost Reveries is de meerwaarde die het sferische Hammondspel van Per Wilberg, het nieuwe lid dat tijdens de Damnationtour al voor mooie dingen zorgde, aan de algemene textuur en atmosfeer van de nummers geeft. Een enkele keer, zoals bij het fantastische "Beneath The Mire", lijkt het orgel zelfs lange tijd een overgroot deel van de melodie te dragen.

De nummers op Ghost Reveries beschrijven, is meer dan ooit onbegonnen werk. Zonder van de hak op de tak te springen zijn de breaks vanaf de magistrale opener "Ghost Of Perdition" tot aan de voorlaatste track "The Grand Conjuration" (tevens de melodische eerste single) talrijk en bijzonder knap ingevuld. Van zware grunts tot vertederende zuiverheid: Opeth heeft welgeteld vijf seconden nodig om met een nummer een nieuwe dimensie te bezoeken. Enkel de tedere afsluiter "Isolation Years" — een typisch Damnationlied — houdt het timide bij drieëneenhalve minuut, de rest van Ghost Reveries gaat regelmatig ambitieus voor speeltijden tot bijna 12 minuten.

Zo heeft "The Baying Of The Hounds" het volledige herfstpalet aan kleuren in huis: van weggestormd groen tot zacht ingeslapen bruin. "Atonement" opent met een Oosters tintje en dito percussiewerk, maar breekt dan weer in Scandinavisch licht open om in een jazzsfeer te eindigen. Onze favoriet "Reverie/Harlequin Forest" steekt voormalig hoogtepunt van de Opethcatalogus, "Deliverance", voorbij in zowel intensiteit als verfijning. "Hours Of Wealth" lijkt niet alleen het resultaat van een perfecte samenwerking tussen Akerfeldt en Per Wilberg, maar heeft in die hoedanigheid ook een dikke streep blues en soul in de jas steken. ’Metal’ wordt op elke track van Ghost Reveries overstegen tot iets wat geen naam meer kan hebben.

Ghost Reveries is niets minder dan het gekroonde hoogtepunt van de Opethcatalogus en in die gedaante wellicht het meest sublieme brokje metal dat ons de laatste jaren ter ore gekomen is. Slechts zelden hadden we zoveel medelijden met die talrijke ongeduldigen die zich niet over een grunt hier en daar kunnen zetten en daardoor een absoluut en onvergetelijk meesterwerk mislopen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + 2 =