Cocorosie :: ”Ons eerste album was pure liefde, ons tweede een draak”

Sierra Casady heeft een hele aparte visie op het leven. "Just try and become a dolphin", drukte ze ons bij wijze van afscheid op het hart. Heeft dit soms iets te maken met hun schitterende nieuwe album Noah’s Ark of is er meer aan de hand?

Tenslotte deelt Bianca "Coco" Casady al enige tijd de sponde met Uberhippie pur sang Devendra Banhart, en wordt ook Cocorosie gemakshalve gecatalogiseerd onder de noemer avant-folk. Maar daar wil Sierra Casady niet van weten. Zij denkt aan roomijs, brandende wierook, blauwe zwaluweieren in een nest, een ontploffing in het woud, vuur, en regenbogen die bloeden en alles met kleur vullen. En natuurlijk ook aan hoe de twee albums van elkaar verschillen.
Casady: "Het eerste album was als een momentopname van Bianca en ik, het gebeurde zo snel. Toen we naar de muziek luisterden, was het alsof we er van gescheiden waren, we konden er naar luisteren zoals een buitenstaander. Ik wist niet of mensen zouden horen wat wij hoorden. Voor mij is het zo lief, het is heel vrolijk en vol vreugde. Het is zo lief, dat ik verbaasd ben dat het uit het ons kwam. De werken die we normaal creëren zijn niet zo lief. Mijn favoriete song van dat album is "Haitan Love Songs": het is zo simpel en pure liefde."
"Het nieuwe album is een groot avontuur, we reisden en het was alsof we in een groot, betoverd bos waren. Een bos waar je een grote draak ontmoet die sterren in- en uitademt en je een melodie aanleert. Je zou er een zeemeermin ontmoeten die in een boom van water leeft en je een gedicht voordraagt. Voor ons was het een turbulent avontuur, iedere song heeft een aparte betekenis. Het album voelt voor ons heel anders aan dan het eerste. Het gaat zeker en vast over mythologie en verbeelding, een reis van extremen."

enola: Het eerste album lijkt sterk beïnvloed te zijn door de blues, een heel Amerikaans genre waar droefheid en Bijbelse sfeer hand in hand gaan.
Casady: "We luisterden toen niet echt naar blues. We schrijven allebei songs en teksten. We come from different side of the tracks maar toch vonden we zoveel gemeenschappelijk. Ik heb blues, gospel en oude kerkmuziek bestudeerd in een muzikale zin: melodieën, zanglijnen en muziekimpressies. Bianca bestudeerde de auteurs en dichters uit de jaren twintig, dertig en veertig. Ze voelde zich verwant met die literatuur. Toen we samenkwamen dachten we niet aan een specifieke muziek. Het kwam uit ons gevloeid, het was een plaats waar we waren op dat moment."

enola: Is die enorme droefheid en tristesse een gevoel dat jullie bewust willen oproepen, of hangt het samen met de Bijbelse thema’s die er doorschemeren?
Casady: "Wanneer we verhalen vertellen in onze songs, vertellen we beide kanten van het verhaal. Als een persoon blij is of als het verhaal vrolijk is, onthullen we ook de droeve kant van het verhaal of van de persoon. Ik denk dat we een onschuldige kijk op de verhalen hebben en daardoor het holistische in de verhalen vinden."
"Creëren is dan ook een natuurlijk gebeuren, het is iets dat we binnen ons leven dienden te aanvaarden. Als we iets gecreëerd hebben, blijkt het veel dingen te omvatten: veel creaties lijken politieke concepten te hebben die natuurlijk ontstaan zijn, na de feiten en de creatie. Je moet ernaar kijken, het bestuderen en beter leren kennen. Voor ons is iets creëren heel gevoelig zijn, luisteraars zijn en dingen door ons laten komen. Veel dingen komen uit ons onderbewustzijn."
"De meeste thema’s die terugkeren, zoals het Bijbelse, zijn ook voor ons een verrassing. Ik denk dat we, zelfs met onze alternatieve opvoeding die heel ver verwijderd was van de Amerikaanse cultuur en samenleving, nog steeds zwaar beïnvloed zijn door de westerse cultuur. Of de song nu een eerlijke dan wel een satirische momentweergave is, het blijft een deel van het archief dat de manieren waarop we beïnvloed zijn blootlegt: de manier waarop we opgegroeid zijn in suburban Amerika, en hoe we toekeken hoe de kinderen rondom ons door religie beïnvloed werden. Het toont hoe religie de wereld beïnvloedt en hoe het vrienden van ons getekend heeft. Het is geïnfiltreerd in onze taal en taalwetenschap."
"Vooral Bianca is, zonder dat ze het onder controle heeft, echt gefascineerd door hoe de westerse cultuur de talen beïnvloed heeft en ze onderzoekt wat dat betekent in de maatschappij. Het is grappig dat mensen er zich vaak niet van bewust zijn hoe we praten en met elkaar omgaan terwijl de manier waarop we tot elkaar spreken, zelfs als Amerikanen, zo een geschiedenis heeft. "

enola: De single "Beautiful Boyz" is dan weer gebaseerd op het leven van Jean Genet. Is dat een gevolg van je verblijf in Parijs?
Casady: Parijs heeft me zwaar beïnvloed, hoe en waarom weet ik niet precies. Toen ik daar woonde, ben ik begonnen met boksen en kwam ik met een heel sterke kant van mezelf in contact, letterlijk en op een metaforisch niveau. Ik startte soms ruzies op straat en bevrijdde mezelf als vrouw. Ik ben geen feministe hoor, maar ik ging door een periode waarbij ik mezelf moest bevrijden van allerlei ideeën over vrouwelijkheid. Ik wilde uitbreken en Parijs was de awkward setting waar niet alleen geschiedenis en traditie leven maar waar ook een sterke macho-vibe onder de mannen heerst. Het was awkward maar tegelijk ook heel dromerig en romantisch. Ik heb ook een tijdje in Italië gewoond maar dat is heel old skool, en ik bedoel echt old skool, en dat werd creepy."
"Maar Genet is een van onze muzes, en voor dit album was hij zelfs een van de belangrijkste. We respecteren hem enorm en hij helpt en adviseert ons. We voelen ons verwant met hem. Bianca en ik zijn onafhankelijk van elkaar aangetrokken tot het werk van Franse schrijvers, zoals Genet en Rimbaud. Bianca is zelfs nog meer dan ik beïnvloed door hun levens."

enola: Op "Beautiful Boyz" zingt Antony mee, maar hij is zeker niet de enige gastmuzikant. De minst voor de hand liggende gast is echter MC Spleen, hoe hebben jullie die ontmoet?
Casady: "We zijn niet echt sociaal maar eerder verlegen, we gaan bijna nooit uit maar de ontmoeting met Spleen was misschien geschreven in het verhaal van ons leven. We gingen naar een club waar hij ook aanwezig was. Wij keken hem niet aan en hij ons niet: onze hoofden waren naar beneden gericht, maar toch staarden we elkaar aan. Het was heel verwarrend, maar er was een chemie tussen ons. Bianca voelde het het beste aan maar we wisten niet of het nu persoonlijk of artistiek was. Toen we de straat opgingen kwam hij achter ons aangelopen en vroeg of hij met ons in contact kon komen. Er was iets dat we moesten delen. Hij voelt aan als een soulmate: er is geen enkele andere artiest met wie we zo een diepe, gekke band hebben. Hij doet veel vocale percussie en is heel getalenteerd, verbeeldingrijk en gevoelsgericht, hij is echt uniek."
"Antony is dan weer een dierbare vriend van ons en toen hij de song hoorde vond hij dat het perfect voor hem was. Het leek wel alsof de song voor hem geschreven was, hij zong het en begon als een gek te dansen."

enola: Veel artiesten zijn naast het podium heel verlegen mensen. Moet je niet steeds een angst overwinnen als je het podium betreedt
Casady: "Ik ben heel verlegen maar ik denk niet altijd aan de realiteit op een conventionele manier. Een album maken is een privé-aangelegenheid en als het naar buiten treedt, is dat een heel ander proces dat ik niet in mijn eigen wereld binnenlaat wanneer ik iets opneem. Ik denk niet aan de mensen op zo’n moment, het zou me afleiden. Wat er daarna met de muziek gebeurt is iets tussen het album an sich en de mensen die het horen. Ik ondersteun het maar in essentie heeft het een eigen ziel en proces. Optreden is anders, een heel gecompliceerd iets eigenlijk: een fucking bizarre psychotische oefening waarbij je jezelf in een gekke positie plaatst waarbij je met de muziek in contact probeert te komen en het wil uitdrukken. Ik probeer het muzikaal te houden want mensen, vooral verlegen mensen, kunnen tijdens optredens in een bizarre, robotachtige niet-muzikale wereld komen. Ik probeer zoveel mogelijk muzikaal te zijn op een spiritueel niveau, zelfs in een setting die zo ernstig en interessant is. Het intrigeert me."
"Het live spelen heeft ons dan ook niet beïnvloed want het is een heel andere manier van werken en spelen, een andere mentaliteit. We proberen trouw te blijven aan wat we kennen en aan onze puurheid tegenover elkaar, los van het publiek waar we voor spelen of de groep waarmee we spelen. Live hebben we zo veel over onszelf geleerd en over het leven. Het is een heel gestructureerd proces maar we willen het niet in conflict laten komen met ons opnameproces dat er net het tegenovergestelde van is: heel spontaan zijn en echt voeling hebben met God, verbonden zijn met de lucht en engelen en dieren en planten. Open en vrij zijn, terwijl het leven net het omgekeerde is. Daar zijn we cerebraal, we leven wel nog steeds in onze eigen zone maar toch is het gestructureerder."

enola: De Spaanse cineast en macho Luis Bunuel zei dat toen hij samen met Salvador Dali "Un Chien Andalou" geschreven heeft, ze als één geest dachten. Werken jullie ook zo of leven jullie van het conflict?
Casady: "Wanneer het op muziek aankomt is er niets, valt er niets te zeggen, er is niets om over te discussiëren, te praten, of zelfs te doen. Het is pure harmonie en als we werken verdwijnt de wereld rondom ons en verdwijnen zelfs wij in elkaar. Er is absoluut niets, het is zo puur. Maar daarbuiten, dat is een andere zaak. Het zijn twee verschillende zaken, maar daar wil je het niet over hebben. Maar op muzikaal vlak is het zoals niets dat ik gehoord heb tussen twee mensen: elkaars gedachten lezen, elkaar inspireren om te bestaan op een niveau dat zo hoog verheven is boven alles dat ik ken."

Cocorosie treedt nog op in Brugge op 11 november en in Leuven op 28 november.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − 2 =