Ben Weaver :: Blueslivinghollerin’

Vorig jaar kwam Ben Weaver met Stories Under Nails op de proppen. Na het relatieve succes van dat album besloot platenfirma Fargo om ook de vorige drie platen nog eens extra onder de aandacht te brengen. Blueslivinghollerin’ bundelt nummers uit Weavers eerdere releases en biedt zo een uitstekende staalkaart van ’s mans talent.

Mooi meegenomen is dat Blueslivinghollerin’ de chronologie van Weavers werk volgt. Op die manier krijgt de luisteraar ook een zicht op de opmerkelijke evolutie die Ben Weaver gedurende de voorbije drie albums heeft doorgemaakt. Niet dat de man zoveel beter of slechter is geworden met het verstrijken van de tijd, maar niettemin zijn er duidelijke onderscheiden tussen de verschillende albums. Het lijkt alsof Weaver op elke plaat een ander facet van zijn veelzijdigheid liet bewonderen.

De nummers uit Weavers debuutalbum El Camino Blues ademen country en Americana van begin tot einde. Genoeg mandolines, fiddles en harmonica’s om zelfs op de Ponderosa een aardig feestje te ontketenen. Terwijl Pa Cartwright de benen uitslaat voor een square dance, komt Hank Williams tegen de ondergaande zon langzaam aangesjokt, witte stetson incluis. Typerend voor deze nummers is de heel licht doorrookte stem van Weaver, met een melancholische snik die veel meisjes thuis in St. Paul, Minnesota het hoofd op hol gebracht zal hebben. Vooral het droefgeestige "I Cried All Night" is een blijver en speelt in op de mythe van de poor lonesome cowboy.

Wanneer met "Precious Time" de reeks songs van Weavers tweede album Living In The Ground aanvangt, is het even schrikken. Wat er precies in de grond leeft, weten we niet, maar de stem van Ben Weaver lijkt er wel vandaan te komen. Geen zoetgevooisde snik meer, maar een timbre dat onvermijdelijk Tom Waits in gedachten brengt. Bij momenten is de gelijkenis met Waits zelfs akelig precies. Weaver heeft er meteen ook zijn genre aan aangepast. De countrytoets is nog wel duidelijk aanwezig, maar krijgt het gezelschap van primitieve, stomende blues. De cowboys hebben plaatsgemaakt voor vrije zwervers die samenhokken in stoffige goederenwagons. Op "Living In The Ground" zijn de locomotieven bijna hoorbaar aanwezig. Weaver covert in dit gedeelte ook "2 Girls" van Townes Van Zandt, een van de meeste onderschatte songwriters ooit. Wie van zoveel droefenis nog niet depressief wordt, is ofwel een onverbeterlijke optimist, ofwel compleet ongevoelig. Al sluit het ene het andere natuurlijk niet uit.

Op de songs uit Hollerin’ At A Woodpecker verdwijnt de herinnering aan Tom Waits alweer deels naar de achtergrond. Ben Weaver keert hier terug naar de country, maar dan van het bedaarde soort dat we onder meer kennen van Johnny Cash. De verhalen hebben voorrang gekregen op de muziek. Vooral "Semis Sounded Like Thunder" met het uitgebreide parlando herinnert aan de man in black. Al zijn ook Gram Parsons en Springsteens Nebraska geen onaardige referenties.

Als bijkomend lokkertje waagt Weaver zich ook aan een versie van "Ballad Of A Thin Man", een van de minder gecoverde nummers van grootmeester Dylan. Ook hier geen ontgoocheling. Geen enkele Dylancover — neen Jasper Steverlinck, ook de jouwe niet — overtreft het origineel van onze Grote Held, maar Ben Weaver komt wel heel erg in de buurt. We zijn er het type niet naar om de muzikale politie te gaan uithangen en te verkondigen wat wel of niet in een platenkast thuishoort, maar deze keer komen we heel erg in de verleiding om de woorden ’onmisbaar’ en ’essentieel’ te gebruiken. Waits, Cash én Dylan op één plaat? Meer hebben we nooit verlangd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × twee =