Nine Inch Nails :: With Teeth

Doorbraakalbum The Downward Spiral uit ’94 was een kopstoot: Trent Reznor spuwde en schreeuwde zijn nihilisme en paranoia uit tegen een metalen klaagmuur van industrial, krijsende gitaren en drummachines. Vijf jaar later was er de dubbelaar The Fragile, een vuistslag, waarin meer plaats was voor muzikale rustpunten en Reznor al iets minder schuimbekte. Nu is er With Teeth, een oorveeg.

De titel lijkt redelijk ironisch: Reznor laat zijn tanden weliswaar nog zien, maar ze zijn minder scherp dan op de voorgangers. Nooit klonk NIN toegankelijker dan op With Teeth. Dat hoeft daarom geen slechte zaak te zijn. De vooruitgeschoven single, “The Hand That Feeds”, klonk zelfs catchy en werd niet overal met gejuich onthaald. De gitaarmuur die op het einde schitterend laag per laag wordt opgebouwd, verduidelijkte toch weer waarom we Reznor zo hard gemist hadden. En het toonde dat hij andere lyrics kan schrijven dan overpeinzingen die soms uit fanmail van zwartgallige tieners lijken te komen.

In tegenstelling tot op zijn vorige werkstukken, bestormt Reznor uw woonkamer niet luidruchtig via het dak eens u op play hebt geduwd. Nu sluipt hij op “All The Love In The World” zachtjes vanuit de kelder binnen. Een pianomotiefje geraakt hoe langer hoe meer verstikt in een houtgreep van beats, elektronica en zoemende gitaren, tot een gospelkoor van Reznors stemmen “Why do you get all the love in the world?” prevelt en de drums van Dave Grohl het overnemen. De wolf gooit vlak daarna zijn schapenvacht af in het imposante en vintage-NIN “You Know What You Are”: een geluidsoffensief aangevoerd door een schreeuwende Reznor en doorboord door het mitrailleurvuur van Grohl, die eens te meer bewijst dat hij de beste drummer van het moment is. Samen met ex-Marilyn Manson Twiggy Ramirez vormt hij de geslaagde ritmesectie op With Teeth, die NIN “natuurlijker” en meer “live” moest doen klinken.

Songs als “The Collector” (weer door Grohl naar een hoger niveau gemept), “Love Is Not Enough”, “Every Day Is Exactly The Same” (bloedmooie intro!) en het titelnummer bepalen de klankkleur van het album: de vooraanstaande rol van de drums, soms een rondzwervende piano, haarscherp geproducet, een van drank en drugs bevrijde Reznor die klauwt en bijt zonder zwaar te verwonden, en allerlei subtiliteiten en klanken die With Teeth tot een rijk album maken. “Only” schurkt tegen New Order en zelfs tegen de discobeat van Michael Jacksons Billy Jean aan. Reznor doet wat aan spoken word terwijl hij opgejaagd wordt door gitaren en synthesizers. Het oersimpele refrein klinkt weer verdraaid catchy en zou het tot een alternatieve radiohit kunnen katapulteren.

Rasechte minpunten zijn er nauwelijks. “Sunspots” is voorbij voor je beseft dat het eigenlijk nergens heen gaat en “Beside You In Time” is niet meer dan een enerverende vingeroefening. Dat vergeven we Reznor direct wanneer hij daarna afkomt met het wondermooie, breekbare “Right Where It Belongs”, de “Hurt” van dit decennium. In het midden van het nummer wordt Reznor, eenzaam achter de piano, luid toegejuicht. Dat zal op de huidige tournee telkens niet anders zijn.

De echte agressiviteit van tien jaar geleden is er niet meer bij, de nummers grijpen niet meer verstikkend naar je strot. Maar de spanning, de zwarte intensiteit en de scherpe schoonheid zorgen voor een strak album dat perfect Reznors evolutie als songschrijver vastlegt. Liever dat dan krampachtige pogingen om The Downward Spiral te evenaren. Reznor mag dan niet meer de trendsetter zijn, en zijn muzikale invloed is ondertussen ook misschien wat weggedeemsterd, hij is een vakman. With Teeth is een sterke plaat. Wie Nine Inch Nails de rug toekeerde na The Fragile, zal wellicht schouderophalend reageren. Anderen zullen Reznor blijven volgen in zijn bochtige, donkere tunnel. Terecht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 + zestien =