Tot zeven keer toe hebben wij het geprobeerd. Met de lippen stijf op elkaar, onze huisgenoten tot in den treure gewaarschuwd, boksbal binnen handbereik. Zonder succes. Zodus? Na dit luisteren wij met plezier naar het verzameld oeuvre van Atari Teenage Riot, ooit de lievelingsgroep van (mvs). Anders gezegd: wij komen hoogstpersoonlijk een staande ovatie geven aan wie Thunder + Lightning, het loeiharde album van het terreurcombo Modey Lemon, in een ruk uitbeluisterd krijgt. Hoed u voor rondvliegende veiligheidsspelden.
In den beginne waren er The White Stripes, een hoogst originele tweemansformatie die rock uitbeende tot de allernaaktste essentie. Met enkel een gitaar, zang en drums schreeuwden Meg en Jack White hun woede uit, kneedden ze het begrip less is more om tot hoogst originele songs. De wereld kende een nieuwe hype. Vervolgens genoten wij met volle teugen van The Kills. Hun debuut Keep In Your Mean Side klonk luider, gemener en voller dan de Stripes. Oftewel: hoe je als duo en met de juiste versterkers een plaat kan maken die luider klinkt dan een symfonisch orkest.
Wij dus razend benieuwd naar Modey Lemon, op goed geluk uit de stapel te recenseren CD’s geplukt.. Kent u die reclamespot van Vicks Blue? Die man die een pastille eet, zijn mond opentrekt en een wervelstorm veroorzaakt? Vermenigvuldig dat met twee en je hebt een idee van de impact van Thunder + Lightning.
Modey Lemon verenigt het hardste van The Stooges met hardrock uit de jaren zeventig en snoeiharde hardcore à la D.R.I. uit de jaren tachtig. Je kan het combo nog het beste omschrijven als een ongestileerde MC5, de minder bekende neefjes van The Stooges die eind jaren zestig punk avant la lettre speelden. Ongelofelijk trouwens hoe die twee met enkel gitaren, een moog-synthesizer en bikkelharde drums toch tot zo’n vol geluid komen.
Conclusie? Thunder + Lightning is nagenoeg onbeluisterbaar, maar wij staan op de eerste rij als de heren hier eens komen optreden. Met genoeg oordopjes voor een legerregiment. Dat spreekt.
