Dezer dagen associëren we animatiefilms vooral met de
computergeanimeerde producties van grote studios zoals Fox, Pixar
en Dreamworks, die onze bioscopen voorzien van films met voldoende
visuele flair om je tien vingers bij af te likken, zoals ‘Shrek’, ‘Ice
Age’, ‘Monsters Inc.’, ‘Finding Nemo’ en ga zo nog maar een tijdje
verder. De laatste weken echter, lijkt het alsof de filmindustrie
in één klap terug wil keren naar eenvoudiger tijden – na ‘Team America’ is ‘Strings’ de tweede film
in evenveel weken die gebruik maakt van echte settings en poppen.
Alles speelt zich af in een wereld bevolkt door houten marionetten,
die even fantasierijk en betoverend is als eender wat dat uit een
computer kan worden gehaald.
Het epische en bombastische verhaal van ‘Strings’ gaat over haat en
liefde, over koninkrijken en veldslagen, keizers en schurken,
intriges en legendes, en kon kortom geschreven zijn door
Shakespeare himself. Hal Tara, de zoon van de overleden
keizer van Hebalon, trekt naar het rijk Zerith om zijn vader te
wreken. Nezo, de verradelijke broer van zijn vader, heeft Hal er
namelijk van overtuigd dat de Zeriths zijn vader vermoord hebben,
maar niets is minder waar. Zijn vader heeft zichzelf van het leven
beroofd, nadat hij er niet in geslaagd was vrede te brengen tussen
de twee rijken. Hij ziet in zijn zoon Hal wél de kracht en de wil
om deze vrede te kunnen bereiken en handhaven, en maakt hem keizer
door zichzelf uit te schakelen. Maar de onwetende Hal is reeds
onderweg naar Zerith, met heel andere bedoelingen dan vrede te
sluiten. Zijn queeste zal hem leiden naar de waarheid, en naar de
ware liefde.
De wereld waarin ‘Strings’ zich afspeelt is de ultieme metafoor
voor de wereld waarin wij leven – een wereld waarin ons lot bestaat
uit geboren worden en doodgaan. De personages in de film leven
dankzij de draden – strings – die hen met de hemel verbinden. Hun
fundamentele levensdraad vertrekt vanuit hun hoofd – het is het
hart van elkeen, en beschikt uiteindelijk over leven en dood. De
film toont ons letterlijk hoe het leven soms aan een zijden draadje
kan hangen, en hoe snel zo’n draadje kan knappen. De personages
aanvaarden dat ze marionetten zijn wiens leven afhangt van een
aantal draden, net zoals ook wij niet anders kunnen dan aanvaarden
dat ons leven zich afspeelt in de wereld waarin wij terecht zijn
gekomen. Alle draden zijn verbonden met elkaar, dus ook alle
personages. Ook hier zien we de vergelijking met onze wereld;
niemand zit in een ivoren toren, iedereen maakt deel uit van een
omgeving en een cultuur, en laat zich onbewust leiden door wat
anderen denken en voelen. Als je haat of liefhebt, trek je daarmee
aan iemand anders zijn touwtjes, en omgekeerd. De film laat ons
gewaarworden wat dit betekent.
De Deense regisseur Anders Rønnow-Klarlund heeft er vier jaar over
gedaan om deze film tot stand te brengen. Samen met tweeëntwintig
marionettenspelers en meer dan tien kilometer draad heeft hij het
leven geschonken aan zo’n honderdvijftien houten poppen. Elk
personage werd bediend door drie tot vijf poppenspelers. Het
resultaat is een mooie film over een wereld die lijkt op de onze,
maar toch een volledig eigen bestaan kent. ‘Strings’ is zowel
letterlijk als figuurlijk een donkere film, nog iets wat hem
onderscheidt van de al eerder genoemde animatiefilms van de grote
studios. Een pluspunt van de computergeanimeerde animatiefilm is
dat je je op een hele natuurlijke manier met de personages kan
identificeren, ondanks het feit dat ze vaak monsters, dieren of
andere niet-menselijke wezens zijn. Het geheim ligt hem in de
ontzettend goede imitatie van universele gelaatsuitdrukkingen. De
personages komen zo echt over omdat hun gevoelens perfect worden
vertaald in een blik, een houding, gelaatstrekken en expressies.
Alsof ze echt tot leven komen op het witte doek. En dat is iets wat
deze poppenfilm mist. De personages in ‘Strings’ praten zonder hun
mond te openen, ze bewegen houterig – wat je een houten marionet
niet kwalijk kan nemen natuurlijk – ze kunnen knipperen met hun
ogen, maar niet meer dan dat. De gevoelsexpressie bij de personages
wordt hierdoor geminimaliseerd, waardoor je je bewust blijft van
het feit dat het anorganische materie is waarnaar je zit te kijken.
De stemmen en de begeleidende muziek worden hierdoor des te
belangrijker om de poppen wat extra emotionele draagkracht te
geven.
Toch blijft dit een klein detail als we het geheel van de film
bekijken, want ‘Strings’ is zowel inhoudelijk als vormelijk een
oprecht mooie film die je anderhalf uur lang meevoert naar een
onbekende wereld die doet denken aan een sprookje, een droomwereld,
een sage, en uiteindelijk ook aan de wereld waarin we zelf
leven.
http://www.stringsthemovie.com/
