Emiliana Torrini :: Fisherman’s Woman

Voor onder de kerstboom is het helaas te laat, voor Valentijn mooi op tijd. Fisherman’s Woman is de ideale plaat om aan een geliefde te schenken: intiem, warm en toch een beetje speels. En vooral mooi. Héél erg mooi.

Ons moeder heeft ons het huis uit gezet omdat we haar stoofschotel slechts een 4.5 gaven en ons lief was ook niet meteen tevreden met haar 5.8 in bed. Neen, het is geen pretje om een recensent te zijn. We verdoen onze tijd met kritiek geven op platen die we zelf niet zouden kunnen maken en worden vervolgens straal genegeerd door de lezers die na een slechte recensie toch massaal richting platenboer rennen. Een mens zou voor minder een andere hobby zoeken. Gelukkig zijn er de schaarse momenten waarop je toch het gevoel hebt als muzikale paria een nut te hebben. Het zijn die keren wanneer je een plaat van een Grote Onbekende in je bus krijgt en bij de eerste luisterbeurt al weet dat je de wereld van die ontdekking op de hoogte moet brengen. Emiliana Torrini zorgt voor zo een moment.

Torrini doet het op Fisherman’s Woman met niet veel meer dan een akoestische gitaar en nu en dan een piano of het geluid van een krakende schuit. Meer is ook niet nodig met een stem die in staat is een plaat helemaal alleen te dragen. De soort lichtvoetige pop-folk die Torrini brengt, kan bij anderen vlug banaal gaan klinken. Bij haar wordt het echter geen moment saai. Na elk nummer blijf je achter met het onbestemde gevoel van welbehagen dat een herfstregen kan achterlaten.

Torrini’s naam mag dan onbekend klinken, onervaren is ze allerminst. Ze scheerde voordien hoge toppen met het nummer "Slow" dat ze schreef voor Kylie Minogue, en met een nummer voor Lord Of The Rings: The Two Towers. Wat ze op Fisherman’s Woman doet, heeft met dat alles weinig te maken. Met een uiterst ingetogen plaat lijkt het bijna alsof ze verlegen is wanneer ze zelf op de voorgrond moet treden met haar muziek.

Misschien heeft haar aparte klank iets te maken met het gemengde bloed dat door haar aderen stroomt. Half IJslandse en half Italiaanse, het is wellicht een vrij unieke combinatie. Als je Fisherman’s Woman hoort, lijkt het echter allemaal steek te houden. Torrini kan een noorders minimalisme perfect verzachten met haar zuiderse warmte. Op die manier ontwijkt ze de kilte van Stina Nordenstam, maar blijft ze ook weg van de breedsprakerigheid van veel van haar mediterrane collega’s.

Eerste single, "SunnyRoad" had wellicht fantastisch geklonken in een duet met Nick Drake, maar op haar eentje weet Torrini ons ook te verbluffen. En dat mag dan nog één van de mindere nummers heten op Fisherman’s Woman. Torrini zingt met de zachtste vastberadenheid die we ooit hebben gehoord. Haar stem glijdt bijna geruisloos doorheen de nummers, maar breekbaar klinkt ze nooit. Als we favorieten moeten kiezen, dan gaan we instinctief voor "Heartstopper" en "Serenade". Instinctief, want een echte reden hebben we daar niet voor: Torrini laat op geen enkel ogenblik het niveau verslappen. Misschien hebben we volgende week alweer een voorkeur voor een geheel ander nummer. In elk geval blijven we elke keer nieuwe dingen horen.

"You thought of the name to call me/ I guess that’s how it goes", zingt Torrini in "At Least It Was". En inderdaad, het is het lot van elk talent dat we proberen het een naam mee te geven. Alsof we het moeten benoemen om het beter te kunnen bevatten. Hierboven noemden we dit pop-folk, maar in Fisherman’s Woman zit evengoed een jazzkantje en zelfs wat blues. Laten we het benoemen dan ook maar voor één keer overslaan en u gewoon aanraden om zelf te luisteren. Wedden dat u er geen spijt van krijgt?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × drie =