Eindejaarslijstje 2004 van Peter Mangelschots (boeken)

2004 zal niet de geschiedenis ingaan als het jaar waarin een van de grote romans uit de Nederlandstalige literatuur werd geschreven. Tenzij Omega Minor van Paul Verhaeghen nog de waardering gaat krijgen die het volgens veel literatuurcritici verdient. Helaas hebben we dat boek zelf ook maar opgemerkt tussen eindejaarslijstjes en promotiestunts, dus voor dit lijstje komt het te laat. Gelukkig transporteerde Amerika dit jaar nog wat anders dan Irakgruwel en verkiezingshorror. De onomstotelijke top-2 uit dit hoogst persoonlijke 2004-arsenaal komt van gene zijde van de Grote Plas. Voor de rest was het een beetje schipperen.

{image}

  1. Cintra Wilson :: Kleuren die pijn doen Kakelvers en meteen op nummer één: een authentieke Amerikaanse Bildungsroman over een meisje dat opgroeit in de jaren ’70 en ’80. Pijnlijk scherp, ongenadig confronterend, bij momenten ronduit hilarisch en ook nog eens verzorgd en beeldrijk verwoord. Literatuur zoals die moet zijn.
  2. Richard Yates :: Veertien soorten eenzaamheid Van de al twaalf jaar overleden schrijver van Revolutionary Road zijn nu eindelijk ook een aantal kortverhalen in vertaling verschenen. Stuk voor stuk kleinoden in de beste Amerikaanse verteltraditie, doordrongen van een melancholische fataliteit en met een vleugje humor.
  3. Gerrit Komrij’s :: Nederlandse poëzie van de 19de t/m de 21ste eeuw in 2000 en enige gedichten Komrij heeft het laatste deel van zijn monumentale bloemleesarbeid nogmaals aangevuld en uitgebreid — naar eigen zeggen voor de laatste keer. Een must voor poëzieliefhebbers. Zoiets leggen wij met plezier op ons nachtkastje zie! Wat zeg ik: op élk nachtkastje…
  4. Annelies Verbeke :: Slaap! Mogen we even chauvinistisch zijn? Een algemeen bejubeld (en in alle euforie natuurlijk ook tamelijk overroepen) debuut. Niet echt groots, maar verzorgd geschreven en daardoor ook aangenaam om lezen. En om Boudewijn de Groot te citeren: “Er zit nog heel wat in.”
  5. Yves Petry :: De laatste woorden van Leo Wekeman Het voorgaande geldt eigenlijk ook voor Petry. Alleen gaat het hier niet meer om een debuut en dus moet Leo Wekeman genoegen nemen met een plaatsje lager.

Die laatste twee zouden — indien hun wieg niet tussen De Panne en Leut had gestaan — niet echt hoger scoren dan bijvoorbeeld Remco Campert of Tahar Ben Jelloun. We hadden zelfs een erg verdienstelijke Jean-Marie Berckmans nog even een duwtje in de benige rug kunnen geven. Ma gene peut krijgen: ’t zal voor tenaaste jaar zijn of iet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 − 12 =