Vier dagen leven met How To Dismantle An Atomic Bomb:
Een gastenboek, ergens op het internet.
matthieu@roen – 22 november 2004 – 23:12:
Benieuwd naar de nieuwe U2 na het lezen van de recensie op je blog. Ik ga hem morgen halen. De single vind ik maar ontgoochelend: gewoon hun poging tot platte garagerock. En dat twee jaar na die hype. What’s the fucking point?
Dinsdagavond, na een middag met How To Dismantle An Atomic Bomb:
"Maarten, gij de nieuwe U2 al gehoord?"
"Neen jong, ik vond die nieuwe single zo slecht. Wel catchy hoor, daar niet van, maar ook niet meer dan dat. Ik wacht nog even af want All That You Can’t Leave Behind was al zo weinig soeps."
"Ik draai hem hier nu voor de zesde keer. Kut, man. Echt. Op "Vertigo" na, kan ik me nog altijd geen andere song herinneren. ’t Klinkt wel als U2, maar dan een heel middelmatige. Alsof Live of Kane geprobeerd heeft nu nóg meer als U2 te klinken."
Later, weer dat gastenboek.
matthieu@roen – 23 november 2004 – 21:14:
Jongens toch, wat een rotplaat. ’k Had hem bijna tot slechtste U2-plaat ooit uitgeroepen. Gelukkig dat ik me op tijd Pop kon herinneren. Blijkbaar had ik die verdrongen, maar ze moet hier nog ergens stof liggen te vergaren. Een nummer als "All Because Of You" is toch gewoon te banaal voor woorden? Of iets als "A Man And A Woman": "You can run from love, and if it’s really love it will find you". Bono had precies ook geen zin om werk in zijn teksten te steken.
Je hoort echo’s van alle vorige U2-platen — The Unforgettable Fire in "Crumbs From Your Table", het begin van "Sometimes You Can’t Make It On Your Own" doet denken aan "The First Time" van op Zooropa — maar niets pakt me echt. Dit is gewoon erger dan slecht: middelmatig. En je weet dat ik dat meer misdadig vind dan iets dat gewoon slecht is.
Een dag later. Snel iets eten voor het concert van Nick Cave:
"Ik weet het niet, Philip. Ik hoor ergens een flard Joy Division."
"Ah, jij ook?"
"Enkel "City Of Blinding Lights" springt er uit, vind ik. Zalig nummer, met dat euforische refrein "Oh! You! Look! So! Beautiful! Toniiiight". En met dat ABBA-pianootje. Maar voor de rest lijkt de plaat wel een collectie B-kantjes en out-takes van All That You Can’t Leave Behind." Iets als "Miracle Drug" is bijvoorbeeld enkel interessant voor die typische gitaarsolo, voor de lyrics met onnozelheden als "Freedom has a scent like the top of a new born baby’s head" moet je het niet doen.
"Dat overdrijf je. De eerste paar nummers leg ik toch graag op. Maar "Yahweh", het laatste nummer, is een draak."
Van: Matthieu Van Steenkiste Aan: Maarten van Meer
Datum: 25 november Onderwerp: De nieuwe U2…
…wordt beter en beter. Naast "City Of Blinding Lights" heb ik het vanmorgen in de auto ondertussen ook voor "One Step Closer" gekregen, een prachtige ballad. Nog mooier is "Original Of The Species": daar heb je terug die typische glazen, tingelende Edgegitaar met gigantisch veel echo. Prachtig openbloeiend, je kent het wel. Hier wel een sterk tekstfragment overigens: "Some things you shouldn’t get too good at: like smiling, crying and celebrity".
"Love And Peace Or Else" heeft nog wel een verdomd swingend ritme, doet vaagweg terugdenken aan "Bullet The Blue Sky", maar ontbreekt toch net dat je-ne-sais-quoi.
Vrijdagavond. Tijd om die recensie eens bij de horens te vatten, kwestie van u die zondag te kunnen serveren. Zullen we maar meteen de conclusie neerschrijven?
Daar heeft u het dus: U2 heeft een U2-plaat gemaakt. De zoveelste in vijfentwintig jaar tijd, en ze klinkt als alle platen ervoor: als U2. How To Dismantle An Atomic Bomb (overigens geen al te geweldige titel) bevat niet de beste songs die de groep ooit schreef, op Pop staat echter grotere crap. Maar dit is zeker geen essentiële U2. Zelfs geen goeie. Misschien een nèt aanvaardbare. Aan u om te zien of u daar écht nood aan heeft.
