Richard Cameron is een grote naam bij onze noorderburen. Na een aantal platen met Arling & Cameron keert hij nu terug als singer-songwriter. De Nederlander woont tegenwoordig in Berlijn, maar zijn soloplaat klinkt verrassend Brits. En ja, dat is absoluut positief.
U zult het ons wellicht vergeven, maar toen we vernamen dat de helft van het duo Arling & Cameron een soloplaat opnam, vreesden wij het ergste. Richard Cameron maakte met zijn maatje Gerry Arling in het verleden voornamelijk irritante deuntjes die nog het best geschikt waren en ook effectief gebruikt werden als ’soundtrack’ bij reclamespotjes. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat hun muziek bij gelegenheid ook te horen was in The Sopranos en Austin Powers, The Spy Who Shagged Me, maar niettemin waren wij niet bepaald wild van de uitvinders van de ’Easy Tune’.
Of er een direct verband is weten we niet, maar Back verschijnt in elk geval in de naweeën van een zwaar ongeval met de tourbus in 2001. De titel werkt dan ook — jawel er is over nagedacht – op drie niveaus. Ten eerste is er het ’terugkomen’ na het ongeval, maar Back wijst ook op het rugletsel dat Cameron daarbij heeft opgelopen. Ten slotte is er de terugkeer naar zijn roots als singer-songwriter. In praktijk vertaalt zich dat in een ingetogen, persoonlijke plaat die nog weinig met ’s mans ouder werk van doen heeft.
Geen doorprikbare instant pop meer dus, maar akoestische nummertjes van iemand die zijn levenslust teruggevonden heeft, maar zich tegelijk heel erg bewust is van de vergankelijkheid der dingen. Het gevaar bestaat dat dergelijke platen ontaarden in overdreven vrolijkheid of net slepende melancholie. En zie, daar komen onze jongens van Das Pop tussenbeide. Met hun doorgedreven talent voor luchtigheid hebben ze de nummers zodanig gearrangeerd dat de zwaarmoedigheid niet al te veel gaat doorwegen op Back. Waar ze op hun eigen platen vaak net niet zwaar genoeg wegen, zorgt Das Pop hier voor een afgemeten evenwicht.
Tekstueel gezien heeft Back meestal weinig om het lijf. Cameron durft al eens de clichés te gaan opzoeken en in nummers als "Are You Sad?" overstijgen de liefdesverklaringen het Hallmarkniveau niet. Voor mooie melodieën zit je bij Back wel goed. Nummers als "Back", "Come On Let’s Go" en "First Kiss" zijn uiterst genietbaar op een luie middag met de regen die langs de ramen stroomt. Af en toe konden we zelfs de gedachte aan The Beta Band niet onderdrukken.
Niettemin weegt Back toch net iets te licht om meer te zijn dan gewoon een leuke plaat. In het beste geval houdt het een belofte in van wat Cameron als troubadour in de toekomst kan laten zien. Wij zijn in elk geval al blij met een plaat die niet meteen herinneringen oproept aan de gemiddelde wasmiddelspot.
