Pinback :: ”Het Bijbelmonster en madame Satan”

Mensen die fantastische muziek maken maar er blijkbaar vooral niet over willen praten, aflevering elfendertig: Rob Crow van Pinback. In het Brusselse Sheraton komt hij erg ongeïnteresseerd de lobby ingeschuifeld om zijn nieuwe album Summer In Abbadon te promoten. Zuchtend en steunend bestelt hij een blonde Leffe en terwijl Crow wat naar een erg interessant punt in de verte achter mij staart, zegt de man van de platenfirma “succes”, met een iets serieuzere ondertoon dan gewoonlijk.

Het interview verloopt moeizaam; antwoorden die plots boeiend lijken te worden, kapt hij af met een idiote lach, gevolgd door "It’s crazy/weird man". Zodra het gesprek over iets totaal anders begint te gaan, flikkert er enige interesse op in zijn ogen en begint Crow gedreven uit te wijden over onzin. Een hint richting CD of muziek maakt weer een gibberende puber van hem. We willen u alvast waarschuwen: niet iedere grote muzikant is aimabel, welbespraakt, intelligent, warm of iets waard zonder gitaar en microfoon. Edoch — mocht u het even vergeten zijn — Summer In Abaddon is een fijne plaat en Pinback een uiterst fijne groep.

enola: Je hebt meerdere groepen en projecten. Hoe past Pinback daarbinnen voor jou? Wat is het idee achter die groep?
Rob Crow: "I don’t know man. Het is gewoon het ding waar ik het meeste mee bezig ben. Heh".

enola: Er is nogal wat tijd over gegaan voor jullie een nieuw album uitbrachten. Blue Screen Life is al drie jaar oud intussen. Jullie hebben nog wel een EP uitgebracht, maar eigenlijk is het toch vrij lang stil gebleven rond Pinback. Is Summer In Abaddon een nieuwe start?
Crow: "Ik weet niet of je het een nieuwe start kan noemen, het is gewoon een voortzetting van wat we al deden… like forever." (lacht)

enola: De songs zijn ook enigszins anders dan op de Offcell EP, ze sluiten naar mijn gevoel meer aan bij jullie debuut.
Crow: (drinkt een flinke teug blonde Leffe) "Het is niet evident voor mij om zo over die dingen te denken. Het album is nog erg nieuw. Het is nauwelijks zes maanden geleden dat ik het elke dag hoorde toen we met de opnames bezig waren en dan opeens denken "woooo". Het heeft wel even geduurd, dat is waar." (lacht)

enola: Laten we dan wat meer teruggaan in de tijd. De Pinbacksong die voor mij en blijkbaar heel wat mensen er blijft uitspringen is "Loro". Ik herinner me een optreden op Pukkelpop waarbij een koppel voor me elkaar begon te kussen en aan een schattige slow begonnen, toen jullie dit inzetten. (Crow giechelt) Hebben jullie nog dergelijke ervaringen met dat nummer?
Crow: "Ja, er zijn veel liedjes die dat soort dingen veroorzaken. Euhm… Dat was alleszins het eerste dat mensen dat soort dingen liet doen. Dat is heel leuk natuurlijk. Ik wou dat we nog steeds van dat soort simpele dingen maakten. Er gebeurt zoveel in liedjes… I mean… Het lijkt me erg leuk om te zien hoe mensen op dit nieuwe album gaan reageren. Volgens mij staan er wel een paar mooie liedjes op."

enola: Dat kan wel ja. Ik was er sneller mee weg dan met Offcell, want daar stonden wat vreemdere dingen op. Misschien is dit nieuwe album wel een goede start voor mensen die Pinback willen leren kennen? Hoewel dat waarschijnlijk niet direct de bedoeling is.
Crow: (lacht) "We doen nooit dingen met een bepaalde bedoeling. We gaan gewoon samen zitten en rammen er wat op los en blijven dan dagenlang aan een idee werken tot we er gek van worden. En opeens blijkt dat dan toch leuk te klinken. We zijn nog steeds pas klaar met onze nummers om 5 uur ’s ochtends op de dag dat we de tapes moeten opsturen."

enola: Heb je het gevoel dat jullie populariteit stijgt?
Crow: "Ik was helemaal niet van plan om bekend te zijn, laat staan om elk jaar een beetje populairder te worden. En dat is best absurd voor een groep die drie jaar lang geen CD’s heeft uitgebracht. Maar het wordt altijd meer en meer… Strrrranggge. Heh."

enola: De mensen zullen door je muziek geraakt worden.
Crow: "Ik hoop het, dat zou fijn zijn."

enola: Voor heel wat mensen die ik ken was This Is A Pinback Album hun eerste stap in de echte Amerikaanse underground muziek. Ik heb zelfs de indruk dat jullie een erg trouwe fanbase in België hebben. Merk je een verschil in reacties op concerten of de verkoop hier?
Crow: "Ik heb de indruk dat we overal vrij goed onthaald worden, door alle soorten mensen. Ik sta er versteld van. Heh. Ik had nooit verwacht dat ik iets zou doen dat door zoveel mensen aanvaard zou worden. Ik hou zelf vooral van rare dingen en moeilijke muziek. Ik maak graag dingen die raar zijn. En ik beschouw de muziek van Pinback nog steeds als rare muziek, kinda fucked up, maar op de een of andere manier is het toch toegankelijk. Een hoop mensen met allemaal een andere achtergrond zijn er door geraakt en genieten ervan."

enola: Ik hoop dat je het als een compliment ziet, maar volgens mij maak je ook best rare muziek: met vreemde ritmes en gekke melodieën. Als je transcripties zou bekijken, zal je muziek misschien wel een stuk complexer blijken dan die van Slint of Godspeed You! Black Emperor, maar hij klinkt gemakkelijker…
Crow: "Mja, ik denk eigenlijk ook wel dat Spiderland (het album waarmee Slint de postrock uitvond, mvm) een stuk eenvoudiger ineen zit. Maar… het is een van mijn favoriete albums aller tijden en het feit dat het niet zo’n ingewikkelde muziek is, maakt het net zo’n speciaal album voor me. (dromerig) It’s my third favourite record in the world…" (lacht)

enola: Het derde? Wat zijn de eerste twee dan?
Crow: "Trout Mask Replica van Captain Beefheart en Philosophies Of The World van The Shaggs."

En plots lijkt er enige interesse op te borrelen. De eerste Leffe is leeg en ik kondig mijn vraag aan als misschien wat idioot…

Crow: "Cool! Zeg eens."

enola: Elke keer dat ik jullie live zag, hadden jullie wel een excuus klaar om "Chaos Engine" niet te moeten spelen. Volgens mij is het ook gewoon niet live te spelen, maar wilden jullie dat niet toegeven.
Crow. "Oh but that was a looong time ago. (lacht) We spelen het nu wel hoor. Elk nummer waarvan we vroeger dachten dat we het nooit live zouden kunnen spelen, doen we nu wel. Zoals dat 15-minuten durend geschift ding van Offcell: "Grey Machine". Daarvoor moeten we allemaal eigenlijk meerdere instrumenten tegelijk spelen. Ik speel dan keyboards en zing dan ook nog aan een tweede microfoon waarop een sample door mijn stem zit en ik speel dan ook nog gitaar. Ik zit dan minstens vier dingen tegelijk te doen. Ik heb dan heel mijn lijf nodig om muziek te maken. (lacht) Er staat dan ook meer volk op het podium en we hebben geluidstechnici in dienst. It’s crazy; we zijn begonnen als twee gasten die wat knoeiden in een slaapkamer, en nu…"

enola: Die slaapkamer staat ook wel eens op jullie CD-hoesjes en het viel me op dat er bij elke release een hoop toestellen bijkomen.
Crow: "Ja, dat klopt wel. Dat is een kamertje bij Zack waar we al lang opnemen. Soms nemen we op mijn slaapkamer op, maar meestal bij hem."

enola: Jullie houden niet zo van gewone studio’s?
Crow: "Eigenlijk wel. Eigenlijk zou ik niks leuker weten dan met geschreven songs in ons hoofd naar een studio of zo gaan en iemand anders dan de boel laten opnemen. Zalig! Maar eigenlijk stoppen wij nooit met songschrijven. We schrijven door aan songs terwijl we ze opnemen en aan het mixen zijn. Opeens is het dan klaar en mag er niemand meer aankomen."

enola: Jullie zouden dus ook nooit met een producer willen werken vermoed ik.
Crow: "Ja en nee. Ik zou eigenlijk graag een producer hebben, maar het zou waarschijnlijk alleen maar miserie geven."

enola: Of songs voor anderen schrijven?
Crow: "That’d be weird…."

Een lange stilte volgt en Crow bekent: "Ik heb zo ongeveer een half uurtje geslapen. Ik voel me geschift (lacht) Hmm, hoe laat zou het nu eigenlijk voor me zijn? Wat is het tijdsverschil, een uur of acht?"

enola: dat hangt er vanaf van welke kant van Amerika je komt.
Crow: "San Diego, de verste kant." (lacht)

enola: Hmm, dan zal het daar nu ongeveer middag zijn.
Crow: "Wow, middag en ik heb dan een half uurtje geslapen vannacht. Wicked. (lacht) Om straks te kunnen slapen ben ik de voorbije nacht zo lang mogelijk wakker gebleven. Dat werd snel saai, dus ben ik maar rare monsters beginnen bouwen van alles wat ik in mijn hotelkamer vond en heb ik gevechten tussen hen zitten filmen. (schaterlacht)"

enola: En wie heeft gewonnen?
Crow: (giechelt) "Er was het Bijbelmonster. Dat bestond uit een hoop omgekeerde stoelen, met kussens en lakens erover en een opengeslagen Bijbel er bovenop. Daar kroop ik dan onder en riep dingen als "wroaaw roar I’m the bible monster" (lacht). Van een hoop andere rommel heb ik dan Madame Satan gemaakt en die heeft het Bijbelmonster dan verslagen. Ik heb ook nog zitten uitzoeken hoe je papieren bootjes maakt. Het heeft iets met hoedjes te maken die je dan tot bootjes kan omvouwen, maar ik heb het niet gevonden. Er stond namelijk iets bizars in de badkamer. Het is geen badkuip en het is geen toilet en ik heb er geen idee van wat het dan wel is…"

enola: Ah, een bidet, dat is…
Crow: (gaat onverstoorbaar verder) "Ik wil ook niet eens weten waar het voor dient, maar ik wil het vannacht gebruiken om zeeslagen in te na te spelen met papieren bootjes."

enola: Het wordt eigenlijk vooral gebruikt door vrouwen…
Crow: "… en door mensen die zeeslagen en papieren bootraces willen houden in de badkamer. Het probleem was dus dat ik niet meer wist hoe je papieren bootjes maakt. (bescheurt zich) Nu ja, ik werd dus vanmorgen wakker en heb een hele tijd nodig gehad om alles weer proper op te ruimen en op zijn plaats te krijgen. De vulling weer in de kussens steken enzo. Ik ga wel graag artistiek om met mijn omgeving, maar daarom moeten anderen mijn rommel nog niet opruimen."

Crow lijkt opeens zin in het interview te krijgen, maar dat blijkt al snel aan het andere onderwerp te liggen. Elke poging om het weer over de nieuwe CD of muziek te hebben, eindigt in "it’s weird man", "crazy", een geinige doch niet relevante uitweiding over film of badkamermeubilair. De sfeervolle bullshitter in ons vindt zoiets op zich best grappig, de muziekjournalist wil graag een interessant interview, maar dat zat er blijkbaar niet in. Achteraf bleek de hele Belgische muziekpers zijn tanden stukgebeten te hebben op Crow, maar hier las u dan toch over zijn Bijbelmonster en de bidetavonturen.

Pinback blijft natuurlijk synoniem voor goddelijke muziek, wat dan weer de essentie van de zaak is. Sommige mensen worden echter beter niet geïnterviewd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + 11 =