Beans :: Shock City Maverick

Een jaartje geleden kregen wij het minialbum Now Soon Someday van Beans voorgeschoteld. Het album verraste ons aangenaam na het eerder tegenvallende debuut Right Here Now, maar had ons nooit kunnen voorbereiden op deze splinterbom.

Anti Pop Consortium grossierde sterk in electro en hip hop en bracht het genre een intrigerende en broodnodige injectie. Hoewel ze niet onze favoriete hip hopgroep waren, wisten we hun lef wel te appreciëren. Vanuit eenzelfde respect lieten we ook de solowerken van Beans tot ons komen. En met elk album lijkt de man wel beter te worden: Tragic Epilogue, het debuut van Anti pop Consortium, was ok, Shock City Maverick is simpelweg geniaal. Beans heeft zijn graal gevonden wat ons betreft.

"Light Of The Damned" behoort tot die beklemmende intro’s die wij eerder bij die prachtige goedkope horrorfilms plaatsen dan bij een hip hopalbum, maar wat een intro: hiervoor alleen zouden we de plaat kopen. "Papercut" blaast ons onmiddellijk twintig jaar terug in de tijd met haar aan electro verwante sound: de bizarre keyboardaanslagen, de pompende bas en goedkoop klinkende drum waarboven Beans verrassend laidback rapt. Ook in "Blind Driver" neemt de man gas terug, al vragen we ons af wanneer de man naar adem hapt tijdens zijn discours. De song opent trouwens met een geniale knipoog naar Herbie Hancock’s "Rockit" alvorens in laidback zijn slome drums van start te laten gaan. De keyboardklankjes klinken opnieuw "so eighties" maar het is verdomd geniaal!

"You’re Dead, Let’s Disco" start met een valse noot wanneer Beans een poging onderneemt om te zingen. Gelukkig laat hij snel daarna een vettige bas de song overnemen terwijl klanken uit die prachtige jaren tachtig Japans-Franse filmpjes door de song huppelen en vrouwenstemmen om de hoek komen piepen. Beans’ woordenvloed is alweer niet te stoppen. De man ademt naar alle waarschijnlijkheid tussen twee nummers door.

De openbaring van het album is echter wel "City Hawk" dat op oervlaamsche wijze opent met kerkklokkengelui. De man heeft lef, dat is het minste wat je zeggen kan. De klokken gaan een geniale strijd aan met een soort Glockenspiel, een bizar gescratch en een loopse drum. Had u ons deze combinatie voorgeschoteld op papier, wij hadden u weggehoond. Maar nu staat onze mond nog steeds wijd open van verbazing. Vergeet The Neptunes, wie zo een song bedenkt, staat aan de top wat inventiviteit betreft.

Ook titelnummer "Shock City Maverick" bouwt verder op wat we al gehoord hebben: opnieuw raast Beans door de tekst terwijl hij zich laat ondersteunen door inventieve sounds die sterk schatplichtig zijn aan de jaren tachtig en electro. Elke song wortelt in eenzelfde traditie maar weet zijn eigen accenten te leggen. Luister naar de violen in "A Force On Edge" die klinken als zoemende insecten, terwijl een drumbeat wanhopig morsesignalen uitzendt of de bizarre pianoaanslagen in "Dialond Halo Grenade", en probeer ons dan maar tegen te spreken.

Wanhopig zijn we op zoek gegaan naar een valse noot in dit album maar we hebben het niet gevonden. Dit album is geniaal van de eerste tot de laatste noot. Shock City Maverick blaast ons weg op een manier die we sinds Wu Tang Clans Enter The Wu tang en cLOUDDEADs titelloze niet meer hebben mogen meemaken.

Bij onze bespreking van "Now Soon Someday" spraken we van een mooie terugkeer na het tegenvallende "Right Here Now". In dit geval kunnen we spreken van een klinkende overwinning. Toen de man ons tijdens het interview achteloos op een stapel notities wees als zijn nieuwe werk, hadden we nooit durven bevroeden dat dit meesterwerk toen al in embryonale vorm voor ons lag. Oh zoete onwetendheid.

Beans treedt op 11 november op in het Stuk in Leuven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 5 =