Brian Wilson :: Gettin’ In Over My Head

Soms droom ik wel eens dat Brian Wilson een oom is van mij; de rare
kwiet, het wereldvreemde maar niettemin door alle kleinkinderen tot
favoriete nonkel verkozen zwarte schaap van de familie. Hij sluit
zich af van de buitenwereld, die hem nogal vijandig toeschijnt en
laat slechts mondjesmaat iemand toe in zijn universumpje om even te
komen luisteren naar wat hij daar de hele tijd zit uit te vreten,
en als je hem dan vraagt wie de Amerikaanse presidentsverkiezingen
zal winnen, antwoordt hij steevast: “Ah, Robert Kennedy, tiens. Die
gaat ervoor zorgen dat onze jongens terugkomen uit Vietnam!”
Of Wilson in werkelijkheid op dit moment, wanneer wij dit
schrijven, mee staat aan te schuiven om zijn stem uit te brengen,
daar durven we onze hand niet voor in het vuur te steken. De kans
is groot dat hij druk bezig is alweer nieuwe songs te schrijven
voor de opvolger van deze ‘Gettin’ In Over My Head’, officieel zijn
derde echte soloplaat (‘I Just Wasn’t Made For These Times’, ‘Live
at the Roxy Theatre’ en ‘Pet Sounds Live’ rekenen we niet mee) en
de eerste na het in 1998 verschenen ‘Imagination’. De plaat
verscheen al een tijd geleden, in het voorjaar, enkele maanden vóór
de langverwachte release van Smile. U hebt het al begrepen: indien wij
niet zo onder de indruk waren geweest van die zevenendertig jaar
oude teenage symphony to God, dan hadden wij ons nu ook niet
gewaagd aan deze cd.
Ten onrechte, want ook al kan ‘Gettin’ In Over My Head’ niet tippen
aan Smile of ‘Pet Sounds’, toch
is ook deze plaat een echt snoepje. Eén die in de toekomst nog vaak
het zonnetje in onze huiskamer zal laten schijnen, met op
regenachtige dagen ongetwijfeld mooie regenbogen op de koop
toe.
Voor grensverleggende songs moeten we anno 2004 niet bij Brian
Wilson zijn. De oewoe‘s, aaha‘s en
toediedoewaps zijn natuurlijk weer niet van de lucht, toch
blijft het opmerkelijk hoe hij met sprekend gemak de ene catchy
melodie, harmonie en zanglijn na de andere uit zijn mouw
schudt.
Uiteraard heeft hij voor deze plaat een aantal fijne gasten bij
elkaar gefloten (Elton John zingt en speelt piano in openingstrack
‘How Could We Still Be Dancin’, Eric Clapton hanteert de gitaar op
‘City Blues’ en Paul McCartney zingt mee op ‘A Friend Like You’),
de hoofdrol blijft weggelegd voor de enige echte nog levende Beach
Boy. Niet alles op deze plaat is van goudwaarde, toch staan er geen
echte doodzonden op ‘Gettin’ In Over My Head’. Van de dertien
tracks zijn er minstens tien een regelrecht schot in de roos. We
zeggen het nogmaals, niet omdat Wilson nog steeds baanbrekende
muziek maakt, maar omdat hij er als geen ander in slaagt een plaat
te maken waar een mens zich alleen maar heel erg goed gaat bij
voelen.
De hoogtepunten op deze plaat zijn dan ook in de meerderheid. Elton
John zingt de strofen (en speelt piano) in opener ‘How Could We
Still Be Dancin’, toch is het Brian Wilson zelf die de show steelt
in het refrein. ‘Soul Searchin’ is een pakkende song over een
gebroken hart, waarop Wilsons in ’98 overleden broer Carl te horen
is. De song was bedoeld voor een Beach Boys-plaat die nooit
afgeraakte en waarvan uiteindelijk slechts twee nummers min of meer
af geraakten. De intro van de titelsong slingert ons meteen weer
het verleden in, meerbepaald naar de tijd van ‘Pet Sounds’. ‘City
Blues’ en ‘Desert Drive’ zijn pittige, speelse songs; ze klinken
misschien een beetje out of time, maar uit Wilsons gouden
keelgat klinken ze heel erg geloofwaardig. ‘A Friend Like You’, het
duet met McCartney, is niet alleen memorabel omdat hier de
bassisten-zangers van twee van de beste bands aller tijden verenigd
worden. Het klinkt op het eerste gehoor een beetje klef, maar het
wérkt. Met ‘Make a Wish’, ‘Rainbow Eyes’ en ‘Saturday Morning in
the City”‘komen we even – heel even – in een dipje terecht. Het
zijn geen slechte nummers, daar niet van, maar we krijgen even het
gevoel van “dit hebben we al eens gehoord”. Het afsluitende trio
maakt echter alles goed: ‘Fairy Tales’ en ‘Don’t Let Her Know She’s
an Angel’ zijn twee bloedmooie songs. ‘The Waltz’ (met lyrics van
Van Dyke Parks) leidt ons naar de uitgang. Mokkend leggen we ons
bij het onvermijdelijke neer: mooie liedjes duren niet lang…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien + zeven =