The Cure :: The Cure

Het moet zowat de stomste zet ooit zijn: na elfendertig albums mét titel plots je twaalvendertigste titelloos laten. Toch is dat wat The Cure vijfentwintig jaar ver in zijn carrière weet te presteren, als wil Fat Bob duidelijk maken dat dit album een nieuwe start is. Dikke zever natuurlijk, maar laat dat de grootste kanttekening zijn. The Cure is een dik ok album van een groep die uiteindelijk nog nooit een échte stinker heeft uitgebracht.

Een nieuwe start voor The Cure, dat is als Guy Verhofstadt die een nederlaag zou erkennen. Iets dat enkel mogelijk is in één van de vele parallelle werelden, maar niet in deze. Wat Fat Bob en de zijnen ooit zullen doen — een hiphop-album, een r&b-conceptplaat—, het zal àltijd als The Cure klinken. En misschien is dat maar goed ook in deze sowieso al weinig zekerheden biedende wereld.

Die ingehouden adem mag dus eindelijk losgelaten worden: het is niet omdat The Cure met Ross Robinson – superproducer van Korn- en helaas ook Limp Bizkitfaam — in zee ging, dat we plots een radicale koerswending krijgen. The Cure is zo vintage The Cure dat het misschien toch inderdaad niet beter kon heten dan The Cure. Niettemin zijn er minieme verschillen in vergelijking met vroegere albums. Nog nooit rockte The Cure bijvoorbeeld zo rechtdoorzee als op "Never" of "alt.end".

The Cure is een erg open en rechtlijnige plaat geworden, wat grotendeels de verdienste van producer Robinson is. Hij tekende voor een kristalhelder geluid dat ruimte laat aan alle instrumenten, terwijl hij toch alle typische Cure-kenmerken intact laat. Tegelijk laat hij The Cure hier meer knallen dan ze gewoon zijn. Laat u niets wijsmaken dus: dit is een goeie Cure-cd

Single "The End Of The World" zou dat nog wel eens kunnen verknallen, zoals "The13th" ooit de hele perceptie van Wild Mood Swings — dat nochtans helemaal zó slecht niet was — om zeep hielp. Het is met voorsprong het slechtste nummer op de plaat. Je vraagt je af welke criteria nu weer zijn gehanteerd om dit tot single te bombarderen.

Bij gelegenheden moeten we terugdenken aan eerdere Cureplaten als Wish en Kiss Me Kiss Me Kiss Me. Vooral de geluidsorgieën van die laatste keren terug in "Labyrinth" en zeker "The Promise" dat een psychedelische outro heeft van een goeie vier minuten. Het zijn de vier beste minuten van de plaat en we zien een groot festivalpodium bij wijze van spreken al voor onze ogen.

Nog zo’n nummer dat we wel eens over een grote wei willen horen schallen is het geweldige "Us Or them". Nooit klonken Smith en anderen zó stevig. Het is meteen ook de meest politieke track die de groep ooit opnam. Met een openingszin als "There is no terror in my heart" en een refrein dat verder gaat "I don’t want you anywhere near me/get your fucking world out of my head/I don’t want your ’us or them’" is het doelwit meer dan duidelijk. Deze kan onze Cowboy in zijn secundaire lichaamsopening steken.

We zijn alvast blij dat het nu wel heel snel Werchter wordt, want deze The Cure geeft ons er gewéldig veel zín in. En weet u wat? Voor de donderdag zijn er zelfs nog kaarten beschikbaar. Wie heeft er nog Pixies nodig als The Cure na een kwarteeuw bewijst nog steeds goeie platen te kunnen maken. Een Pornography of Disintegration moeten we niet meer verwachten, maar de lat ligt nog altijd meer dan hoog genoeg om ons tevreden te stemmen. We zijn sowieso toch over onze depressie heen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie − 2 =