The Streets :: A Grand Don’t Come For Free

Dit is een inleiding: het stukje waarin u kan lezen dat deze nieuwe van The Streets behoorlijk geweldig is en u van mij verwacht u op snedige wijze tot doorlezen te verleiden. U mag dat gerust doen, want we hebben leuke dingen te vertellen. Onder andere dat A Grand Don’t Come For Free uw euros absoluut waard is.

De nieuwe Streets, waarde lezer, is een conceptalbum. Dat is een vage uitvinding van muzikanten die vrezen dat hun muziek op zich niet interessant genoeg is om een hele plaat uit te zitten en er dus een verhaaltje of van de pot gerukt concept bij verzinnen. Men hoort daar enigszins argwanend tegenover te staan omwille van het lage rock ’n roll gehalte van zo’n concept, zeker aan het begin van een recensie. Iets verderop hoort het dan om te zeggen dat conceptalbum x van artiest y toch geslaagd is. Er moeten dus een hoop vage, rotslechte conceptalbums bestaan waar de gemiddelde recensent u (de welwillende muziekliefhebber) niet mee lastig valt, hoogstens door te zeggen dat conceptalbums doorgaans apenkloten zuigen.

Er is ook een Britse muziekpers, die wij continentalen horen te wantrouwen omdat zij uit schaamteloos chauvinisme en een hang naar zogenaamd vergane hoogdagen van kevers en stenen (hebt u ’m?) wel eens een niet al te geweldig debuut de hemel durven inschrijven. De gemiddelde recensent begint dan een verhaaltje over de hype en verzint een variatie op het volgende thema: "de Britse pers vindt dit geweldig, maar dat doen ze altijd en wij proberen toch een eigen mening te hebben". U, als kritische lezer, leest dan het volgende: "wij hadden hier nooit eerder van gehoord maar in de bio van de platenfirma staan lovende citaten uit gerenommeerde Britse bladen en wij willen vooral niet doen alsof we hen achterna huppelen." Uiteindelijk plaatst de recensent een kanttekeningetje en zegt dat het niet zo geweldig is als de Britse pers ons wil doen geloven, maar dat ze het voor een keer toch bijna bij het rechte eind hebben.

Wij worden daar als lezer van al die recensies soms best moe van. En dan kan je verdorie zelf beginnen te schrijven over A Grand Don’t Come For Free: een van de allerbeste nieuwe releases die al langs onze CD-speler mochten passeren en waarover en zoveel afgeëmmerd is, dat dit tekstje hoogst overbodig lijkt.

Het IS dus een fantastisch album en dat valt niet van bij de eerste beluistering op. Original Pirate Material is nog steeds een absolute feestplaat en de sfeer op deze nieuwe is wat ingetogener, maar Mike Skinner heeft deze keer dan ook voornamelijk songs geschreven en geen fuifstampers. Het duurt met andere woorden iets langer voor opvalt dat pakweg "It was supposed to be so easy" en "Fit but you know it" een geweldige beat hebben. Ook de teksten zijn wat minder idioot ("Empty Cans") en er staat zelfs een ballad op.

De mannelijke kameraadschap na een pijnlijk gedumpt worden door het vijandelijke geslacht is zelden zo treffend in muziek gegoten als op "Dry Your Eyes" . Skinner klaagt steen en been over de vrouw van zijn leven die besloten heeft andere horizonten op te zoeken. Zijn maat (oorspronkelijk was die tweede stem voor Chris Martin!) troost hem op typisch mannelijke wijze: ’dry your eyes mate/ I know you want her to see how much this pain hurts/but you’ve got to walk away now’, maar vergeet ook de positieve noot niet: ’there’s plenty more fish in the sea’. Schoon, waarlijk schoon.

U hoort dit prachtalbum dus al in huis te hebben, of nu op zijn minst muntjes uit het spaarvarken aan het tellen te zijn, maar voor de geïnteresseerden zijn er nog wat gewichtige woorden over de popmuziek om de recensie te eindigen. A Grand Don’t Come For Free is een ongelooflijke stap voorwaarts en maakt van de jonge Mike Skinner een van de grootste beloften van de hedendaagse popmuziek. Zelden gingen street credibility, popgevoeligheid, songschrijfkunst, herkenbare teksten en spitse humor zo mooi samen als op dit nieuwe Streets-album.

Ja, soms vinden wij ook dat we uit onze nek lullen dat het niet meer schoon is, maar het is een hobby als een ander natuurlijk. En A Grand Don’t Come For Free is zeker een van de beste albums die we dit jaar al hoorden, zoveel is ook zeker. Dat zinnetje hadden we al snel, maar u verwacht uiteraard meer zinnetjes in een recensie en voor u doen we alles, waarde lezer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven − een =