Kom binnen een jaar of twee drie niet zeggen dat we jullie niet
verwittigd hebben! De kans lijkt ons niet gering dat de naam
Vitaphase op dat moment niet meer weg te branden zal zijn van de
radio en uit de muziekbladen. De groep ontstond in 2001 en steekt
het niet onder stoelen of banken dat hun enige echte doel is een
regelrechte doorbraak te forceren naar het hart van de rechtgeaarde
muziekliefhebber. Vitaphase schopte het intussen al tot de finale
van de wedstrijd Rock Around (in 2003), en speelde al in het (in en
om Luik) legendarische Soundstation. Het vijftal uit Visé (vier
heren + één dame) beschikt dan ook nu al over de juiste troeven,
maar weet ze alsnog niet op het juiste ogenblik uit te spelen. Maar
wie zijn wij om daar moeilijk over te doen?
De zes tracks die zij op hun eersteling etaleren, een in eigen
beheer uitgebrachte, veredelde demo, getuigen immers van moed,
goeie wil én goeie smaak.
En wat mag dat dan allemaal wel wezen, wat wij hier heden op ons
teljoor gesmeten krijgen? Een heerlijk geurende hutsepot van
postrock, emocore en indiepop. De songs bevatten ongetwijfeld de
juiste ingrediënten, het is alleen nog een beetje zoeken naar het
juiste evenwicht en vooral naar het juiste kruidenmengsel om het
geheel op smaak te brengen.
Er is dus nog wat werk aan de winkel: de zang (vooral die van de
heren) dient nog wat bijgeschaafd te worden, en het songmateriaal
is soms net iets te wisselend van kwaliteit. Toch leert ‘Phaser
One’ ons meteen waar het bij Vitaphase om draait: spannende,
gelaagde songs; soms hard, soms stil, met veel tempowisselingen en
verrassende wendingen. Bovendien hangen er in het repetitiekot
ongetwijfeld posters van grote namen zoals Mogwai, Modest Mouse, Karate en Blonde Redhead om een oogje in het zeil
te houden!
Wordt vervolgd!
