Bent u ook zo’n fan van Grandaddy of van The Flaming Lips? En vindt
u het ook zo lastig te wachten tot er nieuw werk uitkomt van uw
favoriete bands? Geen nood! Vanaf nu is er Midlake, een vijftal uit
Texas dat drie jaar geleden debuteerde met een ep’tje, ontdekt werd
door Simon Raymonde (Cocteau Twins) en op diens label dit jaar dus
een eerste echte cd mocht uitbrengen.
Het eerste wat me te binnenschoot bij het beluisteren van deze
plaat was: “Die groep ken ik! Dit heb ik al eens eerder gehoord!”
Inderdaad, ik had het allemaal al eens eerder gehoord, maar niet
bij Midlake, want daar had ik tot voor kort nog nooit van gehoord.
Vooral tijdens de eerste helft was het echt wel duidelijk: Midlake
ligt precies in het middelpunt van de driehoek Grandaddy/Flaming
Lips/Mercury Rev. In de eerste vijf nummers combineren ze naar
hartelust de handelsmerken van hun dre grote voorbeelden: de
psychedelica van The Flaming Lips (‘Balloon Maker’ is lo-fi Lips),
het speelse van Grandaddy (incluis speelgoedorgeltje) en het
dromerige en de orkestrale arrangementen van Mercury Rev. Bovendien
klinkt de zanger alsof hij vóór de opnames zowel Jason Lytle van
Grandaddy (hij speelt ook gitaar en keys, maar zijn baard is niet
zo lang) als Wayne Coyne van de Lips heeft opgegeten. Ik heb niet
de moeite gedaan op zoek te gaan naar originaliteit, een eigen
touch in deze liedjes, want ik heb vooral enorm zitten
genieten van deze songs.
Na het zesde nummer, de instrumental ‘The Reprimand’, neemt de
plaat echter een wending en laat de groep horen dat ze meer is dan
een veredelde tribute band. Verrassend is wel dat Midlake
blijkbaar veel verder heeft gekeken dan zijn neus lang is, tot over
de plas zelfs, want tijdens de tweede helft van de plaat vliegen
plots de verwijzingen naar en de echo’s van Radiohead je in zwermen
om de oren. Vooral ‘The Jungler’, ‘Mopper’s Medley’ en ‘Mr.
Amateur’ hadden evengoed op Hail to
the Thief kunnen staan, en ook in de andere nummers (die
nochtans weer trés Grand Mercury Lips klinken) zet de zanger
geregeld zijn Thom Yorke-petje op. Het rare van heel de zaak is dat
het nog klinkt ook!
Kortom: héééél fijne plaat, zonder pretenties, van een groep waar
we later nog heel zeker van gaan horen!
