Dimitri From Paris :: Cruising Attitude

Wanneer gerenommeerde producers/remixers/dj’s aankondigen dat ze
zich zelf ook eens gaan wagen aan een plaatje, dan houden we altijd
ons hart vast. De afgelopen jaren kregen we al de exploten van de
heren Timo Maas, Paul Oakenfold en het fantastische Jazzanova over
ons heen, we konden alleen maar tot onze grote spijt vaststellen
dat die soloprojecten vaak moesten onderdoen voor het werk dat ze
leverden in dienst van anderen. Niet dat zij de kunst niet verstaan
zelf een uitstekende dance-track in elkaar te draaien, integendeel
zelfs. Misschien kennen ze de kneepjes van het vak té goed, zijn ze
zelf iets té veel technicus en iets te weinig muzikant om voldoende
soul in hun muziek te stoppen. Een ander euvel waaraan
dergelijke “soloplaten” lijden, zijn de gastvocalen. Meestal wordt
voor elk nummer een andere zanger(es) aangetrokken, als
tegenprestatie voor een remix of een productieopdracht. Gevolg: een
bloedeloze, langdradige plaat waar helemaal geen lijn in zit en
geen geheel vormt.
Dimitri (in Turkije geboren als zoon van Griekse ouders, maar
volgens de bio even Frans als een fles Chanel No.5) From Paris laat
er op zijn ‘Cruising Attitude’ echter geen twijfel over bestaan:
hij heeft een kader uitgedokterd waarbinnen de 15 tracks van de
plaat moeten opereren. Drie jaar heeft hij aan deze cd gewerkt,
zegt hij, maar dat heeft meer te maken met de drukke agenda’s van
zijn gastvocalisten, dan met het creatieve proces.
Het eerste nummer heet ‘Welcome Aboard’ en maakt ons meteen
duidelijk waar hij naartoe wil: een muzikale reis met het
vliegtuig, langsheen Londen, Parijs, New York, Portland, Caracas en
Tokyo. Doel van de trip is de eerste de beste loungebar induiken om
daar, gezeten in pluchen zetels en met een cocktail in de hand, te
luisteren naar easy listening, house, disco, samba, jazz en
filmmuziek. ‘Cruising Attitude’ is bij momenten niks meer of niks
minder dan Gainsbourg die Airs ‘Moon Safari’ entert, maar er niet
in slaagt met zijn luchtschip door onze atmosfeer te breken.
Het reisje begint echter aardig. We hangen net in de lucht of we
mogen de seatbelts al losmaken om mee te wiegen met het
leuke ‘Not Quite Disco’, een instrumental en niet toevalllig dus
één van de betere nummers van de plaat. Hierna fungeert Dimitri
veeleer als de pianist in een cocktailbar, die een heel repertorium
in de vingers heeft en feilloos elke gast kan begeleiden die
tijdens de uitstap vooraan in de cockpit de micro ter hand neemt om
een liedje te brengen.
Jammer genoeg is niet iedere bijdrage even sterk. In Londen brengen
Omar en Victor Davis het er nog behoorlijk vanaf, ook Maki Noiya
van The Pizzicato Five, Pink Martini en Los Amigos Invisibles doen
het erg goed, maar voor het overige glijden de nummers zo’n beetje
van ons af, als water van het verenkleed van een gans. Niet dat dat
echt hindert, want dat is nu eenmaal het voordeel van loungemuziek:
niks moet, alles kan, zolang je maar niet te veel hinder ondervindt
van die vervelende luchtzakken!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 1 =