Faithless :: No Roots

Bij Faithless zijn er twee mogelijkheden. Ofwel moet je er absoluut
niets van weten, kan je Maxi Jazz z’n gepreek niet aanhoren en vind
je de muziek een aanslag op je gehoorof je houdt van de mix van
lounge en house, de opzwepende en uitputtende live ervaringen en de
fijne singles die ze toch elke keer weer weten te produceren.
Ik behoor tot de laatste groep, weliswaar tot het iets kritischere
deel ervan, maar Faithless is nu eenmaal één van die groepen
waarvan ik wel eens durf houden. Niet dat ze niets fout kunnen
doen. ‘Outrospective’, dat drie jaar geleden verscheen, was een
teleurstelling. Het album bevatte wel een aantal degelijke tracks,
maar er stonden net iets teveel vullertjes op, de muzikale lijn was
eruit verdwenen en de potentiële hits kwamen soms geforceerd over.
In de zoektocht naar een vernieuwd eigen geluid waarin ze weer
voeling wilden vinden met de “underground”, werden een paar open
deuren ingetrapt.
Hoewel ze pas nog vol enthousiasme de Hallen van Schaarbeek in vuur
en vlam zetten, kondigden frontlui Maxi Jazz en Sister Bliss al aan
dat ‘No Roots’ wel eens hun laatste wapenfeit zou kunnen zijn. Een
klein beetje treuren zullen we dan wel doen, maar ook weer niet
teveel. Faithless heeft zijn beste tijd wel gehad, zoveel is
duidelijk.
Voor de echte fans beginnen te panikeren: ‘No Roots’ is niet
slecht, het album is veel beter dan ‘Outrospective’. Om het een
beetje spannend te houden, hebben ze voor deze plaat, naast de
voorspelbare bijdrage van Dido, ook de vocale steun gevraagd van
LSK. In tegenstelling tot Maxi Jazz kan deze jongen wèl zingen, al
blijven de raps van de charismatische frontman wel lekker snedig en
steekt hij er nog steeds met kop en schouder bovenuit. Muzikaal kan
je de plaat vergelijken met ‘Sunday 8 pm’. Spijtig genoeg is dat
ook de zwakte van de plaat: dit lijkt veel te veel op wat we al
eerder hadden gehoord. Al is deze plaat wel subtiel anders
opgebouwd: de CD opgedeeld is in twee delen, met tracks die in
elkaar overlopen.
‘I Want More’, bestaande uit een deel 1 en 2, lijkt verdacht veel
op ‘Bring My Family Back’. ‘Sweep’, een niemendalletje gebaseerd op
een simpele drumloop en het daaropvolgende ‘Love Lives On My
Streets’ vallen dan weer perfect te vergelijken met ‘Take The Long
Way Home’. Zo zijn er nog massa’s raakpunten aan te duiden tussen
‘No Roots’ en ‘Sunday 8 pm’, maar de aandachtige luisteraar onder u
zal ze zelf ook wel weten te vinden. Niet dat dit noodzakelijk
slecht hoeft te zijn. ‘Sunday 8 pm’ was een schitterende plaat en
ook deze kan mij bij momenten wel bekoren. De beats zijn weer iets
trager en subtieler, de opbouw neemt z’n tijd en de plaat droomt
weer lekker weg, maar meer dan verdienstelijk is het ook niet: er
zijn geen echte uitschieters, maar ook geen zware teleurstellingen
op terug te vinden.
Faithless zal uit ‘No Roots’ zonder twijfel nog een paar héél fijne
singles distilleren en ik verheug me nu al op Pukkelpop, om het
unieke livegevoel dat de groep elke keer oproept, nog eens te
ondergaan. Maar als ze er een punt achter zetten, is dat volledig
te begrijpen. Ook dit worden we beu en stoppen in schoonheid is nu
eenmaal altijd een goeie zaak.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien + twee =