Je kan de situatie van deze Fabrice Lig een beetje vergelijken met
die van de bekende basketster An Wauters. Het ene moment speelt ze
de pannen van het dak bij een Franse topper, maar wanneer in Europa
de competities stil liggen gaat ze nog gauw even het mooie weer
maken in de Verenigde Staten. Zo is ook Fabrice Lig een erg bezig
baasje. Het laatste plaatje dat hij onder de naam Soul Designer
heeft gebakken voor het Franse F-Com-label van Laurent Garnier ligt
nog na te smeulen, of onze Waalse vriend brengt onder zijn eigen
naam alweer een prachtplaat uit bij het Berlijnse Kanzleramt. Veel
eerder nog mochten ook andere belangrijke dance-labels zoals KMS,
7th City Records, Raygun en Playhouse een titel van onze man in hun
catalogi inschrijven.
Ik zei het al, ‘My 4 Stars’ is een prachtplaat. Het is nochtans
niet gemakkelijk er het juiste etiket op te plakken. Je hoort er
zuivere Detroit techno en house in, pop, disco, af en toe
ontsnappen er zelfs luchtjes uit zijn apparatuur die lichtjes naar
jazz of funk geuren. Hij slaagt er niet alleen in deze
verschillende stijlen naadloos in elkaar te laten overvloeien, ook
oubollige, analoge synthesizerklanken en nieuwe, digitale
apparatuur worden op haast perfecte wijze met elkaar verzoend.
“Techno, house en heel die bataklang, is dat niet stilaan
voorbijgestreefd?” zullen sommige mensen denken. “En al die
old-skool-toestanden, waar is dat nog voor nodig?” Klopt. Louter
technisch gezien biedt deze plaat niks nieuws. Maar Fabrice Lig
pretendeert ook niet vernieuwend te zijn. Zoals men soms een oud
huis tot de grond afbreekt, de stenen weer mooi opkuist en daar
vervolgens een nieuw, modern huis mee neerpoot, zo gaat de man uit
Chimay ook te werk.
Opener ‘My 4 Stars Theme’, is dan ook een pracht van een inkomhal,
die de bezoeker meteen nieuwsgierig maakt naar de rest van het
huis. Met ‘In My Arms’, net voorbij de kapstokken naar rechts,
wordt een lesje muziekgeschiedenis opgedreund: pop, disco, house en
een sample uit ‘Video Killed the Radio Star’. Even verderop zal de
lessenreeks trouwens nog voortgezet worden, en krijgt dit nummer
een jazzy bewerking, met elektrische piano, geborstelde drums en
een gezwinde baslijn.
Fabrice Lig is naar verluidt niet zo’n uitbundig type dat je op
fuiven op tafels ziet dansen. Hij nodigt zijn vrienden liever thuis
uit, voor een gezellig feestje om de nieuwe woonst in te wijden.
Saxofonist Nicolas Lefévre komt in “My Old Friend” de laatste
likjes verf droogblazen, Philippe Deroyer heeft wat Latijnse
percussie-instrumenten mee en geeft er in ‘Los Picaros’ en ‘My 4
Stars’ dan ook een ferme lap op. De hoofdrol in het titelnummer is
echter weggelegd voor gastvocaliste Cléo, die met haar warme stem
de kamers op de juiste temperatuur brengt.
Chapeau!
