Meer dan tien jaar nadat hun eerste cd uitkwam is het droef gesteld
met de Wu Tang Clan : Ol’ Dirty Bastard is na een verblijf in de
gevangenis en vijf naamsveranderingen zichzelf niet meer,
Cappadonna rijdt tegenwoordig met een taxi door Baltimore om aan de
kost te komen en op recente cd’s van GZA, Raekwon en RZA bleek voor
hiphopliefhebbers nog maar weinig inspirerends te rapen…
Gelukkig is daar nog Ghostface Killah. De laatste vijf jaar werd
hij steeds genoemd als één van de beste emcees in hiphopland en
kwam hij voor de dag met tracks van hoge kwaliteit. Zijn felle stem
sprong er steeds uit en dan hebben we het nog niet gehad over ‘s
mans teksten; na zes draaibeurten was de betekenis nog altijd niet
duidelijk en soms moest Ghost gewoon zelf toegeven dat hij geen
flauw benul had waarover hij rapte. De miljoenenwinst die Ghostface
Killah overhield aan de plaatverkoop werd ook nog eens geïnvesteerd
in een uitzinnige garderobe die vrij uniek is de bussiness. Of het
nu op het podium of in de rechtszaal was, er hing steevast een drie
kilo zware adelaar van massief goud rond van Ghost, gehuld in een
Gucci badjas; now that’s what we call style.
De underground, die normaal niet mals is voor dergelijk gedrag,
vergaf het hem graag, zolang hij maar goeie singles bleef droppen.
Reden genoeg voor R ‘n’ B schoonheden zoals Mary J. Blige en
Beyonce om hem te vragen een stukje mee te rappen op hun nummers,
die zo van de nodige street credibility werden voorzien.
Dankzij een uitstekende smaak qua beats waren zijn albums ook nog
eens muzikaal interessanter dan die van de meeste andere rappers.
Niet zelden kwam de Wu-Tang’er in de problemen met het auteursrecht
dankzij een uitgekiende samplekeuze.
Het is geen toeval als u op ‘Pretty Toney’ hier en daar een nummer
al eens eerder heeft gehoord : ‘Holla’ is gewoon een volledig
nummer van de Delfonics waar Ghost overheen rapt. Het hele album
heeft dankzij die soulsamples een jaren zeventig sound die veel
mensen zal aanspreken. ‘The Pretty Tony Album’ is bijna een
vlekkeloze trip voor de oren, enige minpunt zijn de samenwerkingen
met zwaargewichten Missy Eliott en Wu-kameraad Method Man, die
helaas niet kunnen overtuigen. Voor de rest is het genieten van
begin tot einde; ‘Run’ – waarop Ghost in duet gaat met Jadakiss –
circuleerde al enkele maanden als single die door rugzaktoeristen
vaak versleten wordt als commercieel maar hier de concurrentie in
het gezicht slaat. ‘Be This Way’ vat perfect samen wat zo goed is
aan dit album : een perfecte mix van soul en harde lyrics.
Ghostface Killah heeft tot dusver nog geen ondermaatse release op
de mensheid losgelaten, en daar kunnen we alleen maar van blijven
genieten.
