Hij is een van de bekendste en meest succesvolle leden van de Wu-Tang Clan, maar zag er geen probleem in om zijn soloalbum haast gelijktijdig met dat van zijn groep uit te brengen. Ghostface Killah is een eigengereid baasje, maar wel eentje dat barst van het talent.
In de eerste jaren leek het wel alsof alles wat de Wu-Tang Clan aanraakte in goud veranderde. Soloalbums van de clanleden verkochten niet alleen als zoete broodjes, ze worden ook nu nog, meer dan tien jaar na hun release, beschouwd als kleine klassiekers. Maar samen met het tanende succes van de clan lijkt ook het heilige vuur in de leden stilaan uit te doven. De debuten van de resterende clanleden en de nieuwe Wu-platen zelf weten bijlange niet het succes van weleer te evenaren.
De enige die min of meer aan het noodlot wist te ontsnappen, was Ghostface Killah (aka Ironman aka Tony Starks). Na het succesvolle Ironman volgde de ene voltreffer na de andere, zelfs mindere albums als Bulletproof Wallets (2001) en The Pretty Toney Album (2004, als Ghostface) lieten nog altijd het gros van de competitie achter zich. In tegenstelling tot zijn Wu-companen, koos Ghostface Killah dan ook consequent voor een meer soulgerichte benadering die luchtiger is dan alle andere Wu-releases.
The Big Doe Rehab is het vierde album in drie jaar tijd en het tweede album zonder enige inbreng van Wu-producer RZA. Ditmaal is een glansrol weggelegd voor LV en Sean C, twee leden van The Hitmen die ook al instonden voor Jay-Z’s American Gangster, al blijft de soultoets prominent aanwezig. "Toney Sigel A.K.A. The Barrel Brothers" laat nog een kwaaie Ghostface horen die zijn teksten haast uitspuwt op de tonen van een lome bas en veelvuldig gescratch dat de doffe drums ondersteunt.
Op het knappe "Yolanda’s House" krijgt hij de steun van Wu-companen Raekwon en Method Man die zich de soulvolle track, volgestouwd met strijkers en vrouwengezang, laten welgevallen. Het stevigere "We Celebrate" (opnieuw een Hitmen-track, met een sample uit "I Just Want To Celebrate" van Rare Earth) schuift de geluiden van een bloc party onder het verbale vuurwerk van Ghostface Killah die duidelijk nog enkele rekeningen heeft te vereffenen.
Op "I’ll Die For You" wordt geplukt uit "It’s All Over" van The Independents. Het is niet de eerste en zeker niet de laatste bekende sample die voor een track gebruikt wordt. The Hitmen zijn duidelijk niet vies van een referentie meer of minder, want naast de al vermelde tracks ge/misbruiken ze voor "Paisley Darts" (met oa Raekwon, Method Man, en Cappadonna) het nummer "Lie No. 2" van The Originals om de track naar een hoger niveau te tillen.
Maar ook bij de andere producers is een duidelijke tendens aanwezig om nauwelijks bewerkte samples te gebruiken. Neem nu de nummers van producer Antony Acid, die een duidelijke voorkeur heeft voor warme soulstemmen en blazers, zoals te horen valt in "Walk Around", "Supa GFK" (met een sample uit "Superman Lover" van Johnny Guitar Watson) en de bonustrack "Killa Lipstick" met Method Man en Masta Killa.
Soulliefhebbers zullen dit album dan ook durven verketteren vanwege het schaamteloze gegraai. Maar dat oud zeer uit de hiphopcultuur staat of valt nog steeds met de kracht van de mc die er bovenuit rapt. En op dat vlak heeft Ghostface Killah weinig concurrentie. De overbekende samples zorgen voor een aha-erlebnis en een eerste goedkeurend knikken, maar het is de sterke flow van Ghostface die samen met de doordachte teksten (geen 50 cent-gewauwel hier) The Big Doe Rehab boven het gemiddelde uit tilt. Productioneel is het album een pak minder gedurfd dan Wu-Tang Clans 8 Diagrams, maar voorts valt hierop weinig aan te merken. Ghostface Killah schiet nog steeds met scherp. The Big Doe Rehab is hiphop van de bovenste plank.
