No Means No

11 april 2004
Vaartkapoen, Brussel

Wat doet een mens op paaszondagavond na een slopende
Parijs-Roubaix? De VK wist de oerpunkrockers van No Means No aan de
haak te slaan. Deze Canadezen op ver gevorderde leeftijd dateren
nog uit de tijd dat punk en politiek engagement vanzelfsprekend –
en geen slim marketingtrukje- was. De Hollanders van Chung
mochten de boel opwarmen met een stevig setje gitaarlawaai, waar
veel Helmet en Prong tussenzat. De zanger-gitarist werd echter iets
te licht bevonden: soms teveel gepingel en te weinig strak
rechtdoor.
No Means No bestaat uit drie jonge vijftigers die echter
lawaai maakten voor honderd man. Vergelijkingen met Henry Rollins,
Fugazi, Rage Against The Machine doen hen geen eer aan, omdat NMN
al eeuwen daarvoor met hun pokkenherrie bezig waren. Dit is
ongetwijfeld de ideale muziek om de eekhoorntjes weg te jagen die
aan de voorraden in hun boshut zitten. Ik noteerde een zeer ‘foute’
drummer – visbokalen en porn moustache – die de helft van de
zangpartijen voor z’n rekening nam, een
zanger-bassist-brulboei-bodybuilder mét een boodschap en een
gitarist die niet te beroerd was om fans te laten meezingen.
Ik hoorde vooral oudere nummers: ‘I’ve Got a Gun’, ‘Body Bag’, ‘No
Fucking’, ‘Some Bodies’ én een leuke Ramones-cover. De volle dikke
twee uur uitgezeten, hoewel er op het einde toch al wat sleet op
kwam. Toch al bij al een memorabel optreden: je zag dat ze er nog
altijd geweldig veel zin in hadden en geen grein van hun rebelse
attitude zijn verloren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − 10 =