Ik kan me het geëmmer en het gezeur van de ‘echte fans’ al
voorstellen, na het beluisteren van dit plaatje. “Dit is niet de
echte Sigur Ròs”, zullen ze zeggen, “Amai, als ze zo gaan voortdoen
dan koop ik hun platen niet meer!”
“De brandstapel op!” zal ik dan roepen. “Gij stommeriken, gij
goddelozen! Wee diegene die het waagt, met woord of daad, mijn
IJslandse idolen onheus te bejegenen!” Om maar te zeggen dat dit 20
minuten en drieënveertig seconden durend plaatje geen misstap is,
maar een zijsprongetje. We krijgen hier geen engelachtige postrock
te horen, Jonsi zingt niet op deze plaat en legt zijn gitaar stevig
aan banden. De drie delen van ‘Ba Ba Ti Ki Di Do’ worden ingezet
door een schijnbaar aarzelende muziekdoos, waarrond Jonsi en co
fraaie en fragiele elektronica-miniatuurtjes schilderen. Groter kon
het contrast haast niet zijn met ‘Ágaetis Byrjun’ en ‘( )’, de
muziek situeert zich eerder tussen múm en ‘Angels of the Universe’,
de soundtrack voor een avantgarde-film, die Sigur Rós in 2001
maakte met componist Hilmar Orn Hilmarsson.
Ik zeg het er dus nog maar eens bij: alleen voor de echte fans…
