The Kills :: Keep On Your Mean Side

Tegenwoordig kijkt men niet meer op wanneer de zoveelste ’The’-band zich te buiten gaat aan de typische rockmuziek uit de jaren zestig en zeventig. In dit wereldje is het dan ook niet meer dan logisch dat het een kunst wordt om zich van de rest te onderscheiden. The Kills slagen er met Keep On Your Mean Side gelukkig in om rock ’n roll nog eens een reddingsboei toe te werpen.

Laten we eerlijk zijn: The White Stripes hebben met Elephant een hele goede plaat gemaakt, maar het hebbeding is allesbehalve onverslijtbaar. De plaat moet het hebben van de contrasten tussen slechts twee uitersten, de bombastische songs versus de rustige songs. Dat gaat al snel vervelen. Keep On Your Mean Side van The Kills is zoveel meer dan dat: meerbepaald vier hoeken, waardoor de bal in veel meer richtingen kan stuiteren. De beide helften van The Kills beuken op de gitaar en laten zich bedienen door synthetische drums. Verscheidenheid is altijd een troef, en in combinatie met uitmuntende songkwaliteit zoals die hier wordt afgeleverd, resulteert dat in een plaat die gewapend is tegen de tand des tijds.

Garagerock moet het hebben van riffs die uitmunten in eenvoud. Nummers als "Superstition" en "Catclaw" zijn daar perfecte voorbeelden van. Die ruwe constructies worden bij The Kills behangen met zanglijnen à la PJ Harvey en dat resulteert in vuurwerk. Nog interessanter wordt het wanneer er een brug wordt gelegd met de stijl van The Raveonettes: de mannenstem mag simultaan meedoen terwijl de gruizige akkoorden het slechte weer maken, en dat werkt dit effect in de hand. Dat leidt tot supersexy songs als "Kissy Kissy", "Hand" en "Hitched" maar hier en daar ook tot een pekzwarte song als "Fried My Little Brains". De slotsong "Monkey 23" ligt dan weer volledig in de stijl van Meg White: een traag en zeer gevoelig nummer.

Keep On Your Mean Side is de ideale soundtrack voor een film van Quentin Tarantino: de asociale lyrics en gruizige sound roepen bij ons beelden van moordende koppels op en lange stoffige reiswegen. Dat concept vind je er met een beetje goede wil gemakkelijk in terug, en de toekomst zal moeten uitwijzen of dit niet het concept voor The Kills zelf zal worden.

Was je opgetogen over The White Stripes, maar mocht de vlam best nog wat dieper in de pijp zitten? Dan mag je er zeker van zijn dat met Keep On Your Mean Side een nog veel spectaculairdere wereld voor je zal open gaan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − drie =