Jonny Greenwood was net dertien toen zijn oudere broer Colin samen
met Thom Yorke begon te repeteren. Het enige wat hem toen was
toegestaan, was een beetje rondlummelen op de repetities. Toch
hadden Thom en co al snel begrepen dat dit tengere baasje heel wat
meer in zijn mars had. Hij kwam beetje bij beetje in de groep
terecht, achtereenvolgens op harmonica, keyboards en uiteindelijk
op gitaar. Heden ten dage bewijst Jonny echter de drijvende kracht
achter Radiohead te zijn. Kortom, een multi-instrumentalist die
stilaan in staat is om onder zijn eigen naam platen uit brengen,
zoals deze soundtrack bij de gelijknamige film. De nummers op
‘Bodysong’ zijn voer voor de Radioheadfans die de laatste 3 platen
wel lekker vonden klinken. Greenwood pakt uit met de meest geflipte
arrangementen, de gekste ritmes en (hoe kan het ook anders) met
heel wat knip- en plakwerk op een Mac. Was opener ‘Moon Trills’
door Thom Yorke ingezongen, dan ging het gevaarlijk in de buurt van
‘Pyramid Song’ gekomen zijn, maar op ‘Bodysong’ is van vocals geen
sprake. De plaat is als het ware een collage van geluiden die
waarschijnlijk prima zal fuctioneren tegen een achtergrond van
bewegende beelden, maar wat moeilijk tot zijn recht komt als
onafhankelijke langspeler. Eén blik op het instrumentarium dat
Greenwood voor deze soundtrack bezigde, zegt wat dat betreft al
voldoende: een Ondes Martenot (een klavier-strijkinstrument dat via
een slide-achtige beweging wordt bespeeld), een Korg Kaoss Pad
(verantwoordelijk voor de verknipte stem van Yorke op ‘Everything
In Its Right Place’), een strijkkwartet, een handvol gitaren, een
paar blazers en de elektrische bas van broer Colin. Het maakt van
‘Bodysong’ een vreemde maar best te pruimen plaat.
