Een Beatles-plaat recenseren, ik had nooit gedacht dat ik het ooit
nog zou meemaken. Gezien mijn jeugdige leeftijd heb ik dan ook de
glorieperiode van deze 4 goden moeten missen. Hoe dan ook, ik heb
getracht de schade te beperken door vanaf mijn prille levensjaren
de Beatles als een soort muziekencyclopedie te aanschouwen. Wie een
beetje op de hoogte is, weet dat ‘Let it be’ destijds niet écht de
laatste plaat was die Macca en co wilden uitbrengen. Het idee was
om een televisieshow op te voeren waarin de Fab Four de nieuwe
liedjes live zouden vertolken. Later werd dan beslist dat het
concept een concert moest worden, alleen wist niemand op dat moment
dat een simpel dakconcert voldoende zou zijn om de wereld in rep en
roer te zetten. De hoofdgedachte was echter dat het moest puur
zijn, alles moest écht en ongekunsteld klinken. Hoe dan ook, de
spanningen binnen het collectief hingen nadrukkelijk in de lucht.
Samen werken ging niet meer, samen spelen nog wel. Als resultaat
werd een half afgewerkte plaat uitgebracht, grotendeels geproducet
door George Martin en Phil Spector, dé meester in het overproducen
en -arrangeren (hij produceerde een tijdje geleden nog enkele songs
op Starsailors ‘Silence Is Easy).
Meer dan dertig jaar later werd dan toch beslist om ‘Let it be’ uit
te brengen zoals vooraf was bedoeld: zonder overdubs, arrangementen
of studiofoefjes. Gewoon ruwe, ongepolijste Beatles-songs met de
live-feel die de Fab Four voor ogen had. Wie stilaan gewend was
geraakt aan de mellow strijkers op ‘The Long and Winding Road’ zal
wel eventjes de wenkbrauwen fronsen. De titelsong zorgde reeds voor
kippenvel, maar dit keer gaat zelfs een Stones-fan door de knieën
voor de eenvoud van die vier simpele akkoorden. ‘Dig It’ en ‘Maggie
Mae’ moesten plaats ruimen plaats ‘Don’t Let Me Down’, een
oorstrelende Lennon-McCartney song die anders op geen enkele
officiële Beatles-langspeler (exclusief verzamelalbums) terug te
vinden is. Wie de plaat meermaals beluistert, zal ook snel
ondervinden dat de nummers bewuster in volgorde zijn geplaatst dan
3 decennia geleden het geval was, wat het luisterplezier alleen
maar vergroot. De Beatles staan nog steeds voor magie en
tijdloosheid. Deze ‘Let It Be…Naked’ bewijst waarom niemand de
Beatles ooit zal overtreffen, en zeker f***ing Oasis niet…
