Ghosts Of The Abyss




Zes jaar na de film ‘Titanic’ (u
weet wel, dat drama waar iedereen zo waanzinnig over deed, behalve
u, want u vond die film vanaf het begin al overroepen), is
regisseur James Cameron schijnbaar nog steeds niet van z’n grote
boten-fixatie af. In 2001 vergezelde hij een team wetenschappers
tijdens hun onderzoek naar het beruchte wrak – met nagelnieuwe
technologie slaagden ze erin om camera’s in het schip zelf binnen
te laten glijden, om een beter idee te krijgen van de afmetingen
van de mastodont, de pracht en praal die er voorhanden was, en om
eens te meer de monumentale omvang van de ramp in te kunnen
schatten.

De megalomane filmmaker heeft duidelijk diep in z’n buidel
getast, en hij gedraagt zich er dan ook naar: als één van de
weinige niet-wetenschappers aan boord, zien we hem bevelen
uitdelen, plannen opstellen en gewoon in het algemeen de
control-freak uithangen. Goed, dat soort van autoriteit koop je nu
eenmaal als je er maar genoeg aan uitgeeft, maar ik zat me de hele
af te vragen of het wel zo’n goed idee was om een
Hollywood-filmmaker annex tech-junkie de leiding te geven over een
wetenschappelijke expeditie waar hij in sé geen verstand van heeft.
Maar goed, daar hoor je jezelf geen vragen bij te stellen.

Het resultaat van die meer dan een jaar durende reis naar het
beroemdste wrak tot Courtney Love langskwam, is een één uur durende
documentaire die werd opgenomen in 3-D. Cameron haalde er voor de
gelegenheid zijn vriend en acteur Bill Paxton nog eens bij, die als
stand-in voor het publiek mag dienen, en in feite weinig te doen
heeft behalve zijn lunch op te kotsen bij een woelige terugkeer
naar de oppervlakte, en op gepaste tijden kreetjes van “ooh” en
“aah” te slaken. Aanvankelijk werkt dat misschien nog wel om de
kijker bij het spektakel te betrekken, maar de voice-over
commentaar wordt algauw behoorlijk melig (“Ik kan nog steeds niet
geloven dat ik hier ben!”), en zijn continu volgehouden
verwondering gaat fake aanvoelen.

Als documentaire is ‘Ghosts Of The Abyss’ dus maar matig
interessant. We krijgen uitgebreide beelden van het interieur van
de Titanic, met begeleidend een stel niet bijster opzienbarende
anekdotes: sliep Molly Brown in een houten of in een koperen bed?
En kan het ons wat schelen? Kijk, daar staat nog een glas op een
kastje – beeld je eens in wie dat glas het laatst heeft
vastgehouden. En daar, een bolhoed! Beeld je eens in wie die het
laatst op z’n knikker heeft gezet. En kijk daar! Een railing! Beeld
je eens in… Of nee, laat maar.

Voor Titanic-geobsedeerden zal ‘Ghosts Of The Abyss’ wellicht
enige interesse kunnen opwekken, alle anderen hebben hier strikt
genomen weinig te zoeken, behalve dan de ervaring zo’n onnozel
brilletje op de neus te kunnen planten, zodat u het 3-D effect kunt
beleven. Wie nu dacht dat de brokstukken rond z’n oren zouden
vliegen en de boeg van het schip rakelings langs z’n wangen voorbij
zou scheren, heeft het echter mis – de derde dimensie aan het beeld
wordt hier niet gebruikt als een gimmick om wat oppervlakkige
thrills te bieden, maar louter als een handige manier om de kijker
meer bij de gebeurtenissen te betrekken. Vergelijk het effect met
dat van de Viewmaster waar u als kind urenlang door kon liggen
turen, maar dan beter. De toegevoegde diepte aan het beeld, de
indruk dat alle mensen en voorwerpen niet alleen afmetingen maar
ook een reëel volume hebben, werd op een indrukwekkende manier
gebruikt om de inhoud van de documentaire te versterken. Als er nu
nog wat meer inhoud was gewéést, hadden we dus niet te klagen
gehad. In ieder geval: zelfs Bill Paxton zal tegen het einde toch
echt wel moeten geloven dat hij er werkelijk is.

De boeiendste momenten van ‘Ghosts Of The Abyss’ komen er
wanneer Cameron de beelden van het echte wrak aanvult met
driedimensionele modellen, of met achteraf gefilmde beelden van
acteurs die de spookachtige passagiers van het gedoemde schip
spelen. Zij zijn de geesten van de afgrond, die volgens Cameron en
Paxton nog steeds luid en duidelijk spreken voor iedereen die de
echte Titanic ziet, zelfs negentig jaar later. Of anders kan het
ook zijn dat ze gewoon een beetje last hadden van de diepte. Het is
wellicht tekenend dat het enige moment waarop ik écht meevoelde met
de bemanning, niets met de eigenlijke expeditie te maken had:
Cameron en zijn ploeg komen boven water en krijgen van een
verbouwereerde Paxton te horen dat er twee vliegtuigen zich in de
Twin Towers hebben geboord. Die gezichten! En in 3-D dan nog!

Voor wie zich echt in de Titanic interesseert, zal ‘Ghosts Of
The Abyss’ wellicht niet te missen zijn. Alle anderen kunnen zich
net zo goed onthouden, tenzij u echt absoluut eens wil testen hoe
dom u en uw gezelschap eruit zien met zo’n brilletje op. Ik kan u
uit ervaring zeggen: héél dom.

http://disney.go.com/disneypictures/ghosts/index.html

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + veertien =