Travis :: 12 Memories

Op zijn onverhoeds werd Travis met The Man Who een hele grote band. Met The Invisible Band bevestigden ze die status, maar al die tijd hielden critici argwanend de wacht: Travis, dat waren softies! Véél te braaf! Voor 12 Memories werden de messen dus andermaal gewet, en helaas: it’s payback time.

Aan Travis hebben we nochtans wel één en ander qua goeie herinneringen. We zullen nooit vergeten hoe ze een Leuvense Oude Markt in 2001 tot de rand van de extase brachten, waarna ze iedereen over die rand duwden met afsluiter "Happy": een klein niemendalletje van op hun debuut Good Feeling. Na dié show voelde het echter perfect aan om en masse "I’m so happy/cause you’re so happy" te schreeuwen. Zelden zo de longen uit ons lijf geschreeuwd als op "Turn", zelden zo opgelaten gevoeld als toen we de markt afwandelden. Travis kwam, zag, en overwon op een sympathieke manier. Er trad daarna nog een hoofdact aan, maar dat was enkel in naam. We weten zelfs niet meer wie het was.

Meer van dat dus, graag. Of toch minstens even goed als het kan. Helaas. Op de vierde plaat van de groep ontbreken songs van het kaliber "Driftwood" of "Why Does It Always Rain On Me", die in 2000 hoogtepunten werden op Glastonbury. Na de treurnis van The Man Who en de opgewektheid van zijn opvolger is de innerlijke huishouding van Fran Healey op orde en is het tijd om de wereld rondom aan te pakken.

Dat we dat niet te rooskleurig moeten inzien, wordt alvast geïndiceerd door de plotse overschakeling naar zwart in de Travis-hoezencollectie. Net als Thom Yorke heeft ook Healy immers veel naar de radio geluisterd, want de oorlog in Irak komt al eens aan bod ("Beautiful Occupation", "Peace The Fuck Out"). Evengoed richt Healy zijn blik echter op ellende in de huiskring ("Re-Offender", "Mid-Life Krysis").

Too bad dus dat de songs het laten afweten. 12 Memories is bij momenten beleefder dan dat slijmballetje dat op school altijd betere punten haalde dan u: het klinkt allemaal heel mooi en vriendelijk, maar achteraf herinnert u zich er geen zak van. "Peace The Fuck Out" eindigt met een voetbalpubliek dat de titel zingt. Alsof dat jongentje van daarnet plots het syndroom van Tourette heeft gekregen: compleet misplaatst en eerder zielig dan rock ’n roll.

Het probleem is niet eens dat 12 Memories nergens naar klinkt — Nigel Godrich mag dan wel niet meegewerkt hebben, op de productie is niets aan te merken — maar dat Travis zich tevreden heeft gesteld met tweedehandsmelodieën die ze zonder veel passie op band heeft gezet. Alsof de band wel verontwaardigd wilde zijn over de bezetting van Irak, maar dat nog wel konden relativeren gelukkig als ze was dat drummer Neil Primrose zijn duik in een droog zwembad had overleefd. Misschien hadden ze zichzelf iets langer de tijd moeten gunnen. Net genoeg om opnieuw het heilige vuur te ontdekken dat hier maar op een laag pitje staat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + 6 =