The Mummy Returns


125 min. / USA

Recensies van zowel de originele ‘Mummy’ uit 1999, en
dit vervolg, willen nog wel eens dezelfde strekking volgen: dit
zijn luide, oerdomme, betekenisloze films die volledig afhangen van
hun effecten. Natuurlijk zijn het dat. Dat is gewoon een gegeven
bij dit soort films, en als je je daaraan stoort, dan ga je maar in
een andere zaal zitten. De vraag is: is het gedaan met een gevoel
voor humor? Werkt het? En met iets van opluchting mag ik u melden:
ja, het werkt.

De plot van ‘The Mummy Returns’, voor zover die al bestaat, draait
rond de reïncarnatie van Anck-Su-Namun, de geliefde van de mummie,
die in de jaren dertig haar oude amant laat opgraven met de
bedoeling hem weer tot leven te wekken – niet enkel om na zovele
jaren eindelijk nog eens van bil te kunnen gaan, maar vooral omdat
de mummie de enige is die de Scorpion King zou kunnen verslaan,
eens ze die tot leven hebben gewekt. Want wek je de Scorpion King
tot leven, dan komt ook zijn onoverwinnelijk leger tot leven, en
als je dan de schorpioen doodt, dan heb je het bevel over dat
leger, waarmee je de wereld kunt veroveren. Eén en ander schijnt af
te hangen van een mysterieuze armband, die in het bezit komt van de
helden uit deel één, Rick O’Connell, zijn vrouw en hun
zoontje.

‘The Mummy Returns’ is opgebouwd als een jongensfantasie, zoals je
die uitgeleefd kunt zien op elke speelplaats: het verhaal volgt z’n
eigen onzinnige logica, als een kind dat ademloos opgewonden een
verhaal aan z’n ouders komt vertellen racet het van de ene climax
naar de volgende, en als de regisseur/scenarist vreest dat groot
nog net niet groot genoeg is, dan gooit hij er met genoegen nog een
schepje bovenop.

Dit is een film die precies levert wat het doelpubliek ervan
verlangt: meer, groter, sneller, harder, langer. Alle intellect is
scrupuleus uit de film gedraineerd, maar in dit geval stoorde dat
me niet eens zo erg: in tegenstelling tot ondingen als ‘Pearl Harbor’, bijvoorbeeld, pretendeert
‘The Mummy’ ook niet meer te zijn dan spectaculair
popcorn-entertainment. What you see is what you get, en op die
voorwaarde valt er veel lol te beleven.

Groot en spectaculair betekenen in dit soort films ook groot en
spectaculair, en het lijkt me sterk dat de special effects-afdeling
hier oneindig op gekickt heeft. Maar trop is nu eenmaal teveel. Op
het einde strompel je snakkend naar adem naar buiten, happend naar
zuurstof. Dit is meer dan de zintuigen kunnen verdragen op twee
uur.

Toen ik een kind was, ervaarde ik iets heel bijzonders bij het
bekijken van de Indiana Jones-films: ik zat springend van opwinding
te kijken, m’n adem ingehouden, en mijn vader zat achter mij volop
genietend te grijnzen om de absurditeit ervan. Nu zat ik te
grijnzen om de absurditeit, en hoewel het allemaal net wat té veel
was, allemaal wat té overdreven om twee uur lang leuk te blijven,
heb ik me best geamuseerd.

http://www.themummy.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − 18 =