Viviane Green :: A Love Story

Vivian Green, souls nieuwe belofte: op haar dertiende schreef ze al diepe teksten, met vijftien schreef ze songs voor andere artiesten (een dertienjarige Britney inclusief) en toen ze negentien was, deed ze backing vocals op de doorbraaktournee van die andere soulmadam uit Philadelphia, Jill Scott. Nu is ze drieëntwintig en ligt met A Love Story haar debuut in de rekken.

In de US werd Vivian Green met het nodige tromgeschal binnengehaald. Vergelijkingen met Alicia Keys, Jill Scott en Angie Stone zijn niet van de lucht. Toch weet ze heel goed haar eigen stempel te drukken. Weg dus met de vergelijkingen want Vivian Green is gewoon wie ze is: zichzelf. Wanneer je voor haar openstaat, zal ze je zeker betoveren met haar prachtige oorstrelende stem. Toegegeven, in het begin waren we er niet echt wild van, maar: she grows on you!

Het album draagt de titel A Love Story en gaat volgens Green over liefdes van vroeger en nu en het leren liefhebben van jezelf. Opener "Wishful Thinking" zet meteen de toon: het ademt een dynamiek uit die je meteen goedgeluimd maakt en klaarstoomt om de rest met het nodige plezier tegemoet te zien. Meteen hierop volgt de onvermijdelijke downer "24 Hour Blue (Just One of Those Days)" over een van die onontkoombare mindere dagen die een mensenleven al eens durven teisteren. Voortaan is er dus deze muzikale remedie als antidote voor zo’n donkere dag.

"Superwoman" is zonder twijfel een van de beste nummers op dit album. Greens stem drijft op- en neergaand op een serie strijkers in staccato, alsof ze vocaal op de achtbaan zit die wat later op emotioneel vlak langskomt in "Emotional Rollercoaster". Hierin doet de soulzangeres haar verhaal over de slechte relatie waarin ze zat maar waar ze niet uitgeraakte. Het gegeven wordt verder uitgewerkt in "Final Hour" waarin ze haar lover vaarwel zegt en in het schitterende "Affected" waarin ze naar haar vroegere boyfriend sneert: "I’m not affected, you’ve been rejected".

Twee andere nummers die de moeite waard zijn om te ontdekken: het jazzy "No Sittin’ by the Phone" en "Music", een ode aan, jawel, muziek. Als je naar deze laatste luistert, hoop je gewoon dat ze haar inner music nooit verliest en dat de muziek haar niet meer verliest. We kijken alvast uit naar de volgende.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in