Tom McRae :: Just Like Blood

Na zijn recente stop in de AB kan Tom McRae niet veel meer fout doen, want het optreden was van een verbijsterende schoonheid die nauwelijks te overtreffen valt. Dat was niet alleen te danken aan de openheid en gedrevenheid van de singer-songwriter, het lag eveneens aan de ijzersterke band die achter hem stond.

Het concert had natuurlijk een reden: de release van zijn jongste telg Just Like Blood, de opvolger van zijn drie jaar oude debuut waarvoor menig muziekrecensent en -liefhebber door de knieën ging. McRae zelf werd beloond met een prestigieuze Mercury Prize-nominatie.

Met Just Like Blood gaat McRae op die ingeslagen weg verder, zonder ook maar één halve seconde te vervelen of in herhaling te vallen. Hij gaat nog wat introspectiever en slaagt erin zijn muziek te verbreden: je krijgt niet langer een vrij eenduidige focus op stem en gitaar, maar een voller geluid waarin geregeld een stel klagende strijkers, een sitar, banjo of enkele samples opduiken en waarin McRae’s stem als instrument meer geïntegreerd wordt in het geheel. Op het eerste gehoor leken er op Just Like Blood geen nummers te zitten zoals "End of the World News" of "Bloodless", de pareltjes hier vallen pas na een paar luisterbeurten op.

"Welcome back", zingt Tom McRae ons in opener "A Day Like Today" toe, en we zijn op onze beurt blij dat hij er weer is. McRae is in goede doen en weet meteen zijn strijkers te benutten. Luister maar hoe het aanzwellen van de ritmesectie en de strijkers plots in het refrein van "A Day Like Today" openbarsten, of hoe het ogenschijnlijk simpele "Walking 2 Hawaii" losbreekt in een cello madness. Vreselijk mooi allemaal.

Letterlijk "vreselijk" dan, want voor "happy, smiley songs" is Tom McRae niet meteen de meest aangewezen persoon. Wanhoop en vertwijfeling zijn schering en inslag in zijn teksten. Bij hem geen voorgekauwde pop, maar échte liedjes zoals "Mermaid Blues" waarin McRae’s breekbare "Over the water…" pijnlijk contrasteert met de verwrongen gitaargeluiden naar het einde toe.

"Ghost of a Shark" is een klein wonder en zonder twijfel één van de hoogtepunten op Just Like Blood met een bedenking die alle filosofische mijmeringen in het niets doet zinken: "Is there a difference between a shark and the ghost of a shark?"

Met "Human Remains" breit McRae een schitterend slot aan dit alles: het lijkt een licht, wiegeliedje als je enkel op de muziek afgaat, maar de dramatische tekst doorspekt met restanten van ’s man ’s diepste zielenroerselen geeft er een andere bodem aan.

Voor wie houdt van intelligente songs is deze Just Like Blood (en zijn voorganger) een must-have en zijn optreden op Werchter eind juni ongetwijfeld een must-see. Maar je moet wel houden van zijn stem, die niet iedereen kan bekoren

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × een =