De langverwachte laatste additie aan de Hunger Games franchise is sinds woensdag te zien in de zalen. Spijtig genoeg wordt het al snel duidelijk dat deze prequel over het geliefde personage van Haymitch Abernathy niet kan tippen aan de meeslepende intriges die ons werden geboden in de originele trilogie.
Op zijn zestiende verjaardag staat Haymitch op het plein samen met de rest van de jeugd van District 12 in afgebakende vakken te wachten tot de namen bekend worden van de kinderen die dat jaar hun District zullen vertegenwoordigen in de Hongerspelen. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden, wordt hij een van de tributen voor de vijftigste editie van het massaspektakel van het Capitool, speciaal ontworpen om de rebelse districten te straffen voor een oorlog die plaatsvond vijftig jaar eerder.
Joseph Zada zet, zijn twijfelachtige Appalachische accent buiten beschouwing gelaten, een zeer charmante Haymitch neer. Die prestatie valt niet te onderschatten, aangezien het script op zijn zachtst gezegd te wensen over laat. Meermaals worden bepaalde thema’s er zo dik opgelegd dat het lijkt alsof de makers ervan uitgingen dat de Hunger Games fans een stuk dommer zijn geworden. Wanneer de tributen bijvoorbeeld tijdens de treinrit naar het Capitool de trekking van de namen herbekijken, merken ze dat de beelden een compleet ander verhaal vertellen dan hoe het echt gelopen is. Plutarch Heavensbee, de regisseur die hen volgt, legt hen vervolgens het concept van framing uit. Dit voelt niet alleen aan als overbodig, maar ondergraaft ook de verder interessante manier waarmee de mediatisering van de Hongerspelen wordt aangekaart.
Er is meer aandacht voor de manier waarop de tributen en de Spelen beïnvloed worden door de beeldvorming en het reality-tv aspect van de Spelen, dan dat er was in de originele trilogie. Meteen ook een van de sterkere punten van de film. De mensen in Panem worden volledig gemanipuleerd door het Capitool dat totale controle heeft over alles wat zij van de Spelen te zien krijgen. Het thema van framing en fake news is niet alleen zeer actueel maar dient ook als manier om de geslepenheid en corruptie van het Capitool te illustreren. De harteloze sensatiezucht waarmee er met menselijk lijden wordt omgegaan in het Capitool wordt verpersoonlijkt in Drusilla Sickle, de begeleidster van District 12 binnen het Capitool, en Caesar Flickerman, de presentator van de Hongerspelen. Drusilla wordt vertolkt door Glenn Close die er ronduit grotesk uitziet, met een mond die volledig naar achter getrokken wordt, als parodie op de verregaande cosmetische ingrepen die men vandaag op de rode loper ziet.
Wat volgt in de arena is een overdaad aan wreedheid. De kijker wordt murw geslagen met de ene na de andere nachtmerrieachtige doodstrijd, zodat men verdwaasd en leeggezogen
achterblijft. De emotionele reactie die de film uitlokt, lijkt niet echt verdiend, aangezien die eerder voortkomt uit een shockeffect van de extreme hoeveelheid aan lijden op het scherm, dan uit een gestructureerde opbouw naar een aangrijpend verlies. Het hoge tempo waarin de film zich afspeelt zorgt ervoor dat er heel weinig ademruimte overblijft voor een wisseling van stemming en toon. De extreme close-ups op het gezicht van Joseph Zada en de rauwe angst die daar te lezen staat dragen bij aan de claustrofobische sfeer in de arena. Hoewel dit past in de wereld van de Hunger Games en het leven onder een ronduit kwaadaardig Capitool, zorgt het niet bepaald voor een aangename kijkervaring. Het Capitool wordt vertegenwoordigd door President Snow, gespeeld door Ralph Fiennes. Hoewel Fiennes ondertussen gezien wordt als de meest voor de hand liggende keuze om een schurk te vertolken, komt hij hier eerder zwak over. Waarom hij eruitziet als een 18e-eeuwse officier bij de marine, wordt ook niet duidelijk.
Sunrise On the Reaping doet een poging de gebreken te verbergen door een heleboel personages uit de latere trilogie naar het publiek te slingeren. Vaak is hun aandeel eerder vluchtig waardoor het resultaat nogal geforceerd aanvoelt. De nostalgische charme die de jongere versies van deze gekende personages bieden, kan de film helaas niet redden. De prent blijft steken in het stadium van flauw afkooksel.



