De synopsis van Une Femme Aujourd’hui leest een beetje als een ondertussen vaak beproefd recept: Juliette heeft een topfunctie bij een bedrijf in Marseille, tot haar leven danig overhoop gehaald wordt als ze door een collega verkracht wordt na een bedrijfsfeestje waarop de drank ruimschoots vloeide. Omdat ze onder invloed was van alcohol en drugs, wordt haar verhaal in twijfel getrokken en wordt de afwikkeling van de zaak een echte lijdensweg.
Het afgelopen decennium waren er talrijke titels die deze problematiek aankaartten, met wisselende resultaten, afhankelijk van wie er achter de camera plaatsnam. Het is op dat vlak dat Une Femme Aujourd’hui in ieder geval meteen iets meer aandacht trekt. Regisseur is immers Robert Guédiguian, een wat vergeten naam in de Franse cinema, maar een uiterst begenadigd cineast met sterke titels als L’ Armée du Crime en Les Neiges du Kilimanjaro op zijn actief.
Guédiguian verdiende ook zijn sporen als scenarist voor de films van collega’s, waardoor het toch wat vreemd is dat het script van dit drama behoorlijk mank loopt. De opbouw naar de centrale gebeurtenis voelt immers wat geforceerd aan, met verschillende aspecten van Juliettes leven die allemaal binnen het plaatje moeten passen van wat er nadien gebeurt. Zo is er een gesprek met de buurman dat uit het niets komt en enkel dient om de protagoniste te laten uitleggen hoe ze zich voelt en te illustreren dat de relatie met haar ouders moeilijk ligt, iets wat we zelf al lang door hadden. Het personage is daardoor al te gekunsteld, wat meteen ook de reden is waarom we als kijker naderhand – behalve in een paar geïsoleerde sterkere momenten – niet zo heel erg veel betrokkenheid voelen. We kijken naar de radertjes in een scriptmechaniek, eerder dan naar de emoties van een persoon. Ook het feit dat het gebeuren eveneens moet dienen voor een kritiek op de het moderne bedrijfsleven en het kapitalisme, zorgt ervoor dat alles veel te overladen is, alsof er gewoon geprobeerd wordt zoveel mogelijk problemen aan te raken.
Waar Guédiguian wel nog altijd ijzersterk in is, is in het treffen van de sfeer van Zuid-Frankrijk en de mensen die er leven. Niet het Zuiden uit de toeristische folders, wel dat van familiefeesten en van de dagelijkse beslommeringen en de nog steeds pijnlijke banden met het koloniale verleden. Die schets is zo sterk dat Une Femme Aujourd’hui bijna beter werkt
als portret van de ouders en de oudere generatie in het verhaal, dan van het hoofdpersonage zelf, ook al verdwijnt dat gedeelte redelijk plots naar de achtergrond. Ook de verdergezette samenwerking met fotografieleider Pierre Milon draagt bij tot de geslaagde sfeerschepping. Het absurde daaraan is dat de film erin slaagt ons binnen te trekken in de leefwereld van iedereen, behalve in die van Juliette waarmee de sterkste identificatie zou moeten bestaan. Helemaal mislukt kan je dit alles niet noemen, maar dit staat toch veraf van Guédiguians beste niveau.
