Zop Hopop is een van de meest exotische groepen die het land der Belgen ooit heeft voortgebracht. Wie het intussen vijf jaar oude Western heeft gehoord, deelt die mening. Sacha Toorop liet het publiek in de tussentijd via de coverplaat Interlude van zijn roots proeven, maar is vandaag eindelijk terug met een opvolger voor Western, getiteld Mangrovia.
Het valt moeilijk in woorden te vatten op welke manier Zop Hopop ons vijf jaar geleden zo goed wist te raken. Ofschoon het zware Franse accent van Sacha Toorop op de overwegend Engelstalige muziek van Zop Hopop doorweegt, slaagde de groep er na het stuurloze debuut Red Poppies toch in met Western een onuitwisbare indruk op ons te maken.
Toorop combineert Franse folkpop à la Yann Tiersen met talloze invloeden uit de Angelsaksische pop die variëren van Nina Simone tot David Bowie, maar die bij vlagen ook naar de triphop van groepen als Massive Attack en Portishead neigen. Ondanks al dat geflirt met stijlen is het uitgerekend Zop Hopop die wij voor een vakantie op een tropisch eiland boven alle andere Belgische artiesten zouden verkiezen als begeleidende groep.
In Frankrijk is Toorop al eventjes niet de minste. Hij werkte er reeds samen met artiesten als Yann Tiersen, Dominique A en Françoise Breut, waarvan je de invloeden op Western en Mangrovia vaak erg duidelijk hoort.
Het pad dat onze favoriete Luikenaar met Western effende, bewandelt hij op Mangrovia lustig verder. De plaat opent met het nostalgische gekraak van een oude vinylplaat in "Testsong", om met "The Madclub" definitief af te trappen. In schaapachtig Engels en op een aftands surfdeuntje zingt Toorop onophoudelijk "I’m Tired, It’s Late", tot wij er haast bij in slaap vallen, maar we zouden u iets voorliegen als we u zouden vertellen dat hij ons daarmee niet op de juiste plaats weet te raken.
Toch is Mangrovia geen klassieker geworden, waar Western wel dat potentieel in zich had. Met songs als "Broken By Faith", "Don’t Want To Dance" en "Love Itself" slaagt Toorop er een tijdje in die schijn hoog te houden, maar met "The Waitsong" moet hij toch even kleur bekennen. De triphopinvloeden lijken hier de overhand te nemen, wat de plaat een beetje breekt. Met "Midnight @ BMidnight" en "Poor Burt" wordt er een verdienstelijke poging ondernomen die schoonheidsfoutjes recht te zetten, maar het kwaad is reeds geschied: Mangrovia kan als geheel niet meer overtuigen.
Gelukkig maakt dat de plaat niet volledig een vogel voor de kat. Met de ballade "To Love Somebody" keert Toorop heel even terug naar het covertijdperk van Interlude. Het deuntje doet denken aan Simply Reds "If You Don’t Know Me By Now", al beperkt die vergelijking zich tot de manier waarop de melodie opgebouwd wordt — een trucje dat Toorop ons even later nog eens lapt in "Jesus Bells", waarin hij het kerstliedje "Jingle Bells" samplet.
Die song besluit de plaat. Dat Mangrovia geen superalbum is, spreekt. Niettemin heeft Toorop nog altijd leuke ideeën in overvloed. Wij blijven dan ook uitkijken naar zijn experimentjes en zullen het zeker niet nalaten zijn optredens bij te wonen, kwestie van ons een echte Belg te voelen.
