Man-vrouwduo’s in de rock-’n-roll: er gaat bijna altijd een spanning en mysterie van uit die de nieuwsgierigheid van het publiek prikkelt. Waren Jack en Meg White nu man en vrouw of broer en zus? Is Vive La Fête ontsproten uit een uit de hand gelopen slaapkamerspelletje? En heeft Moloko uiteindelijk de pijp aan Maarten gegeven omdat het op was of omdat Roisin Murphy en haar ex Mark Brydon elkaar voor de voeten liepen in hun nieuwe levens?
Allemaal vragen die eigenlijk niet noodzakelijk een antwoord behoeven. Soms is het mysterie rond het verhaal interessanter dan het antwoord. Enter: Too Tangled, oftewel Roeland Vandemoortele en Eva Buytaert uit Gent. Een jongen en een meisje waarvan het niet helemaal duidelijk is wat voor relatie ze nu precies met elkaar hebben, al doet hun groepsnaam wel een en ander vermoeden.
Vandemoortele en Buytaert leerden elkaar kennen in Vandemoorteles vorige band, Wild Turkey. Hun levens raakten "verstrengeld" en na het opdoeken van Wild Turkey bleven de twee met elkaar over. Ook al heten Roeland en Eva nu "partners in crime" te zijn, er moet wel ergens liefde in het spel geweest zijn. De perstekst maakt immers gewag van een diepe verbondenheid tussen de twee: "Hun verhaal als duo is verstrengeld en complex (..) In man-vrouwconversaties, oog in oog, maken ze hun muziek, als brieven geschreven naar elkaar."
Dat kan wel tellen qua beginselverklaring, maar is de muziek even interessant? "On The Edge Of Scene" lost alvast één verwachting in: er hangt (seksuele) spanning in de lucht. Voortjakkerend op een trashy electro-groove ontspint zich een eerste conversatie tussen de twee. Om de beurt één zinnetje kelend vechten ze schijnbaar een misverstand uit: Vandemoortele cool en hees, Buytaert kattig en niet op haar mondje gevallen. Het resultaat is opzwepend en smeekt om meer.
Dat krijgen we met de catchy single "F.R.A.N.T.I.C.". "I love you when you’re uptight/ when you’re so mysterical/ so don’t try to be serious/ ’cause I love you when you’re so/ F.R.A.N.T.I.C" – spreek uit F.R.A.N-tic. Vuil en sexy, meer woorden maken wij er niet aan vuil, maar het zijn woorden die kunnen tellen. In "Face The Mirror" laat Too Tangled de zweep voor wat ze is en ruimt het up-tempo electrogeluid plaats voor een Raveonettes-achtige rocker met veel onderhuidse spanning.
De zweep keert overigens nauwelijks nog terug, want met het drieluik "Meet Me On The Corner", "Heaven Is Hell" en "Big Bang" gaat Too Tangled vooral aan sfeerschepping doen. In "Meet Me On The Corner" kiest de groep voor een triphopritme dat de spanning nog de hoogte wil injagen, maar in plaats daarvan de vaart uit de plaat haalt. In "Heaven Is Hell" maken Vandemoortele en Buytaert het helemaal knus en gaan ze muzikaal aan het slacken terwijl ze elkaar een liefdesbrief voorlezen. Over aantrekken en afstoten, zoals de titel van het nummer het al aangeeft.
"Get On The Rush" is daarna nog het enige echt groovy nummer op The Magic Got Killed, maar Too Tangled blijft ook hier op de rempedaal staan. Vreemd, want het nummer zou mits wat extra punch perfect naast "On The Edge Of Scene" of "F.R.A.N.T.I.C." kunnen staan, terwijl het nu wat tussen de plooien van de plaat verdwijnt. Een lot dat naar het eind van de plaat toe wel meer nummers beschoren is.
Too Tangled heeft een intrigerende debuutplaat gemaakt. Het verhaaltje errond is geslaagd en het mysterie houdt stand. Op z’n best klinkt The Magic Got Killed sexy en smerig als The Kills, maar Vandemoortele en Buytaert kunnen dat niveau nog geen hele plaat aanhouden. Het duo is zich duidelijk bewust van zijn prijsbeesten en heeft die gemakshalve vooraan gezet, maar de tweede plaathelft zakt een beetje door het ijs. Geen nood: als Vandemooortele en Buytaert hun relatie nog wat in de knoop kunnen houden, zien wij dit duo in de nabije toekomst zeker met meer spanning en mysterie uitpakken.
