Eén van de eerste bands die we leerden kennen, toen we ons begonnen
te verdiepen in de Duitse elektronica, was Tarwater. Het was –
ongelooflijk maar waar – de Humo die me de weg wees naar het duo.
Het leuke aan die Duitse elektronica-scene is dat ze soms net een
mierennest is, waarin alle muzikantjes – gewapend met hun laptop –
door elkaar wemelen, van het ene projectje naar het andere.
Eeuwigdurende allianties worden hier zelden gesmeed, maar zoals in
een parenclub wil iedereen het wel eens met iedereen uitgeprobeerd
hebben. Om onze kennis van het genre wat bij te schaven, werden we
een ijverig lezer van hoesnota’s. Het is zo dat we ontdekten dat
Ronald Lippok van Tarwater ook nog actief was met een ander,
misschien nog interessanter project: To Rococo Rot.
To Rococo Rot is een trio. Behalve Ossies Ronald en (zijn broer)
Robert Lippok maakt ook Düsseldorfenaar Stefan Schneider (bassist
van Kreidler) deel uit van de groep. Het verhaal van To Rococo Rot
begon in 1995, toen de drie een tentoonstelling in een kunstgalerij
voorzagen van de nodige muzikale (excusez le mot)
“omlijsting”. Het werd een succes. Na de tentoonstelling begon de
muziek een eigen leven te leiden op cd en werd de groep To Rococo
Rot een feit.
Het werd trouwens niet de laatste keer dat een ongewoon
uitgangspunt werd gebruikt voor een plaat: in 2001 verscheen
‘Kölner Brett’, genoemd naar een gebouw. Op deze plaat probeerden
de drie de ideeën van de architecten van dat gebouw te vertalen
naar muziek. Het geeft precies weer welke atmosfeer er hangt (of
zou moeten/kunnen hangen) in de Kölner Brett.
‘Hotel Morgen’ is de zesde creatie van To Rococo Rot. Zoals vele
andere elektronica-artiesten vóór hen deden, proberen ook zij op
deze plaat het totaalgeluid te verrijken door het gebruik van echte
instrumenten. Erg ongewoon is dat niet, want net als de meeste
laptoptovenaars hebben ook zij in het verleden in (rock- of
punk)bands gespeeld. De klemtoon ligt nog altijd op computermuziek,
de live percussie, vibrafoon, bas en piano waren de ene keer
evenwaardige instrumenten tijdens het componeren van de veertien
tracks, dan weer werden ze gebruikt om de witte vlekken in de
muziek in te kleuren. Hoewel To Rococo Rot ontegensprekelijk een
elektronica-collectief is, kan je toch spreken van een zekere
welomlijnde taakverdeling of zelfs van de line-up van een echt
popgroep: de ritmes en de drums zijn het terrein van Ronald Lippok,
Robert is de man van de melodieën en daartussen, als mediu’ tussen
hemel en aarde, zweeft basman Schneider.
De titel vinden we overigens goed gekozen. Wanneer je deze plaat
echt probeert voor te stellen als een hotel of een ander gebouw
waar je tijdelijk verblijft, dan merk je dat het allemaal wel steek
houdt. Bij een eerste kennismaking lijkt dat Morgen-hotel een
kille, cleane bedoening. Na elk bezoek begin je je er steeds beter
op je gemak, zelfs thuis te voelen; je ontdekt de gezellige
plekjes, je merkt de kleine foutjes op, die erop wijzen dat dit
ondanks alles toch het werk van mensen van vlees en bloed is.
Anderzijds impliceert dit wel dat de muziek – om de hotelgast geen
beklemmend gevoel te geven – op sommige momenten net iets té
vrijblijvend klinkt, zich iets te veel op de achtergrond wil houden
of oplossen in het decorum. De sterkte van de plaat is dus meteen
ook haar zwakte: niet elk nummer beklijft, omdat er te veel
nooduitgangen werden voorzien voor de luisteraars die gemakkelijk
last hebben van claustrofobie.
Volgende keer dan maar een plaat over gevangenissen of doolhoven,
waar je in kan verdwalen? Of nee: één over pitbulls, een plaat die
zich vastbijt in je enkels en je nooit meer loslaat!
