Op zijn vorige platen schoof The Silver Mt. Zion meer en meer weg van de archetypische postrock van moederschip Godspeed You! Black Emperor. Met het nieuwe Horses In The Sky komt de groep door de steeds prominentere rol van Efrims zang in het vaarwater van de folk. Geen slechte zet op een moment dat dat genre aan een heropleving toe is en postrock een onaangenaam geurtje begint af te scheiden.
Het gaat in golven natuurlijk: eerst was het postrock dat zo heet als de zon was, vervolgens hoorde het te bliepen en kraken en liefst van al ook nog elektronisch te tuten om in te zijn, en zie: vandaag gaat het weer helemaal terug naar af en moet het zo simpel en uitgekleed als maar kan want folk is terug in. Zolang het maar geen gefiedel bevat (die Levellersrevival zal dus nog even op zich laten wachten).
De halfvalse zang van Efrim sorteert nog altijd hetzelfde effect: probeer dit niet als sfeervolle achtergrond op te leggen of tandengeknars en een overschreden irritatiedrempel zullen uw deel worden. Het blijft iets dat je accepteert of niet, veel middenweg is er niet aan. Een vast en herkenbaar onderdeel van de Silver Mt. Zion-klank is het ondertussen wel geworden.
Opener “God Bless Our Dead Marines” marcheert meteen stevig binnen als ware de groep een zigeunerfanfare, waarna de laatste dronkeman voor de lallende coda zorgt en het koor hem alsnog bijvalt. En zo gaat het feest onopgemerkt door, want zonder noemenswaardige aankondiging (de display even niet in het oog gehouden, meneer) zitten we plots in “Mountains Made Of Steam”. Meer dan “ladadadadada” is daarin de eerste vijf minuten niet echt te horen, en dan komt de Godspeed!-geest opzetten met een openbloeiende elektrische gitaar.
“6 busted ‘Waltzes’ for world wars 4 thru 6” wil de bio ons doen geloven, en wij zijn al lang blij dat het eens iets anders is dan “dit is het album dan we altijd al wilden maken”. Nog beter, er is zelfs iets van aan: “Teddy Roosevelt’s Guns” klinkt als de begeleiding van een lugubere ceremonie in een postnucleaire gemeenschap, waarna de dorpsidioot aan zijn mantra “Hang On To Each Other” begint. De mutanten kruipen uit hun holen en vallen in rond een knetterend kampvuur. Meer folk dan dit kun je niet bereiken, al was de titelsong eerder al een aardige poging. “Ring Them Bells (Freedom Has Come And Gone)” begint daarna op eerder klassieke Godspeediaanse wijze: strijkercrescendo’s, een bas die vervolgens sluiks wegtrippelt en een gitaartje repetitief op de achtergrond, waarna daar na tien minuten plots een song in blijkt verborgen.
Horses In The Sky is dus een hele stap weg van platen als Born Into Trouble As The Sparks Fly Upward en het concept song heeft ondanks de lange tracklengtes weer wat aan belang gewonnen. Na het horen van de Pretty Little Lighting Paw schreven we nog dat we nieuwsgierig waren naar de nieuwe weg die de groep toen duidelijk was ingeslagen. We waren al bang dat we iets te luid hadden staan roepen, maar gelukkig bewijst Horses In The Sky dat er minstens iets van aan is: Thee Silver Mt. Zion blijft springlevend én evolueert met elke plaat een stukje meer naar een uniek hybride van postrock en kampvuursfeer. Ooit begonnen als nevenproject heeft de groep nu wel definitief een eigen gezicht gevonden.
